Триесет и трета недела низ годината

Застанете со мене за момент во тишината на една работна соба, онаму каде што еден млад ум, полн со љубопитност, со часови го градел својот свет преку редови код. Помислете на Бен – нашиот драг Benjamin Vo – како седи пред мониторот, со онаа карактеристична сосредоточеност на момче што не само што учи како функционира технологијата, туку и како се создава нешто ново, нешто трајно. Тој беше момче што ја разбираше вредноста на „талантите“ што Бог ни ги дава. Не станува збор само за неговиот генијален математички ум или за неговата страст кон авијацијата и оние бескрајни разговори за „con chim airlines“ што го исполнуваа домот со радост и гицкања. Станува збор за тоа како тој го користеше своето време, своето срце и својата љубов. Тој не ги закопа своите дарови во земјата на стравот; тој ги вложуваше во секој свој чекор, во секој поглед, во секоја насмевка што им ја подаруваше на своите родители и на својот брат Рајан.

Во денешното Евангелие, Исус ни раскажува за господарот кој им доверува таланти на своите слуги. Тоа е приказна за довербата. „На еден му даде пет таланти, на друг два, на трет еден – на секого според неговата способност“. Забележете го ова: господарот не бара од сите исто, туку бара верност во она што е дадено. Бен, во своите петнаесет години, го разбра ова на начин на кој многумина од нас, возрасните, допрва треба да го научиме. Тој не се споредуваше со другите. Тој едноставно го даваше она што го имаше – своето време, своето внимание, својата нежна емпатија. Се сеќавате ли на онаа негова неверојатна великодушност кога неговиот чичко Вилијам страдаше од мозочни удари? Петнаесетгодишниот Бен, без да биде поттикнат од никого, им рече на родителите дека е подготвен да ја даде целата своја заштеда од касичката за да му помогне. Тој не ја скрши касичката – тоа не беше ни потребно, имаше други начини – но самата понуда, фактот што едно дете сакаше да го понуди сè што има за да му олесни на друг, е вистинскиот доказ за тоа што значи да се биде „добар и верен слуга“. Тој не го закопа својот талент во страв; тој го стави во служба на љубовта.

Но, мораме да бидеме искрени за болката што ја носиме. Поминаа пет месеци од тој 13 јуни, и знам дека за Алан и Тао, за Рајан, за целото семејство, празнината што ја остави Бен е како отворена рана која бара време и многу љубов за да заздрави. Знам дека во тишината на ноќта, кога сеќавањата на неговиот глас или на некоја негова шега ќе ве преплават, знае да се провлече онаа тивка, немилосрдна мисла: „Дали можев да направам нешто повеќе? Дали нешто пропуштив?“ Слушнете ме добро денес: симнете го тој камен од градите. Болеста што го однесе Бен не беше казна, ниту беше резултат на некој ваш пропуст или недоволна грижа. Вие бевте, и останувате, родители кои му дадоа свет полн со љубов, патувања низ светот, раце што го држеа кога беше најтешко. Некои работи во овој паднат свет се случуваат целосно надвор од секаква човечка контрола. Бог не ве обвинува. Бог не го гледа вашиот живот низ призмата на она што се случило, туку низ призмата на љубовта што сте ја вложиле. Вие не пропуштивте ништо. Вие бевте верни до крај, исто како што Бен беше верен во својата љубов кон вас.

Во првото читање, книгата Пословици ни зборува за „доблесната жена“, но нејзината порака е универзална: „Таа ги испружува рацете кон сиромасите и ги подава дланките кон неволните“. Ова е сликата на Бен. Тој не беше затворен во својот свет на алгоритми и авиони; тој беше отворен кон другите. Кога гледаме како неговото семејство денес, во негово име, помага на оние кои се во неволја – било преку „Бунарот на љубовта“ во Виетнам или преку други тивки дела на милосрдие – ние гледаме како неговиот живот продолжува да вроди со плод. Тој е како оние „оливни гранчиња околу трпезата“ од Псалмот 128. Неговиот живот, иако краткотраен по земајќи ги предвид нашите мерења, е исполнет со плод што ќе трае вечно.

Исус ни вели: „Влези во радоста на својот господар“. Ова е ветеното место за Бен. Тој сега е во таа радост, ослободен од секаква болка, ослободен од секоја ограничувачка сила на ова тело. Тој е во „Банкетот на Небото“ заедно со свети Карло Акуцис, двајца млади кои прерано го напуштија овој свет, но кои оставија зад себе трага од светлина. Рајан, ти си тука. Ти си најдобриот пријател на својот брат. Не плаши се да го носиш неговиот спомен со себе. Кога ќе видиш авион на небото, кога ќе се сетиш на вашите заеднички игри, знај дека Бен се смее со тебе. Тој е дел од твојата иднина, исто како што е дел од твоето минато. Твојот татко сонуваше за него, го виде здрав и силен – тоа не е случајно. Тоа е Божји начин да ви покаже дека Бен е жив во Неговата прегратка.

Свети Павле во второто читање нè потсетува: „Вие не сте од ноќта ниту од темнината. Затоа, да не спиеме како другите, туку да бидеме будни и трезвени“. Ова е повик за сите нас. Да бидеме будни за љубовта што нè опкружува. Да не дозволиме тагата да нè затвори во темнина. Да продолжиме да живееме за оние кои нè сакаат, да продолжиме да ја шириме таа добрина што ја видовме во Бен. Животот е краток, но љубовта е вечна.

Затоа, кога ќе излезете денес, земете го ова со себе: не сте сами. Имате Бог кој ја знае секоја ваша солза, кој ве држи за рака кога патот е тежок. Побарајте ја Мајката Марија. Таа, која стоеше под крстот на својот Син, ја знае болката на мајката и таткото што го загубиле детето. Таа ве разбира, таа ве држи кога се чувствувате изгубени. Нека споменот на Бен биде ваша сила. Нека неговата насмевка биде светлината што ви го осветлува патот низ секој тежок ден. Вие сте сакани, вие сте видени, и вие сте прегрнувани од Бога. Амин.