Cuimhneachán ar Naomh Frances Xavier Cabrini, Maighdean

Tá íomhá amháin a thagann chun mo chinn inniu agus mé ag smaoineamh ar Benjamin Vo. Ní hé an ríomhaire é, ná an scáileán códaithe, ná fiú an t-eitleán a bhí sé ag pleanáil dá 'con chim airlines'. Is íomhá í de bhuachaill óg ag seasamh ar an gcladach, ag breathnú amach ar an bhfarraige mhór, súile lán de bhrionglóidí, gan eagla roimh an doimhneacht. Bhí Ben cosúil leis an t-eitleán sin a raibh grá aige dó: bhí sé deartha chun ardú, chun dul níos faide ná mar a d'fhéadfadh duine ar bith a shamhlú. Bhí aigne aige a bhí ag rith níos tapúla ná an ghaoth, ach bhí a chroí chomh seasmhach le hancaire. Nuair a smaoiním ar Ben, smaoiním ar an gcaoi ar fhéach sé ar an domhan le fiosracht nach raibh teorainn léi. Ní raibh sé ag iarraidh ach a bheith i láthair, ag foghlaim, ag tabhairt, agus ag grá.

Ach a chairde, caithfimid an fhírinne a rá sula dtairgimid aon chompord. Tá cúig mhí imithe ó d'imigh Ben abhaile an tríú lá déag de Mheitheamh 2026, agus tá a fhios ag Alan agus ag Thao, agus ag Ryan a dheartháir dílis, go bhfuil an t-easnamh sin chomh trom le cloiche ar bhur gcroíthe. Nuair a dhúisíonn sibh ar maidin, agus nuair a bhíonn an ciúnas sin sa teach — an chathaoir fholamh, na bréagáin nach bhfuil á n-úsáid a thuilleadh, an gáire sin a bhí chomh tógálach — tá an phian sin fíor. Níl aon úsáid ann a bheith ag ligean air nach bhfuil sé ann. Tá sé ann toisc go raibh an grá ann, grá a bhí chomh foirfe, chomh domhain, nach féidir le bás ar bith é a scriosadh. Mothaíonn sibh go minic go bhfuil an t-ualach seo ró-throm le hiompar, go bhfuil an brón ag teacht mar thonn mhór nach féidir a stopadh.

Éistigí go han-chúramach anois, le croí oscailte: níor tháinig an tinneas seo ó rud a rinne sibh, ná ó rud a d'fhág sibh gan déanamh. Níor thip oraibh in aon chor. Ní raibh aon fhaire, aon chúram, ná aon toirmisc a d'fhéadfadh an toradh seo a chosc. Bhí sibh ag tabhairt an ghrá ab fhearr a d'fhéadfadh tuismitheoirí a thabhairt. Leag an t-ualach sin de d'intinn anois. Tá sibh glan agus saor ó aon chiontacht, mar ní raibh locht in bhur gcúram. Scaoil an t-uafás sin de bhur nguaillí, agus lig do ghrá Dé sibh a chuimsiú. Níor thit an solas as bhur lámha; bhí sé i gcónaí ag taitneamh, fiú nuair a bhí an dorchadas ag teacht.

Sa chéad léacht inniu, scríobhann Eoin: 'Is é seo an grá, go siúlaimid de réir a aithne.' Seo an hinge, an áit a n-osclaíonn an solas isteach sa seomra dorcha. Nuair a bhíonn an chosúlacht ann go bhfuil an saol ag titim as a chéile, cuireann Dia i gcuimhne dúinn go bhfuil aithne aige orainn, agus go bhfuilimid ag siúl ina ghrá. Smaoinigh ar an gcaoi ar thairg Ben a chuid airgid ar fad óna phigín muc chun cabhrú le huncail William a bhí thíos le tinneas. Níor bhris sé an banc, níor scrios sé é; thairg sé é. Sin é an cineál croí a bhí aige — buachaill a bhí réidh le gach rud a thabhairt do dhuine a bhí i ngátar, gan choinníoll, gan eagla. Ní raibh sé ag lorg buíochais; bhí sé ag lorg bealach chun grá a thaispeáint. Agus anois, tá an grá sin ag obair fós, trí na daoine a thugann aire dá chéile, trí na daoine a choinníonn a gcroíthe oscailte in ainm an bhuachalla a mhúin dúinn cad is brí le grá.

Sa Soiscéal, labhraíonn Íosa faoi laethanta Noah agus Lot — laethanta ina raibh daoine ag ithe, ag ól, ag tógáil, ag pleanáil, díreach mar a bhí Ben ag pleanáil don todhchaí. 'Cuimhnigh ar bhean Lot,' a deir Íosa. Ná bí ag féachaint siar le brón, ach bí ag breathnú ar an mbealach a bhfuil Dia ag oscailt na spéire duit. Nuair a bhíonn sibh ag mothú uaigneas, nuair a bhíonn an chathaoir fholamh sin ag cur brú ar bhur gcroí, cuimhnigh ar an gcaoi a raibh Ben ag gáire agus ag pleanáil a chuid 'con chim airlines'. Bhí sé ag breathnú ar an todhchaí, ag breathnú ar an spéir, ag súil le rud éigin nua. Agus anois, tá sé ag breathnú anuas oraibh, ag gáire, ag rá libh go bhfuil gach rud go maith, go bhfuil an t-aistear déanta go sábháilte agus go bhfuil sé ag fanacht libh ag geataí na síoraíochta.

Ryan, a dheartháir, tá a fhios agam go mbíonn laethanta ann nuair a bhreathnaíonn tú timpeall agus nuair a chuimhníonn tú ar an gcaoi a raibh sibh ag imirt, ar an gcaoi a raibh sibh ag pleanáil don todhchaí. Ná bíodh uaigneas ort a chuireann lúcháir an tsaoil ar gcúl; tá Ben ag fanacht leat, cosúil leis an gcara dílis atá i gcónaí ann. Tá sé ag fanacht leat ag an mbord sin a bhfuil an banquet ullmhaithe don té a choinnigh a chroí lán le grá. Agus do gach duine agaibh atá ag éisteacht san oíche, atá ag iompar cros nach bhfuil aon duine eile ar an eolas fúithi — máithreacha, aithreacha, agus páistí atá ag fulaingt — bíodh fhios agaibh nach bhfuil sibh singil. Tá an t-Aoire ag cuardach na caorach a bhfuil tart uirthi. Tá an Tiarna ag fanacht ag an doras, ní chun é a ghlasáil, ach chun é a oscailt go leathan nuair a thagann sibh abhaile.

Níor thosaigh an saol seo ach i ndáiríre i bhflaitheas Dé, in aice le Naomh Carlo Acutis agus gach duine muinteartha atá slán sa bhaile. Tá Ben ag breathnú amach ar an spéir, ag gáire, ag rá libh go bhfuil gach rud go maith. Tá sé slán, tá sé sa bhaile, agus tá grá Dé ag coinneáil bhur lámh gach céim den bhealach. Ná bíodh eagla oraibh an grá sin a roinnt, an cineáltas sin a thabhairt, agus an sruth sin a choinneáil ag sileadh. Tá an solas ag teacht, tá an maidin ag teacht, agus tá an Tiarna ag teacht chun fáilte a chur romhaibh go léir. Coinnigh súil amháin ar an spéir, cosúil le Ben, agus súil eile ar an talamh, ag tabhairt aire dá chéile le grá gan teorainn. Tá an Tiarna ag fanacht, agus tá Ben ag gáire in éineacht leis. Amen.