Четврток од триесет и првата недела во обичното време

Понекогаш, кога ќе се најдеме во тишината на еден дом, погледот ненамерно ни застанува на некој мал, обичен предмет – можеби еден отворен учебник, некој стар модел на авион што чека да биде склопен, или само празниот простор на масата каде што некој некогаш седел. За семејството на нашиот драг Бен – за Алан, за Тао, за Рајан – тие предмети не се само материја. Тие се траги на една душа која секогаш гледаше кон небото, момче кое со својата љубопитност и брилијантност го претвораше секој ден во авантура. Се сеќавате ли на онаа негова страст за авијацијата? Секогаш кога ќе зборуваше за својата замислена „con chim airlines“, во неговите очи светкаше една посебна радост, онаа чиста, детска радост што го исполнуваше целиот дом. Тој не беше само момче кое ги разбираше сложените облачни инфраструктури; тој беше момче кое знаеше како да ја „лета“ љубовта, како да ја шири со секоја своја насмевка.

Денес, во Посланието до Филипјаните, свети Павле ни зборува за нешто што длабоко нè предизвикува: „Сè што ми беше добивка, го сметам за загуба заради Христа“. Павле не вели дека неговото потекло или неговите успеси биле лоши; тој вели дека во споредба со „возвишеноста на познавањето на Христос“, сè друго избледува. Ова е тешка вистина, особено кога сме загубиле нешто толку драгоцено како што е Бен. Како можеме да зборуваме за „загуба“ кога нашето срце е скршено? Но, размислете за тоа: Павле не зборува за отфрлање на љубовта, туку за преориентирање на срцето кон она што е вечно. Бен, во својот краток, но исполнет живот, нè научи токму на тоа. Тој беше момче кое, иако имаше пред себе цела иднина, знаеше да ги цени оние моменти на заедништво, оние патувања низ светот, оние часови поминати со татко му во „аеродромско набљудување“. Тој не се држеше грчевито за своите планови; тој се препушти на љубовта што ја добиваше и ја даваше.

Во Евангелието, Исус ни раскажува две приказни кои навидум се за изгубени работи – една овца и една паричка. Но, всушност, тие се приказни за потрагата на Отецот. „Што човек меѓу вас, ако има сто овци и загуби една од нив, нема ли да ги остави деведесет и деветте во пустината и да тргне по загубената додека не ја најде?“ Исус не вели дека овцата е неважна затоа што имало деведесет и девет други. Тој вели дека секоја поединечна душа е толку скапоцена што Бог нема да се смири додека не ја прегрне. Ова е срцето на нашата вера: Бен не е изгубен за Бога. Тој е најден. Тој е во сигурните раце на Оној кој го создал, Оној кој ги знаеше сите негови соништа, сите негови кодови, секоја негова тивка мисла.

Знам, Алан и Тао, дека овие четири месеци беа време кога темнината се чинеше дека го зазема секој агол од денот. Знам дека во тишината на ноќта, кога сеќавањата на Бен ве преплавуваат, во вас се буди онаа најтешка, најнемилосрдна мисла. Онаа тивка лага што шепоти во темнината: „Дали можев да направам нешто повеќе? Дали некој знак ми пројде пред очи? Дали ова е некаква моја вина?“ Ве молам, застанете овде. Слушајте ме со сета понизност и со сета сила на Христовата љубов: тој глас што ве обвинува не доаѓа од Бога. Болеста што го однесе Бен не беше казна, ниту беше последица на некој ваш пропуст или недоволна грижа. Вие бевте, и останувате, родители кои му дадоа сè што еден син може да посака – свет полн со љубов, патувања низ светот, од Рим до Сеул, и онаа чиста семејна топлина која се протега сè до вечноста. Бог не ве обвинува. Некои работи во овој сложен и паднат свет се случуваат надвор од секаква човечка контрола, надвор од секоја будност и грижа, и никој, колку и да е внимателен, не можеше да ги спречи. Ве молам, симнете го тој тежок камен од своите гради. Вие не пропуштивте ништо. Бог го прими Бен како скапоцен дар во својот небесен дом, а вас ве повикува да живеете во слободата на Неговата прошка и милост. Не обвинувајте се себеси за она што е надвор од човечката моќ; Бог не ве обвинува, и затоа немате право вие да бидете свои судии.

Погледнете го Бен. Се сеќавате ли на онаа негова тивка, но длабока великодушност? Кога неговиот чичко Вилијам страдаше, овој петнаесетгодишен момчар, сосема несебично и неочекувано, им рече на своите родители дека е подготвен да ја даде целата своја заштеда од касичката за да му помогне. Тој не ја скрши касичката, не ја испразни – тоа не беше ни потребно, бидејќи имаше други средства – но самата понуда, таа подготвеност на едно момче да го понуди сето свое мало богатство за да му олесни на друг, е вистинскиот доказ за златното срце што го носеше во градите. Тоа е слика на љубов што не бара ништо за возврат. Тоа е чистината на срцето која го гледа Бога. Таа љубов не исчезна. Таа сега тече низ „Бунарот на љубовта“ во Виетнам, носејќи живот на оние кои жедуваат, исто како што Бен носеше живот на сите околу него.

Рајан, ти си оној кој ја продолжува оваа приказна овде на земјата. Твојот брат те гледа со гордост и неизмерна љубов од вечноста. Не плаши се да сонуваш, да се насмевнеш, да одиш напред. Секој твој чекор е дел од тоа исто семејно патување кое има свој дом во срцето на Бога. Ти не си сам. Кога ќе се чувствуваш осамено, потсети се на онаа љубов што ја делевте, на онаа радост кога сонувавте за иднината. Таа љубов не умира. Таа е сидро што те држи цврсто во време на бура. Живеј за него, живеј со него во срцето, и знај дека секој твој чекор е чекор кон оној ден кога повторно ќе бидете сите заедно.

Свети Павле ни вели: „Бидете светла во светот“. Бен беше токму тоа. Тој беше светлина во вашиот дом, светлина која не згасна со неговото заминување, туку се претвори во ѕвезда која сега ве води низ најтемните ноќи. Кога ќе излезете од овој простор, земете го со себе ова ветување: Бог никогаш не престанува да повикува. Неговиот дом е полн, но секогаш има место за оние кои тагуваат, за оние кои се уморни. Нека Мајката Марија, која го држеше својот Син под крстот и која ја знае секоја мајчинска болка, ве прегрне денес. Нека таа ви биде утеха кога срцето ќе ви биде тешко. И нека споменот на Бен – момчето со златно срце и соништа за небото – биде светлината што ќе ве води низ секој ден, сè додека не се сретнеме сите на таа голема, вечна гозба каде што нема повеќе солзи, каде што сè е љубов, и каде што секој празен стол е повторно пополнет со радоста на заедништвото. Амин.