Përkujtimi i Shën Jeronimit, Meshtar dhe Doktor i Kishës

E dini si është kur një fletë e bardhë letrash mbetet e paprekur mbi tavolinë, ndërsa dora që e mbante është larguar tashmë? Ju e shikoni atë tavolinë në mëngjes, kur drita e parë depërton përmes grilave, dhe për një sekondë të vetme ju duket se dëgjoni atë tingullin e njohur të hapave të lehtë, atë zakon të bukur ku një zë i ri thoshte: 'Mirëmëngjes, ba'. Pastaj, realiteti kthehet në dhomë. Janë tre muaj që kur Benjamin Vo u kthye tek Ati, por në shtëpinë tuaj, Alan dhe Thao, dhe ty, Ryan, koha duket sikur ka ngecur në atë pasdite të qershorit. Ju nuk kërkoni fjalë të mëdha sot. Ju doni vetëm të dini se ku shkon një djalë kur jeta e tij ndërpritet kaq papritur, kur një mendje e ndritur që kodonte në GitHub dhe mendonte për fluturimet e 'ConChim Airlines' mbyll sytë përgjithmonë.

Në leximin e parë sot, jemi në mes të britmës së Jobit. Jobi është rrëzuar përtokë. Ai po përpiqet t'i flasë Zotit, por ajo që gjen është një heshtje e madhe, qiellorësh dhe tokësore. 'Nëse ai afrohet pranë meje, unë nuk e shoh; nëse kalon tutje, nuk e kuptoj,' thotë Jobi. Këto nuk janë fjalë teologjike; është dhimbja e pastër e njeriut që nuk gjen dot arsye pse humbja godet derën e tij. Jobi i njeh malet që lëvizin nga vendi, yjet që vulosen, detin e trazuar. Dhe ai pyet: 'Kush mund t'i thotë: Çfarë po bën?'. A e keni bërë këtë pyetje në errësirën e dhomës tuaj? Kur e dini se jeta është e madhe, por zemra juaj është kaq e vogël dhe e thyer?

Dhe pastaj, në Ungjillin e Lukës, ne takojmë njerëz që duan të ndjekin Jezusin, por që mbajnë ende sytë pas. Dikush thotë: 'Do të të ndjek kudo, por më lë së pari të varros babanë tim'. Tjetri thotë: 'Do të vij, por më lë të përshëndetem me familjen time në shtëpi'. Jezusi u përgjigjet me atë fjalë të prerë: 'Kush vë dorën në parmendë dhe kthen sokat prapa, nuk është i denjë për Mbretërinë e Zotit'. Këto fjalë mund të duken të ashpra, sikur na kërkojnë të harrojmë, sikur na thonë të ecim përpara pa e kthyer kokën pas tek ata që donim. Por nuk është kështu. Jezusi nuk po kërkon që ju të fshini kujtimin e Benit nga zemra juaj. Ai nuk po ju thotë të harroni djalin tuaj, buzëqeshjen e tij, udhëtimet tuaja, atë zë që fliste për avionë dhe ëndrra. Jezusi po flet për atë lloj kapjeje që na mban të paralizuar, për atë moment kur dhimbja bëhet burgu ynë.

Le të ndalemi te një imazh i vetëm sot: dora e shtrirë drejt qiellit. Në librin e Jobit, njeriu shtrin duart duke mos ditur ku t'i gjejë përgjigjet. Por në jetën e Benjamin Vo, kjo dorë kishte një kuptim tjetër. Mendoni për atë djalë që, ndonëse vetëm pesëmbëdhjetë vjeç, kishte një zemër aq të madhe sa donte t'i jepte të gjitha kursimet e tij xhaxhait William që ishte sëmurë. Ai nuk e bëri me bujë, nuk e theu atë arkë kursimi; ai thjesht e ofroi. Kjo është dora e Benit: një djalë i gatshëm t'i dorëzojë gjithçka që kishte për hir të atyre që donte. A nuk është kjo ajo që bëri edhe Jezusi në kryq? Ai shtriu duart dhe i dorëzoi gjithçka Atit.

Dua t'ju them diçka, Alan dhe Thao, ju që po mbani një kryq kaq të rëndë sa vëllezërit tuaj të gjakut nuk mund ta kuptojnë plotësisht. Në netët kur gjumi nuk vjen, kur mendja juaj kthehet tek çdo çast i atyre muajve të vështirë, ndonjëherë ju vjen ai guri i rëndë i fajit. Ju pyesni veten: 'A munda të bëja më shumë? A ishte diçka që nuk e vura re? A mund ta kisha shpëtuar?'. Dua t'ju shikoj në sy sot, me gjithë butësinë që Zoti ka për shpirtrat tuaj të plagosur, dhe t'ju them: hiqeni atë gur nga shpatullat tuaja. Beni nuk ishte faji juaj. Sëmundja e tij nuk ishte një dënim, asnjë dështim i kujdesit tuaj. Zoti nuk dërgon sëmundje, dhe asnjë prind në këtë tokë nuk mund të kishte ndalur atë që ishte përtej çdo fuqie njerëzore. Ju keni qenë prindër të jashtëzakonshëm. Beni e dinte këtë. Ai e ndjente këtë në çdo udhëtim, në çdo buzëqeshje, në atë dashuri të pakufishme që e rrethonte. Ju jeni të absoluar nga çdo faj. Zoti ju jep lirinë të qani sot pa u rënduar nga asnjë dyshim i rremë.

Ryan, vëllai i vogël, ti që ke ndarë me Benin dhomën, lojërat, ëndrrat e fëmijërisë dhe ato udhëtime ku dritat e qyteteve shkëlqenin poshtë jush, ti je mbartësi i kësaj dritë. Kur ndjehesh i vetmuar, kujto se Beni nuk është zhdukur në asnjë harrim. Ai është në atë paqe të madhe që Zoti ka përgatitur për ata që e duan. Ai të sheh, buzëqesh me ty, dhe të thotë të vazhdosh të jetosh, të ëndërosh, të jesh ai djalë i mrekullueshëm që familja juaj ka.

Sot, Shën Jeronimi, të cilin e kujtojmë, kaloi jetën e tij duke përkthyer fjalët e Shkrimit në gjuhën e zemrës njerëzore, që njerëzit të kuptonin se Zoti është afër. Fjala e Zotit sot nuk na lë vetëm në gropën e Jobit. Ajo na thotë se lutja jonë ka arritur në qiell. Benjamin është në atë Banket të Qiellit, i lirë nga çdo dhimbje, duke u kujdesur për ju nga lart. Kur të dilni nga kjo lutje, mos kërkoni përgjigje të mëdha; merrni vetëm këtë: dashuria nuk vdes kurrë. Beni ju pret me atë buzëqeshje të ëmbël. Ecni me shpresë, sepse drita e Krishtit është më e fortë se çdo errësirë. Amen.