Vrijdag van de eenendertigste week door het jaar

Stel je eens voor: een stille kamer in de avondschemering. Op tafel ligt een reeks blauwdrukken, niet van papier, maar van gedachten. Het zijn de contouren van een droom, de 'con chim airlines', een luchtvaartmaatschappij die alleen in het hart van een jongen bestond, gebouwd op de vleugels van zijn fascinatie voor de Boeing 737. Benjamin Vo was die jongen. Hij was iemand die de wereld niet zomaar bekeek; hij ontleedde haar met een briljante, wiskundige precisie. Hij zag de logica in de wolken, de wiskunde in de vlucht, en hij vond een diepe, bijna tastbare vreugde in het begrijpen van hoe dingen werken. Die giechel van hem, die zachte, aanstekelijke lach die door het huis galmde wanneer hij weer een nieuw idee voor zijn digitale universum had, dat was de muziek van zijn leven.

Maar vandaag, in de lezing uit de brief aan de Filippenzen, daagt de apostel Paulus ons uit om verder te kijken dan de systemen van deze wereld. Hij schrijft: 'Onze burgerrechten echter zijn in de hemel, en daaruit verwachten wij ook de Heiland, de Heer Jezus Christus.' Paulus spreekt hier niet tegen mensen die het makkelijk hebben. Hij spreekt vanuit de ketenen, vanuit de realiteit van een leven dat elk moment kan eindigen. Hij waarschuwt voor hen wier 'god hun buik is', voor hen die hun zinnen hebben gezet op aardse zaken. Hij nodigt ons uit om onze blik te verheffen. Hij vraagt ons om te beseffen dat wij, net als Benjamin, onderweg zijn naar een andere bestemming.

Denk aan de manier waarop Benjamin in het leven stond. Hij was een jongen die 'probeerde'. Hij geloofde dat de waarde van een mens niet lag in het eindresultaat, maar in de oprechtheid van de inspanning. Of hij nu op de badmintonbaan stond, zwetend in zijn sweatshirt, of dat hij met een onvoorstelbare empathie keek naar het lijden van zijn oom William, en aanbood om zijn hele spaarpot te geven — een spaarpot die hij nooit brak, maar waarvan het aanbod de zuiverheid van zijn hart bewees — Benjamin begreep iets wat wij vaak vergeten: dat liefde zich niet laat berekenen. Het is een gave. Het is een overgave.

Ik weet dat voor jullie, Alan, Thao en Ryan, de wereld sinds die dertiende juni 2026 een andere kleur heeft gekregen. Het gemis is geen abstractie. Het is de stilte in de gang die voorheen gevuld was met zijn stappen. Het is de echo van een 'Goede morgen, Ba', die nu alleen nog in de herinnering resoneert. Soms, in die momenten waarop de vermoeidheid het wint van de hoop, kan de gedachte aan schuld als een schaduw over jullie hart vallen. Vragen als: 'Hebben we iets gemist? Hadden we meer kunnen doen?' Het zijn vragen die voortkomen uit een liefde die zo groot is dat zij zichzelf de schuld wil geven voor het onvermijdelijke. Maar ik zeg jullie vandaag, met de autoriteit van Gods barmhartigheid: laat die steen vallen. Jullie hebben niets gemist. Jullie waren de liefdevolle handen die hem droegen tot aan de poort van de eeuwigheid. Ziekte is nooit de schuld van wie liefheeft. Het is een mysterie dat wij niet kunnen verklaren, maar dat God in Zijn tederheid wel kan dragen.

Kijk naar het Evangelie van vandaag. Jezus vertelt de gelijkenis van de onrechtvaardige rentmeester. Het klinkt op het eerste gezicht vreemd. Een man die zijn heer bedriegt, wordt geprezen om zijn voorzichtigheid. Waarom? Omdat hij begreep dat zijn tijd als rentmeester voorbij was en hij handelde om zijn toekomst veilig te stellen. Jezus zegt: 'De kinderen van deze wereld zijn in hun eigen generatie verstandiger dan de kinderen van het licht.' Wat betekent dit voor ons? Het betekent dat wij, in de tijd die ons hier op aarde gegeven is, de taak hebben om te investeren in wat eeuwig is. De rentmeester zocht vrienden om hem op te vangen. Wij hebben een Vriend, Jezus Christus, die ons al heeft opgevangen.

Benjamin was een kind van het licht. Hij was niet bezig met het verzamelen van aardse schatten, maar met het bouwen aan verbindingen. Denk aan de 'Well of Love' in Vietnam. Dat water dat stroomt, dat leven schenkt aan de armen in zijn naam, is een getuigenis van zijn geest. Hij is niet weg. Hij is vooruitgegaan naar de hemelse stad waarover Paulus schrijft. Hij is daar, in de 'compacte eenheid' van het Jeruzalem waar de psalmist over zingt, waar hij nu deel uitmaakt van de gemeenschap van de heiligen. Hij is daar, verlost van de fysieke beperkingen, in de volheid van de vreugde.

Ryan, mijn jongen, kijk naar je broer. Hij is trots op je. Hij kijkt naar je, niet met medelijden, maar met de liefde van een broer die weet dat jullie band sterker is dan de dood. Wanneer je de lucht in kijkt en een vliegtuig ziet, wanneer je denkt aan de dromen die jullie deelden, weet dan dat hij erbij is. Hij wil dat jij leeft. Hij wil dat jij de wereld ontdekt met diezelfde nieuwsgierigheid die hem zo eigen was. Jij draagt zijn lach in je hart, en dat is een licht dat nooit zal doven.

Soms, zoals in die dromen van vader Alan, krijgen we een venster op die andere werkelijkheid. Een moment van herkenning, een moment van vrede. Het is geen toeval. Het is een teken dat de liefde de tijd en de dood overstijgt. Benjamin is geborgen in de hand van God, zoals een kostbaar sieraad in de hand van een meester-smid.

Wat nemen we vandaag mee? We hoeven vandaag niet alles te begrijpen. We hoeven niet te weten waarom sommige levens zo kort zijn en andere zo lang. Maar we mogen weten dat elke daad van liefde, elke glimlach, elke poging om goed te doen, een stempel drukt op de eeuwigheid. Wees als Benjamin: blijf proberen, blijf beminnen, blijf hopen. De wereld is vaak hard, maar de liefde van God is zachter dan de dood. Ga naar huis met de vrede dat Benjamin thuis is, dat hij wacht, en dat jullie, in de kracht van het geloof, nooit alleen zijn. Onze Lieve Vrouw, die onder het kruis stond en de pijn van het verlies kende, houdt jullie vast. Zij is de moeder die troost waar woorden tekortschieten. Vertrouw op haar, vertrouw op de Heer, en leef in het licht van de hoop die nooit beschaamt. Amen.