E Premtja e Javës së Tridhjetë e një Gjatë Vitit

Shpesh herë, kur shohim një hartë, ne shohim vija të thjeshta, rrugë që lidhin pika të ndryshme, një planifikim që na jep siguri se dimë ku po shkojmë. Benjamin Vo, djali ynë i dashur, e donte këtë saktësi. Ai ishte një djalë që e kuptonte botën përmes logjikës së tij të mprehtë, përmes kodimeve të ndërlikuara të teknologjisë dhe pasionit të tij për aerodinamikën. Ai ishte ai që, kur kërkonte të kuptonte fluturimin e një avioni, nuk shikonte thjesht metalin; ai shikonte mundësinë, shikonte një udhëtim që mund të ndahej me të tjerët. Mendoni për atë moment kur ai ulej në tryezë dhe, me atë buzëqeshjen e tij karakteristike, fliste për 'Con Chim Airlines'. Nuk ishte thjesht një lojë; ishte një vizion për të bashkuar njerëzit, për të qenë diku ku mund të ndihmosh, për të qenë diku ku mund të jesh i dobishëm.

Në leximin e sotëm nga letra drejtuar Filipianëve, Shën Pali na jep një hartë tjetër, një hartë që nuk shtrihet në këtë tokë, por në përjetësi. Ai na thotë: 'Porse ne jemi qytetarë të qiellit, prej nga edhe presim Shpëtimtarin, Zotin Jezu Krisht'. Këto fjalë nuk janë një largim nga realiteti, por një orientim i zemrës. Kur Pali thotë se 'ai do ta shndërrojë trupin tonë të mjerë që të bëhet i ngjashëm me trupin e tij të lavdishëm', ai po na flet për atë ndryshim të madh që ne të gjithë e presim. Beni e kuptonte këtë ndryshim në mënyrën e tij të heshtur dhe të thellë. Ai ishte një djalë që, pavarësisht moshës së tij, kishte një shpirt që kërkonte gjithmonë atë që ishte më e lartë, më e pastër, më e vërtetë.

Megjithatë, ne duhet të jemi të sinqertë me veten. Jeta ndonjëherë na sjell në vende ku kjo hartë e qiellit duket e mjegullt. Kur karrigia e Benit mbetet bosh, kur heshtja në shtëpi pas katër muajsh bëhet një zhurmë që nuk ndalet, kur mëngjeset vijnë pa atë 'Mirëmëngjes, ba' që ishte rituali i tij i shenjtë, ne pyesim: 'Ku je, Zot? Pse kjo humbje?'. Kjo është dhimbja e vërtetë, dhe ne nuk duhet ta fshehim atë. Është e drejtë të ndjesh peshën e mungesës së tij. Është e drejtë të ndjesh atë boshllëk që asnjë fjalë nuk mund ta mbushë. Por pikërisht në këtë pikë, Ungjilli thyen heshtjen tonë. Jezusi na tregon për një kujdestar që, edhe kur gjërat shkojnë keq, përpiqet të gjejë një rrugëdalje, një mënyrë për të qenë i mirëpritur. Dhe ne, si fëmijë të dritës, jemi të thirrur të jemi po aq të zgjuar në dashuri.

Alan dhe Thao, prindër të dashur, e di se në këto katër muaj që nga dita e 13 qershorit, ju shpesh jeni ndjerë sikur keni humbur gjithçka. Dhe në atë errësirë, shpesh depërton ajo hije e rëndë, ajo ndjenjë e fshehtë e fajit që shumë prindër e mbajnë në shpirt: 'A mos humba ndonjë shenjë? A mund të kisha bërë më shumë?'. Dua t'ju shikoj në sy sot, me butësinë e Krishtit, dhe t'ju them: hiqeni atë gur nga supet tuaja. Ju nuk keni gabuar asgjë. Sëmundja e Benit nuk ishte pasojë e asgjëje që keni bërë ose keni lënë pa bërë. Zoti nuk është një gjykatës që kërkon fajtorë aty ku ka vetëm lot të pastër. Sëmundja vjen nganjëherë si një stuhi e papritur, përtej çdo kontrolli njerëzor, përtej çdo vigjilence. Ju keni qenë për Benjaminin gjithçka që një fëmijë mund të dëshironte: streha e tij, krahët e tij, jeta e tij. Ai u largua sepse e thërriti Ati, jo sepse dashuria juaj u ndal. Ju jeni të absoluar nga çdo faj. Lëreni atë barrë të bjerë në tokë dhe merrni frymë në paqen e Zotit.

Beni na mësoi se çfarë do të thotë të jesh 'i zgjuar' në dashuri. Kujtoni atë moment kur, në moshën 15-vjeçare, ai i tha prindërve se ishte i gatshëm të jepte të gjitha kursimet e tij për të ndihmuar xhaxhain William, i cili po vuante nga pasojat e goditjeve në tru. Ai nuk e theu atë arkë, nuk e zbrazi me bujë, nuk kërkoi lavdi. Ai thjesht ofroi. Kjo është rrënja e thellë e një shpirti që nuk jeton për vete, por për të tjerët. Beni na mësoi se dashuria nuk matet me atë që kemi, por me atë që jemi të gatshëm të lëshojmë për hir të një tjetri. Ky është 'kujdestari' i mirë: ai që e kupton se gjithçka që kemi është një dhuratë për t'u ndarë.

Ryan, vëllai i tij i dashur, ti që ke qenë shoku i tij më i mirë, ti që ke ndarë me të ëndrrat për aeroplanët, ti je pjesë e këtij misteri. Ndoshta ndjen se një pjesë e jotja ka ikur me të. Por mos harro: Beni është gjallë në Zotin. Ai është atje, duke të pritur, duke të buzëqeshur, duke të vështruar me një dashuri që nuk ka më kufij. Kur kthehesh në shtëpi, kur sheh ëndrra, kur mendon për të, dijeni se lidhja juaj nuk është thyer nga vdekja. Ju jeni vëllezër për përjetësinë. Vazhdo të jetosh me atë kuriozitet që Beni e donte aq shumë. Vazhdo të kërkosh bukurinë në botë, sepse ajo bukuria që ju të dy e ndatë është drita e Zotit që ndriçon errësirën.

Jezusi na tregon në Ungjill se gëzimi i qiellit është i pamasë. Dhe Beni, ai djalë i mrekullueshëm, tani është pjesë e atij gëzimi. Ai nuk është larg; ai është në atë dritë që ndriçon çdo gjest mirësie që bëjmë në emër të tij. Mendoni për atë pus uji në Cà Mau, që tani mban emrin e tij. Një pus që sjell ujë të pastër për ata që kishin etje. Kjo është dashuria e Benit që vazhdon të rrjedhë. Kjo është jeta që nuk ndalet. Beni nuk është larg; ai është në çdo gjest mirësie që bëni ju, në çdo buzëqeshje që ndani, në çdo lutje që thoni.

Kur të dilni nga kjo lutje sot, mos kërkoni përgjigje të mëdha filozofike përse jeta ndonjëherë është kaq e shkurtër. Bëni vetëm një gjest të vogël mirësie për dikë që ka nevojë – një ndihmë për një mik, një fjalë të mirë për dikë që është vetëm, një lutje e thënë në heshtje. Bëjeni në emër të Benit. Kështu 'Con Chim Airlines' do të vazhdojë fluturimin e saj, jo në qiellin e kësaj toke, por në zemrat e atyre që nuk e harrojnë kurrë. Beni është gjallë në Zotin, dhe ju jeni të mbështjellë përgjithmonë në dashurinë e Tij. Mos kini frikë. Zoti është me ju, në çdo hap, në çdo frymëmarrje, në çdo lot që derdhni. Ai nuk ju lë kurrë vetëm. Ai është Shkëmbi juaj, streha juaj, dhe krahët e Tij janë gjithmonë hapur për t'ju mbledhur, për t'ju ngushëlluar, për t'ju mbajtur. Beni është atje, duke pritur, në dritën që nuk perëndon kurrë. Amen.