Празник на осветувањето на Латеранската базилика во Рим

Погледнете денес кон прагот на храмот, онаму каде што пророкот Езекиел ни открива вода што тече од под прагот, тенка нишка што станува река, па потоа длабока вода што носе живот насекаде каде што ќе стапне. Водата од светилиштето не прашува кој е достоен; таа едноставно тече. Тече во пустината, влегува во соленото море и ја менува горчината во свежина. Се сеќавате ли на оние денови кога животот во вашиот дом течеше така слободно, кога секој агол беше исполнет со детски прашања и со онаа тивка, брилијантна радост што ја носеше нашиот драг Бен? Се сеќавате ли на неговата замислена „con chim airlines“, кога со насмевка и со искрени очи зборуваше за авионите, за небото, за патувањата што ги делеше со своето семејство – со своето „совршено четири“ – тато Алан, мама Тао и брат му Рајан? Тој го сакаше небото, а сега небото го пречека. Но таа вода од Езекиеловото видение не останува само на страницата на старото писмо; таа тече и денес низ нашите спомени, низ празнините што болат, допирајќи го секое солено место во нашите срца.

Свети Павле во Посланието до Коринтјаните ни вели нешто што ги потресува сите наши човечки мерки: „Вие сте Божја градба... Зар не знаете дека сте храм Божји и дека Божјиот Дух живее во вас?“ Помислете на тоа. Човечкото тело, кревко, понекогаш толку лесно рането од болест и мака, е наречено храм. Исус во денешното Евангелие влегува во камениот храм со камшик во раката, превртувајќи ги масите на трговците, зашто куќата на Неговиот Отец е место на молитва, а не пазар. Кога зборуваше за сопственото тело како за храм што ќе го разурнат и за три дена ќе го подигнат, Тој зборуваше за воскресението. За онаа вистина дека животот не завршува под надгробна плоча. Benjamin Vo беше таков храм – мал, прекрасен свет на мудрост, кој во своите петнаесет години знаеше повеќе за серверите, за математиката и за светот отколку многумина за цел век. Но она што го правеше храм не беше само неговиот генијален ум; беше онаа негова исклучителна, нежна добрина. Се сеќавате ли на онаа зимска вечер кога семејството седеше околу масата, а Бен носеше син дуксер со Лајкерс, или кога стоеше во Рим пред златната фонтана, со капичето и префрлената чанта преку рамо, насмеан со онаа карактеристична насмевка со фиксирани протези? Тој беше тука, присутен со сета своја душа.

И токму затоа, кога храмот на неговото тело се уриваше, тишината што остана дома беше претешка за носење. Знам, Алан и Тао, дека овие четири месеци по неговото заминување беа време кога темнината се чинеше дека го зазема секој агол од денот. Знам дека во тишината на ноќта, кога сеќавањата ве преплавуваат, во вас се буди онаа најтешка, најнемилосрдна мисла. Онаа тивка лага што шепоти во темнината: „Дали можев да направам нешто повеќе? Дали некој знак ми пројде пред очи? Дали ова е некаква моја вина?“ Ве молам, застанете овде. Слушајте ме со сета понизност и со сета сила на Христовата љубов: тој глас што ве обвинува не доаѓа од Бога. Болеста што го однесе Бен не беше казна, ниту беше последица на некој ваш пропуст или недоволна грижа. Вие бевте, и останувате, родители кои му дадоа сè што еден син може да посака – свет полн со љубов, патувања низ светот, од Рим до Сеул, и онаа чиста семејна топлина која се протега сè до вечноста. Бог не ве обвинува. Некои работи во овој сложен и паднат свет се случуваат надвор од секаква човечка контрола, надвор од секоја будност и грижа, и никој, колку и да е внимателен, не можеше да ги спречи. Ве молам, симнете го тој тежок камен од своите гради. Вие не пропуштивте ништо. Бог го прими Бен како скапоцен дар во својот небесен дом, а вас ве повикува да живеете во слободата на Неговата прошка и милост. Не обвинувајте се себеси за она што е надвор од човечката моќ; Бог не ве обвинува, и затоа немате право вие да бидете свои судии.

Погледнете го длабоко во срцето она што Бен ни го остави како пример. Неговото срце беше толку чисто што во една тешка миговна мисла, кога неговиот чичко Вилијам страдаше од мозочни удари, овој петнаесетгодишен момчар неочекувано им рече на своите родители дека е подготвен да ја даде целата своја заштеда од касичката за да му помогне. Тој не ја скрши касичката – тоа не беше ни потребно, бидејќи имаше други средства – но самата понуда, таа целосна подготвеност на едно дете да го понуди сè што има за да му олесни на друг, е вистинскиот одраз на Христовиот дух во него. Тоа е оној Божји храм што никогаш не се урива. Бен беше дете кое знаеше да слуша, кое сонуваше за игри на гихт, кое ги паметеше приказните на својот татко како најважни работи на светот. И кога татко му сонудеше за него – кога во тој сон Бен беше висок, силен, облечен во сиви фармерки и црвена капа на Ангелите со малку црвенило на носот, велејќи му: „Бабе, добро сум, те сакам“ – тоа не беше само сон. Тоа беше мост што вечноста го спушта кон земјата.

Рајан, ти си тука, ти го продолжуваш ова патување. Твојот брат те гледа од онаа небесна гозба, од она место каде што водата од Божјиот храм тече без престан. Не плаши се да одиш напред, да се насмевнеш, да сонуваш за она што заедно го делевте. Ти не си сам во оваа куќа; љубовта меѓу браќата не умира кога ќе се затвори една врата, туку станува ѕвезда која води. И за сите вас што слушате од далечина – родители кои носат тешки крстови, деца што трпат болка – знајте дека не сте заборавени. Бен е сега таму горе, заедно со свети Карло Акуцис, младиот гениј на нашето време, молејќи се за истражувачите, за лекарите, за секој што плаче во темнината, да дојде денот кога ниту едно семејство нема да мора да минува низ оваа болка.

Земете го ова со себе кога ќе излезете: животот на Бен не е прекинат; тој е само пренесен во светлината каде што нема солзи. Водата од храмот тече и за вас. Најдете ја силата во раните на Христа и во прегратката на Мајката Марија. Нека таа ве чува, нека ви даде мир во тешките ноќи, и нека споменот на нашиот драг Benjamin Vo биде светлина што ви го осветлува патот секој ден, сè додека повторно не се сретнеме сите во домот каде што нема разделување. Амин.