Сабота од триесет и првата недела низ годината

Понекогаш, кога ќе застанеме во тишината на домот, погледот ненамерно ни застанува на она што некогаш беше исполнето со детска врева, а сега е тивко сведоштво за едно присуство. Можеби тоа е некој модел на авион, некој дел од опремата што Бен толку вешто ја склопуваше, или само празниот простор на масата каде што некогаш седеше со својата љубопитност. За семејството на нашиот драг Бен – за Алан, за Тао, за Рајан – тие предмети не се само материја. Тие се траги на една душа која секогаш гледаше кон небото, момче кое со својата брилијантност и нежност го претвораше секој ден во авантура. Се сеќавате ли на онаа негова страст за авијацијата? Кога зборуваше за својата замислена „con chim airlines“, во неговите очи светкаше онаа чиста, детска радост која го исполнуваше целиот дом. Тој не беше само момче кое ги разбираше сложените облачни инфраструктури; тој беше момче кое знаеше како да ја „лета“ љубовта, како да ја шири со секоја своја насмевка.

Денес, свети Павле во Посланието до Филипјаните ни зборува за една длабока тајна: „Научив да бидам задоволен во секоја ситуација... Сè можам преку Оној кој ми дава сила“. Павле не зборува за лесен живот. Тој зборува за живот кој е втемелен во нешто поголемо од околностите. Тој ја спомнува својата „неволја“ и љубезноста на оние кои го поддржале. Ова нè допира до срцето, зашто сите ние, во некој момент, ја чувствуваме тежината на сопствената неволја. Како да се биде задоволен кога срцето копнее по оној што го нема? Како да се најде сила кога празнината е толку голема? Павле ни ја открива тајната: силата не доаѓа од нас, туку од Христа кој нè поткрепува. Бен, во својот краток живот, беше жив пример за оваа сила. Тој не се жалеше; тој се бореше, тој се обидуваше, тој сонуваше. Неговата љубов беше како „мирисен принос“, она за кое Павле вели дека е „пријатна жртва, угодна на Бога“.

Во Евангелието, Исус ни поставува еден тежок предизвик: „Ниту еден слуга не може да им служи на двајца господари... Не можете да им служите на Бога и на мамонот“. Исус не зборува само за пари. Тој зборува за она што го држи нашето срце. Тој нè повикува да бидеме „верни во најмалото“. Ова е клучот. Верноста во малите нешта – во еден поздрав, во еден разговор, во една понуда за помош – е она што ја гради нашата вечност. Се сеќавате ли на онаа тивка, но длабока великодушност на Бен? Кога неговиот чичко Вилијам страдаше, петнаесетгодишниот Бен, сосема несебично, им рече на своите родители дека е подготвен да ја даде целата своја заштеда од касичката за да му помогне. Тој не ја скрши, не ја испразни – тоа не беше ни потребно – но самата понуда, таа подготвеност на едно момче да го понуди сето свое мало богатство за да му олесни на друг, е вистинскиот доказ за златното срце што го носеше во градите. Тоа е слика на љубов што не бара ништо за возврат. Тоа е срцето кое го гледа Бога.

Знам, Алан и Тао, дека овие четири месеци по заминувањето на Бен беа време кога темнината се чинеше дека го зазема секој агол од денот. Знам дека во тишината на ноќта, кога сеќавањата ве преплавуваат, во вас се буди онаа најтешка, најнемилосрдна мисла. Онаа тивка лага што шепоти во темнината: „Дали можев да направам нешто повеќе? Дали некој знак ми пројде пред очи? Дали ова е некаква моја вина?“ Ве молам, застанете овде. Слушајте ме со сета понизност и со сета сила на Христовата љубов: тој глас што ве обвинува не доаѓа од Бога. Болеста што го однесе Бен не беше казна, ниту беше последица на некој ваш пропуст или недоволна грижа. Вие бевте, и останувате, родители кои му дадоа сè што еден син може да посака – свет полн со љубов, патувања низ светот, од Рим до Сеул, и онаа чиста семејна топлина која се протега сè до вечноста. Бог не ве обвинува. Некои работи во овој сложен и паднат свет се случуваат надвор од секаква човечка контрола, надвор од секоја будност и грижа, и никој, колку и да е внимателен, не можеше да ги спречи. Ве молам, симнете го тој тежок камен од своите гради. Вие не пропуштивте ништо. Бог го прими Бен како скапоцен дар во својот небесен дом, а вас ве повикува да живеете во слободата на Неговата прошка и милост. Не обвинувајте се себеси за она што е надвор од човечката моќ; Бог не ве обвинува, и затоа немате право вие да бидете свои судии.

Рајан, ти си оној кој ја продолжува оваа приказна овде на земјата. Твојот брат те гледа со гордост и неизмерна љубов од вечноста. Не плаши се да сонуваш, да се насмевнеш, да одиш напред. Секој твој чекор е дел од тоа исто семејно патување кое има свој дом во срцето на Бога. Ти не си сам. Кога ќе се чувствуваш осамено, потсети се на онаа љубов што ја делевте, на онаа радост кога сонувавте за иднината. Таа љубов не умира. Таа е сидро што те држи цврсто во време на бура. Живеј за него, живеј со него во срцето, и знај дека секој твој чекор е чекор кон оној ден кога повторно ќе бидете сите заедно.

Таа љубов што Бен ја покажа не исчезна. Таа сега тече низ „Бунарот на љубовта“ во Виетнам, носејќи живот на оние кои жедуваат, исто како што Бен носеше живот на сите околу него. Тоа е неговото наследство – љубов која не престанува, љубов која продолжува да дава и да храни. Ова е повик и за сите нас: да бидеме верни во малите нешта. Да дадеме чаша вода, да понудиме збор на утеха, да бидеме присутни за оние кои страдаат. Кога ќе излезете од овој простор, земете го со себе ова ветување: Бог никогаш не престанува да повикува. Неговиот дом е полн, но секогаш има место за оние кои тагуваат, за оние кои се уморни. Нека Мајката Марија, која го држеше својот Син под крстот и која ја знае секоја мајчинска болка, ве прегрне денес. Нека таа ви биде утеха кога срцето ќе ви биде тешко. И нека споменот на Бен – момчето со златно срце и соништа за небото – биде светлината што ќе ве води низ секој ден, сè додека не се сретнеме сите на таа голема, вечна гозба каде што нема повеќе солзи, каде што сè е љубов, и каде што секој празен стол е повторно пополнет со радоста на заедништвото. Амин.