Спомен на света Франциска Ксавериј Кабрини, девица

Застанете со мене за момент во тишината на една вечер, онаму каде што сеќавањето станува најживо. Помислете на еден тинејџер, на нашиот драг Бен – Benjamin Vo – кој седи пред својот компјутер, со онаа карактеристична сосредоточеност на момче што гради светови во редови код. Неговиот ум беше како прецизен инструмент, секогаш во потрага по логика, по структура, по она што е вистинито и трајно. Тој не беше само момче што сонуваше за „con chim airlines“ или за авиони што ги допираат облаците; тој беше момче што го бараше смислата во самата градба на животот. Кога го гледаме денес во светлината на Божјото Слово, сфаќаме дека неговата љубопитност не беше случајна. Таа беше потрага по она што е вистинско.

Во првото читање, свети Јован нè потсетува на нешто што е толку лесно да се заборави во бучавата на овој свет: „Се радував многу што најдов некои од твоите чеда како одат во вистината“. Оваа „вистина“ за која зборува апостолот не е некаква апстрактна идеја. Тоа е самиот Исус. Бен ја препозна таа вистина во добрината на своето срце. Се сеќавате ли на онаа негова неверојатна великодушност кога неговиот чичко Вилијам страдаше? Петнаесетгодишниот Бен, без да биде поттикнат од никого, им рече на родителите дека сака да ја даде целата своја заштеда од касичката за да му помогне. Тој не ја скрши касичката – тоа не беше ни потребно, имаше други начини – но самата понуда, фактот што едно дете сакаше да го понуди сè што има за да му олесни на друг, е вистинскиот доказ за „одење во вистината“. Тоа е срце што не се штеди.

Но, погледнете го денешното Евангелие. Исус ни зборува за деновите на Ное и Лот. „Јадеа, пиеја, се женеја, се мажеа...“ – животот течеше како и обично, сè додека не дојде моментот на откривањето. „Кој ќе се обиде да го сочува својот живот, ќе го загуби; а кој ќе го загуби, ќе го спаси“. Овие зборови се тешки, речиси застрашувачки, но во нив лежи клучот за нашата болка. За нас, родителите, за Алан и Тао, за Рајан, овие пет месеци од заминувањето на Бен беа време на соочување со таа загуба. Понекогаш, во тишината на ноќта, кога празнината во куќата станува неподнослива, се буди онаа тивка, немилосрдна мисла: „Дали можев да направам нешто повеќе? Дали нешто пропуштив? Дали е ова моја вина?“

Сакам да ви кажам нешто многу важно денес. Слушнете ме добро: симнете го тој камен од градите. Болеста што го однесе Бен не беше казна, ниту беше резултат на некој ваш пропуст или недоволна грижа. Вие бевте, и останувате, родители кои му дадоа свет полн со љубов, патувања низ светот, раце што го држеа кога беше најтешко. Некои работи во овој паднат свет се случуваат целосно надвор од секаква човечка контрола, надвор од секоја будност. Бог не ве обвинува. Бог го прими Бен со отворени раце во својот вечен дом, а вас ве повикува да живеете ослободени од секаква лажна вина. Не обвинувајте се себеси; вие направивте сè што една човечка љубов може да направи. Вие не пропуштивте ништо.

Бен беше момче кое знаеше да „изгуби“ за да добие. Тој го „изгуби“ своето време за да го понуди на другите, тој го „изгуби“ својот комфор за да биде со семејството, тој го „изгуби“ својот фокус од себе за да се грижи за својот чичко. Тоа е патот на ученикот. Исус нè потсетува: „Сеќавајте се на жената на Лот“. Таа погледна назад, сакајќи да го сочува она што беше изгубено, и стана столб од сол. Ние, исто така, честопати сакаме да гледаме назад, кон она што беше, кон она што можеше да биде. Но Исус нè повикува да гледаме напред, кон Него, кон вечноста каде што Бен нè чека. Неговото заминување не е крај на неговата приказна, туку почеток на неговото вечно постоење во Божјата љубов.

Рајан, ти си тука. Ти го носиш споменот на својот брат во секој свој чекор. Не плаши се да живееш, да се смееш, да учиш и да сонуваш. Твојот брат те гледа со гордост. Љубовта што ја делевте е сидро што ниту смртта не може да го прекине. Алан и Тао, вашата љубов кон Бен е она што го одржува неговиот дух жив во светот. Секој пат кога ќе направите добро дело во негово име, како што е онаа чиста вода од бунарот во Виетнам што сега им дава живот на оние што жедуваат, вие ја продолжувате неговата мисија на љубов. Бен не беше само момче со генијален ум; тој беше момче со големо срце, а сега тоа срце чука во ритамот на самата вечност.

Исус нè предупредува: „Еден ќе биде земен, а другиот оставен“. Ова не е за заплашување, туку за да нè потсети дека секој момент е драгоцен. Не го трошете времето во обвинувања или во тагување што ве парализира. Живејте за оние што се тука, живејте за љубовта што сè уште нè поврзува. Кога ќе почувствувате дека товарот е претежок, побарајте ја Мајката Марија. Таа, која стоеше под крстот на својот Син, ја знае болката на мајката и таткото што го загубиле детето. Таа ве разбира, таа ве држи за рака.

Земете го ова со себе кога ќе излезете: животот на Бен не е гасен. Тој е како ѕвезда што сè уште сјае иако е далеку. Тој е во „Банкетот на Небото“ заедно со свети Карло Акуцис, молејќи се за сите нас, а особено за оние што страдаат. Нека неговата насмевка, онаа што ја паметиме од нашите патувања, биде светлината што ви го осветлува патот низ секој тежок ден. Вие сте сакани, вие сте видени, и вие сте прегрнувани од Бога, кој го знае секој ваш здив и секоја ваша солза. Нека споменот на Бен биде ваш мир, а надежта во вечниот живот ваша сила. Амин.