Pista ng Pagtatalaga sa Basilika ng Laterano sa Roma

Sa bawat gusali, may mga pundasyon na hindi nakikita ng mata. Sa ating tahanan, madalas nating tinitingnan ang mga dingding, ang mga bintana, ang mga gamit na nagbibigay ng kaayusan. Ngunit ang tunay na lakas ng isang tahanan ay wala sa mga materyales; ito ay nasa mga yabag na nagbibigay ng buhay sa bawat sulok nito. Apat na buwan na ang nakalilipas, at alam ko, Alan at Thao, na ang inyong pandinig ay laging nakatuon sa isang yabag na hindi na marinig, sa isang boses na dati ay nagbibigay ng sigla sa inyong umaga.

Ngayon, sa pagdiriwang natin ng Pagtatalaga ng Basilika ng Laterano, ang 'Ina at Ulo ng lahat ng simbahan,' inaanyayahan tayo ng Simbahan na tingnan ang ating sarili bilang mga gusali ng Diyos. Sabi ni San Pablo sa ikalawang pagbasa, 'Kayo ay gusali ng Diyos... ang Espiritu ng Diyos ay nananahan sa inyo.' Isipin ninyo ang isang batang lalaki na ang isipan ay laging nasa himpapawid, hindi dahil siya ay malayo sa realidad, kundi dahil ang kanyang paningin ay laging nakatuon sa mas malawak na abot-tanaw. Si Benjamin Vo ay isang batang may pambihirang talino—isang henyo sa lohika at teknolohiya na ang mga pangarap ay kasing-lawak ng mga Boeing 737 na kanyang minahal. Ngunit ang kanyang tunay na ganda ay hindi sa kanyang teknikal na husay, kundi sa kanyang banayad at mapagkalingang puso.

Naaalala ninyo ang kanyang pagnanais na ibigay ang kanyang buong alkansya upang tumulong sa kanyang Uncle William? Hindi niya kailangang basagin ang piggy bank. Hindi niya kinailangang ilabas ang bawat barya. Ang alok mismo—ang purong pagnanais na ihandog ang lahat para sa isang taong minamahal—ang siyang nagpapakita kung anong klaseng bata si Ben: isang kaluluwang laging handang magbigay nang walang pag-iimbot. Iyan ang pundasyong itinayo ni Ben sa inyong buhay: isang pundasyon ng pag-ibig na hindi nagkakalkula.

Kailangan nating sabihin ang totoo bago natin hanapin ang kaginhawaan. Ang sakit ng pagkawala ng isang anak ay hindi isang bagay na madaling pagtakpan ng mga matatamis na salita. Alam ko ang bigat na dinadala ninyo. Alam ko ang mga sandali na ang inyong mga isipan ay nagbabalik sa mga nakaraang araw, sinusubukang hanapin kung mayroon pa sanang nagawa, kung mayroon bang nakaligtaan. Kaya nais kong sabihin ito sa inyo nang buong lambot at linaw: huwag ninyong parusahan ang inyong sarili sa pamamagitan ng maling sisihin. Ang paglisan ni Benjamin ay hindi bunga ng anumang pagkukulang, anumang maling hakbang, o anumang bagay na inyong nagawa o hindi nagawa. Ang karamdaman ay kailanman hindi parusa mula sa Diyos; ito ay isang mabigat na pasanin na dumating nang walang babala, lampas sa ating kakayahang pigilan o kontrolin. Walang labis na pag-aalaga, walang minutong pagbantay ang nakapagpabago sana sa hantungan ng isang katawan na napagod. Kayo ay naging tapat, mapagmahal, at buong-pusong mga magulang. Huwag ninyong hayaan ang guilt na nakawin ang mga magagandang alaala na inyong itinatag kasama si Ben. Kayo ay inosente sa sakit na ito, at ang Diyos ay hindi kailanman nag-aakusa sa inyo. Huminga kayo. Payagan ang inyong mga sarili na magdalamhati nang walang mabigat na pasanin ng sisihin.

Sa unang pagbasa, nakita ni Ezekiel ang tubig na dumadaloy mula sa templo. 'Wherever the river flows, every sort of living creature that can multiply shall live.' Ang tubig na ito ay hindi lamang tubig; ito ay ang biyaya ng Diyos na nagbibigay-buhay sa lahat ng tuyot na bahagi ng ating pag-iral. Si Ben, sa kanyang maikling panahon sa mundong ito, ay naging tulad ng agos na iyon. Ang kanyang 'Well of Love' sa Cà Mau ay isang patunay na ang kanyang buhay ay patuloy na nagbibigay ng buhay sa iba. Ang kanyang pagmamahal ay hindi nagtapos sa kanyang paglisan; ito ay dumadaloy pa rin, nagiging gamot sa mga sugat ng iba at pagkain sa mga nagugutom.

Sa Ebanghelyo, nakita natin si Hesus na nililinis ang templo. 'Stop making my Father's house a marketplace.' Ang templo ay hindi lugar para sa transaksyon; ito ay lugar para sa pagsamba. Minsan, sa ating pagdadalamhati, sinusubukan nating 'makipag-transaksyon' sa Diyos. 'Panginoon, bakit ito nangyari? Ano ang kapalit nito?' Ngunit ang paanyaya ni Hesus ay mas malalim. Ang tunay na templo ay ang Kanyang Katawan, at dahil tayo ay bahagi ng Kanyang Katawan, ang bawat isa sa atin ay banal. Si Ben, sa kanyang pagiging simple at tapat, ay naging isang buhay na templo. Ang kanyang pagiging 'photocopy' ng kanyang ama ay hindi lamang sa hitsura, kundi sa lalim ng kanyang pakikipagkapwa-tao.

Ryan, anak, alam ko kung gaano mo kamahal ang iyong kuya. Alam ko ang mga sandali na tinitingnan mo ang mga bagay na iniwan niya—ang mga laro, ang mga eroplano, ang mga kwento ng inyong paglalakbay. Huwag kang matakot na magpatuloy sa buhay. Si Ben ay hindi nawala; siya ay nagbago lamang ng tirahan, at ngayon ay naghihintay sa iyo sa kabilang panig ng hangganan, kasama ng mga anghel sa 'Banquet of Heaven.' Ang iyong mga hakbang ngayon ay patuloy na daluyan ng kanyang liwanag. Ikaw ay bahagi ng pundasyong ito, at ang iyong pag-iral ay ang pagpapatuloy ng kanyang ngiti.

Sa inyong pag-uwi ngayon, dalhin ninyo ang isang simpleng bagay na maaari ninyong hawakan sa inyong mga kamay at sa inyong mga puso: ang alalahanin ang isang ngiti ni Ben, o ang marinig sa inyong alaala ang kanyang boses na nagsasabing ang lahat ay maayos lamang. Sa susunod na makakita kayo ng isang eroplano na lumilipad nang mataas sa maaliwalas na kalangitan, huwag ninyong tingnan ito bilang paglayo. Tingnan ninyo ito bilang isang paalala na ang pag-ibig ay hindi kailanman namamatay, kundi lumilipad lamang patungo sa tahanan ng Diyos, kung saan balang araw, ang lahat ng ating mga luha ay papahirin ng Kanyang mga kamay. Manatili kayong matatag, dahil ang inyong pundasyon ay matatag, at ang inyong pag-asa ay nakaugat sa kawalang-hanggan. Amen.