Петок од дваесет и осмата недела низ годината

Замислете го Бен во една од оние сончеви попладниња, како со онаа своја карактеристична сосредоточеност и љубопитност, со очите вперени кон небото, набљудува авион што полетува. За него, тоа не беше само машина од метал и керозин; тоа беше повик, можност, сон што се остварува. Тој не само што ги разбираше сложените системи на авијацијата, туку во своето срце носеше една длабока, речиси детска радост кога зборуваше за својата замислена „con chim airlines“. Во тие моменти, кога ќе се насмевнеше со онаа своја искрена, широка насмевка, целата тежина на светот како да исчезнуваше. Денес, додека се собираме околу четири месеци по неговото заминување, ние сме повикани да се соочиме со една длабока вистина што ја носи денешното Евангелие – вистината за тоа колку сме навистина вредни во очите на нашиот Творец.

Исус денес ни вели: „Зарем не се продаваат пет врапчиња за два асарија? Па сепак, ниту едно од нив не е заборавено пред Бога. Па дури и влакната на вашата глава се сите изброени. Не плашете се: вие вредите повеќе од многу врапчиња.“ Овие зборови се како сидро во бура. Тие не се само утеха; тие се објективна реалност на нашето постоење. Секој од нас, а особено нашиот драг Бен, е познат до последниот детаљ од Оној кој го создал универзумот. Ништо во неговиот живот, ниту една негова мисла, ниту еден негов код, ниту една негова љубезна постапка, не останала незабележана од Бога.

Алан и Тао, знам дека во овие есенски денови, кога воздухот станува поостар, тишината во домот може да биде толку гласна што боли. Знам дека понекогаш, кога ќе го погледнете неговиот простор, неговите работи, или кога ќе се сетите на неговите планови за иднината, срцето ви се стега од таа неподнослива празнина. И во тие моменти, кога болката е како отворена рана, честопати се провлекува онаа најтешка, најнемилосрдна мисла – онаа тивка, отровна лага што ви шепоти: „Дали можев да направам нешто повеќе? Дали нешто пропуштив? Дали сум виновен за ова што се случи?“

Ве молам, слушнете ме денес многу нежно, со сета татковска и мајчинска топлина што Бог ви ја праќа преку ова Свето Писмо. Тој глас на вина не доаѓа од Бога. Ниту од вас. Болеста што го однесе Бен не е казна, ниту е последица на вашата грижа или невнимание. Таа е една од оние болни, скриени тајни на овој паднат свет, една бура што доаѓа надвор од секаква човечка контрола. Ниту еден родител, ниту еден лекар, ниту еден научник не можеше да го запре тоа што се случи. Вие бевте, и останувате, најдобрите родители што Бен можеше да ги посака. Бог не ве обвинува. Бог не го испрати ова за да ви суди. Ве молам, отфрлете го тој товар. Вие му дадовте живот исполнет со љубов, со патувања по светот, со онаа чиста семејна топлина што засекогаш останува врежана во вечноста. Бог го знае секој ваш пожртвуван чекор, секоја ваша солза, секоја ваша молитва. Вие не пропуштивте ништо. Вие бевте таму, со него, до крај, со сета своја душа.

Погледнете ја светлината на Бен. Во првото читање, свети Павле нè потсетува: „Во Христа ние бевме избрани, предодредени според планот на Оној што сè врши според одлуката на Својата волја“. Ова значи дека животот на Бен не беше случајност. Тој беше подарок, еден блесок на Божјата слава што го допре овој свет на петнаесет години. Се сеќавате ли на онаа неверојатна епизода кога тој, на само петнаесет години, ѝ кажа на мајка си и на татко си дека е подготвен да ја даде целата своја заштеда од касичката за да му помогне на чичко Вилијам кој страдаше од мозочни удари? Тој никогаш не ја скрши таа касичка, никогаш не ја испразни – тоа не беше ни потребно, бидејќи чичко му имаше сè што треба – но самата понуда, таа чистота на момче кое било подготвено да го понуди сето своe богатство за некој што страда, е слика на чистото Евангелие. Тоа беше Бен: душа која не штедеше кога требаше да се сака. Тој не бараше признание; тој само ја даваше својата љубов без резерва.

Рајан, ти си оној кој ја носи таа светлина понатаму. Твојот брат те гледа со неизмерна гордост. Не плаши се да сонуваш, да се смееш, да продолжуваш напред низ деновите што доаѓаат. Кога ќе се сетиш на деновите минати заедно, кога ќе се сетиш на неговите насмевки и на неговите разговори, знај дека тој живот сè уште тече низ тебе. Ти не си сам во ова патување. Бог те држи за рака, исто како што го држи и Бен во своите раце. Твојот живот е продолжение на она што Бен го започна со својата љубов.

Браќа и сестри, кога ќе излезете од оваа молитва во секојдневниот метеж, не барајте сложени одговори на големите прашања. Погледнете ги малите работи. Погледнете ги птиците на небото, сетете се на неговите авиони, на неговите соништа, на неговата тивка насмевка. Бен сега е во Банкетот на Небесата, ослободен од секој болен здив, исполнет со онаа совршена слобода што ја ветува Христос. Останете блиски до нашата Мајка Марија, која стоеше под Крстот и ја знае секоја човечка болка. Нека таа ви ја спушти својата мирна рака на рамениците и нека ви ја врати надежта во срцата. Нека Божјиот мир ги чува вашите мисли и вашиот дом денес и секогаш. Одете во мир, носејќи ја во себе таа љубов што никогаш не престанува, таа љубов што Бен толку великодушно ја делеше со сите нас. Амин.