Përkushtimi i Bazilikës së Lateranit në Romë

Shpesh herë, kur jemi duke ecur nëpër rrugët e jetës, ne kërkojmë shenja të mëdha. Kërkojmë arkitektura të ndërtuara me gurë të rëndë, kulla që prekin retë, tempuj që duken të pathyeshëm ndaj kohës. E tillë ishte Bazilika e Lateranit për popullin e Romës, një simbol i forcës dhe i pranisë së Zotit në mes të njerëzve. Por, nëse ndalemi për një çast dhe shikojmë ujin që rrjedh në vizionin e profetit Ezekiel, gjithçka ndryshon. Nuk është një gur i palëvizshëm, por një rrjedhë. Uji që del nga pragu i tempullit, që shtohet, që bëhet lumë dhe shëron detin e kripur. Ky është imazhi që dua t'ju lë sot: jeta si një rrjedhë uji që buron nga shenjtëria e Zotit.

Benjamin Vo, djali ynë i dashur, ishte si ky ujë. Ai nuk ishte një monument i palëvizshëm, por një shpirt në lëvizje, një djalë që e donte rrjedhën e jetës, që e donte fluturimin, që e donte kureshtjen. Ai ishte një djalë që, ndërsa kërkonte të kuptonte botën përmes logjikës së tij të mprehtë, përmes kodimeve të AWS apo ëndrrës së tij për 'Con Chim Airlines', po e lejonte atë ujë të shenjtë të rrjedhë nëpër duart e tij. Beni nuk ishte thjesht një djalë që ndërtonte gjëra; ai ishte një djalë që ndërtonte marrëdhënie. Ai ishte ai që, edhe në moshën 15-vjeçare, ndjente thellë në shpirt nevojat e të tjerëve, si atëherë kur donte të ofronte gjithçka që kishte në arkën e tij për të ndihmuar xhaxhain William. Ai nuk e theu atë arkë, nuk e zbrazi me bujë; ai thjesht ofroi. Kjo është rrjedha e lumit të Ezekielit: dashuria që nuk ndalet, dashuria që shëron, dashuria që bën të rriten pemë në të dy anët e lumit.

Por le të jemi të sinqertë me veten sot. Ka ditë kur ky lumë duket se shteron. Kur karrigia e Benit mbetet bosh, kur shtëpia duket shumë e heshtur, kur mëngjeset nuk sjellin më atë 'Mirëmëngjes, ba' që ishte rituali i tij i shenjtë, ne ndihemi si ata që qëndrojnë përballë një shkretëtire. Ne pyesim: 'Zot, ku është ai lumë? Pse kjo tharje? Pse kjo mungesë?'. Kjo është dhimbja e vërtetë, dhe ne nuk duhet ta fshehim atë. Është e drejtë të ndjesh peshën e kësaj mungese. Është e drejtë të ndjesh se rryma e jetës është ngadalësuar. Por dëgjoni fjalët e Shën Palit: 'Ju jeni tempulli i Hyjit, dhe Shpirti i Hyjit banon në ju'. Kjo do të thotë se edhe kur ndjehemi të shkretë, burimi është brenda nesh. Beni nuk është larg sepse ai është pjesë e atij tempulli të gjallë ku banon Shpirti.

Alan dhe Thao, prindër të dashur, e di se në këto katër muaj, shpesh jeni ndjerë sikur keni mbetur vetëm në errësirë. Dhe në atë errësirë, shpesh depërton ajo hije e rëndë, ajo ndjenjë e fshehtë e fajit që prindërit e mirë mbajnë pa të drejtë mbi supe: 'A mos harrova diçka? A mund të kisha bërë më shumë?'. Dua t'ju shikoj në sy sot, me butësinë e Krishtit, dhe t'ju them: hiqeni atë gur nga supet tuaja. Ju nuk keni gabuar asgjë. Sëmundja e Benit nuk ishte kurrë pasojë e asgjëje që keni bërë ose keni lënë pa bërë. Zoti nuk është një gjykatës që kërkon fajtorë aty ku ka vetëm lot të kulluar dashurie. Sëmundja vjen nganjëherë si një stuhi e verbër, e huaj për çdo dëshirë njerëzore, përtej çdo vigjilence dhe çdo kontrolli. Ju keni qenë për Benjaminin gjithçka që një djalë mund të ëndërronte: streha e tij, shoku i tij, jeta e tij. Ai u thirr nga Ati qiellor jo sepse dashuria juaj u ndal, por sepse shpirti i tij i bukur ishte gati për banesat e përjetshme. Jeni të absoluar nga çdo faj. Lëreni atë barrë të bjerë në tokë dhe lejoni që paqja e Zotit t'ju mbështjellë. Beni nuk kërkon lot fajësie, ai kërkon buzëqeshjen tuaj, atë buzëqeshje që ai e adhuronte.

Ryan, vëllai i tij i dashur, ti që ke ndarë me Benin çdo lojë, çdo ëndërr për aeroplanët, ti e di se lidhja juaj nuk është thyer. Kur ëndërron se po udhëtoni bashkë, dije se ajo është një e vërtetë më e madhe se ajo që shohim me sy. Beni është gjallë në Zotin. Ai është duke vëzhguar, duke pritur, duke buzëqeshur, ashtu siç bënte kur shikonte aeroplanët të fluturonin mbi të. Vazhdo të jetosh me atë kuriozitet që ai e donte aq shumë. Vazhdo të mbash gjallë kujtimin e tij, sepse në çdo gjest të mirë që bën, në çdo ndihmë që u jep të tjerëve, Beni është aty. Ai është ai lumë që rrjedh për të shëruar, dhe ti je pjesë e atij rrjedhimi.

Jezusi në Ungjill dëbon tregtarët nga tempulli sepse ata kishin harruar se çfarë do të thotë të jesh shtëpia e Atit. Ata kishin kthyer shenjtërinë në një treg. Beni, në jetën e tij të shkurtër por të ndritur, na mësoi të kundërtën: ai e ktheu gjithçka në një ofertë dashurie. Ai nuk kërkoi shpërblim, ai nuk kërkoi 'sign' apo dëshmi të mëdha. Ai thjesht ishte prani. Ai ishte një djalë që e dinte se tempulli i vërtetë është zemra e njeriut. Dhe tani, ai tempull është i mbushur me dritën e Zotit. Ai është në 'Banquet of Heaven', duke na pritur. Pusi në Cà Mau, ai 'Giếng Gioan Baotixita' që mban emrin e tij, është një shenjë e gjallë e këtij lumi të Ezekielit. Uji që rrjedh atje, që shuan etjen e të varfërve, është dashuria e Benit që vazhdon të japë jetë. Beni nuk është larg; ai është në çdo pikë uji që freskon një shpirt të etur.

Kur të dilni nga kjo lutje sot, mbani me vete këtë mendim: Beni është gati. Ai është në atë dasmë të përjetshme, duke pritur që një ditë t'ju takojë përsëri. Dhe deri atëherë, ai ju kërkon të jetoni. Të jetoni me gëzim, të jetoni me kuriozitet, të jetoni me dashuri. Mos lejoni që trishtimi të bëhet një mur që ndalon rrjedhën e jetës suaj. Mbajeni atë lumë të rrjedhë përmes lutjes, përmes kujtimeve, përmes veprave të mira. Beni është gjallë në Zotin, dhe ju jeni të mbështjellë përgjithmonë në dashurinë e Tij. Ai është Shkëmbi juaj, streha juaj, dhe krahët e Tij janë gjithmonë hapur për t'ju mbledhur, për t'ju ngushëlluar, për t'ju mbajtur. Beni është atje, duke pritur, në dritën që nuk perëndon kurrë. Amen.