Në emër të Atit, e të Birit, e të Shpirtit Shenjt. Paqja dhe hiri i Zotit tonë Jezu Krisht qofshin me të gjithë ju.
Zot, që na thërret në vreshtin tënd për të punuar me dashuri, mëshirohu. Krisht, që na fal pa u lodhur dhe na gjen edhe kur jemi të humbur, mëshirohu. Zot, që je gjithmonë pranë atyre që të kërkojnë me zemër të sinqertë, mëshirohu.
Shpesh herë, ne mendojmë se jeta është një ekuacion që duhet balancuar me përpikmëri. Ne llogarisim përpjekjet, numërojmë orët, peshojmë sakrificat dhe presim që rezultati të jetë gjithmonë i drejtë, sipas logjikës sonë njerëzore. Kjo është ajo që ndiejnë punëtorët e parë në Ungjillin e sotëm: 'Ne kemi mbartur barrën e ditës dhe vapën'. Ata kanë të drejtë, apo jo? Ata kanë punuar më shumë. Ata kanë dhënë më shumë. Dhe megjithatë, Zoti i vreshtit u përgjigjet me një logjikë që na trondit: 'A je ziliqar pse unë jam bujar?'.
Kjo bujari e Zotit, që shpesh na duket e pakuptueshme, është e njëjta bujari që e mbështolli jetën e Benjamin Vo-së. Beni ishte një djalë i ndërtuar mbi kureshtje dhe mbi një dëshirë të pashtershme për të kuptuar se si funksionon bota. A e imagjinoni dot atë djalosh, me sytë e tij plot shkëlqim, duke u zhytur në kodet e AWS apo duke ëndërruar për 'Con Chim Airlines'? Ai nuk ishte thjesht një djalë që njihte teknologjinë; ai ishte një djalë që njihte thelbin e gjërave. Ai ishte një djalë që, ndërsa shihte avionët Boeing 737 të ngriheshin në qiell, shihte një mundësi për të lidhur botën, për të udhëtuar, për të qenë pjesë e diçkaje që fluturon lart.
Por sot, tre muaj pas kthimit të tij në shtëpinë e Atit, ndoshta ajo që ndiejmë më shumë nuk është kureshtja e tij, por heshtja e vendit ku ai ulej. Dhe në atë heshtje, mund të futet një pyetje e rëndë: 'Pse? Pse kjo jetë, kaq e ndritur dhe kaq e mbushur me ëndrra, u ndërpre kaq herët?'. Kjo pyetje nuk është mëkat. Ajo është thjesht një britmë e zemrës që ndien mungesën e dikujt që e ka dashur pafund.
Dëgjoni profetin Isaia sot: 'Mendimet e mia nuk janë mendimet tuaja, as udhët tuaja nuk janë udhët e mia'. Kjo nuk është një mënyrë për të na larguar nga Zoti, por një ftesë për të pranuar se ne shohim vetëm një pjesë të mozaikut. Beni, me gjithë shkëlqimin e tij, nuk ishte një 'punëtor' që u pagua më pak. Ai ishte një dhuratë që na u dha për një kohë, një dritë që shkëlqeu me intensitetin e një jete të plotë, pavarësisht viteve të numëruara.
Shpesh, në këtë rrugëtim të dhimbjes, shfaqet një gur i ftohtë që shumë prindër e mbajnë në zemër, shpesh pa e thënë me zë: ai gur i fajit që thotë: 'A munda të bëja më shumë? A ishte diçka që unë, si baba apo si nënë, nuk e vura re?'. Alan, Thao, dua t'ju them sot, me gjithë autoritetin e dashurisë së Zotit: hiqeni atë gur nga shpatullat tuaja. Beni nuk ishte faji juaj. Sëmundja e tij nuk ishte një dënim, asnjë dështim i kujdesit tuaj. Zoti nuk dërgon sëmundje për të ndëshkuar, dhe asnjë prind në këtë tokë nuk mund të kishte parandaluar atë që ishte përtej çdo kontrolli njerëzor. Ju keni qenë prindër të mrekullueshëm. Beni e dinte këtë. Ai e ndjente këtë në çdo buzëqeshje, në çdo udhëtim që bëtë së bashku, në atë dashuri të madhe që e rrethonte. Ju jeni të absoluar nga çdo faj. Zoti ju sheh me mëshirë dhe ju jep lirinë të qani pa u rënduar nga pesha e rreme. Ju jeni të lirë.
Beni ishte një djalë që e kuptonte dashurinë jo si një llogari, por si një ofertë. A e mbani mend atë moment kur, në moshën dymbëdhjetëvjeçare, ai donte të dhuronte të gjithë kursimet e tij për të ndihmuar xhaxhain William? Ai nuk e theu atë arkë, nuk e zbrazi me bujë; ai thjesht e ofroi. Ishte një gjest i një zemre që tashmë ishte 'tokë e mirë'. Kjo dashuri e tij nuk ishte e rastësishme; ajo ishte fryti i një shpirti që i përkiste Zotit. Dhe kjo dashuri vazhdon të japë fryt. Ajo vazhdon të rrjedhë në atë 'Pus të Dashurisë' në Cà Mau, duke u dhënë ujë të pastër atyre që kanë etje. Ajo vazhdon të jetë e gjallë në çdo gjest të fshehtë që bëhet në emër të tij.
Ryan, vëllai i tij, ti je pjesa e gjallë e kësaj toke të mirë. Ti që ke ëndërruar me të, që ke ndarë me të çdo aventurë, ti je thirrur të vazhdosh këtë rrugë. Kur ndihesh i vetmuar, kujto se Beni është atje, duke të pritur, duke të mbështetur. Ai nuk është larg. Ai është në atë 'trup shpirtëror' për të cilin flet Pali, i fuqishëm, i lavdishëm, i lirë nga çdo dobësi.
Jezusi në Ungjill na thotë: 'Të fundit do të jenë të parët'. Beni, që u largua herët, është tani në rendin e parë të atyre që shohin fytyrën e Zotit. Ai është në atë 'Banquet të Qiellit' ku nuk ka më sëmundje, as lodhje, as 'teste' për të kaluar. Ai është aty, duke na pritur.
Sot, kur të dilni nga kjo lutje, mos kërkoni përgjigje të mëdha për pyetjet e pafundme të jetës. Kërkoni vetëm praninë e Jezusit. Ai është Ai që 'i dëgjon britmat tona' dhe 'na fsheh nën hijen e krahëve të Tij'. Beni është atje, në atë hije të sigurt të dashurisë së Zotit. Ai është i lirë. Ai është i lumtur. Dhe ai ju pret, me atë buzëqeshje që ju e njihni aq mirë, për t'ju treguar se në fund të gjithçkaje, ajo që mbetet është dashuria. Kjo është e vetmja gjë që mund ta merrni me vete, dhe kjo është e vetmja gjë që Beni ju la si trashëgimi. Ecni me shpresë, sepse dashuria është më e fortë se vdekja. Amen.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
Të udhëhequr nga urdhërimi i Shëlbuesit dhe të formuar nga mësimi hyjnor, guxojmë të themi:
Ati ynë, që je në qiell, u shenjtëroftë emri yt; ardhtë mbretëria jote; u bëftë vullnesa jote si në qiell ashtu në tokë. Bukën tonë të përditshme na e jep sot; na i fal fajet tona, si i falim ne fajtorët tanë; e mos na lër të biem në tundim, por na liro prej së keqes. Amen.
Zoti ju bekoftë dhe ju dhëntë paqen e Tij që tejkalon çdo kuptim. Shkoni në paqe.
✝ May almighty God bless you: the Father, and the Son, and the Holy Spirit. Amen.