Dé hAoine den Tríú Seachtain Déag dé Fichid

Smaoinigh ar an gcaoi a seasann na geataí, oscailte agus fáilteach, ag fanacht le teacht na gcos a ritheann le lúcháir isteach sa chathair. Sa tSalm inniu, cloiseann muid an gáire sin a thagann ó chroí daoine a bhí ag siúl i bhfad, daoine a bhí ar an mbóthar, agus anois tá siad ann — taobh istigh de na ballaí, i dteach an Tiarna. 'I rejoiced because they said to me, We will go up to the house of the LORD.' Tá rud éigin sa bhfocal sin, 'gairdeas', a bhíonn ag briseadh tríd an dorchadas uaireanta nuair nach bhfuil súil agat leis. Ní gáire é a ghintear as éascaíocht an domhain seo; is gáire é a thagann as an eolas go bhfuil tú tagtha abhaile.

Nuair a smaoiním ar an gcaoi a raibh Benjamin Vo ag siúl tríd an saol seo, feicim buachaill nach raibh eagla roimh an aistear. Smaoinigh ar an mbuachaill sin, nach raibh ach cúig bliana déag d'aois, ach a bhí cheana féin tar éis an domhan a iniúchadh lena 'phhatramun foirfe' — a Dhaid, a Mham, agus a dheartháir Ryan. Ó shráideanna fuadaracha Bhaingcít go dtí na grottoes naofa i Lourdes agus an Vatacáice, agus ar an túr Eiffel sin i bPáirc, áit a raibh a cheann sosa go geanúil ar lámh a mhám faoi na gaotha gréine sin. Bhí a fhios ag Ben conas turas a ghlacadh. Ach bhí rud éigin níos doimhne fós ina chroí: an grá sin a bhí réidh i gcónaí chun gach rud a thabhairt, cosúil leis an uair sin a thairg sé a chpigín airgid ar fad chun cabhrú le huncail William a bhí thíos le tinneas. Níor bhris sé an banc muc, níor scrios sé é; thairg sé é. Sin é an rud a bhí ann: buachaill a raibh a chroí chomh mór sin nár theastaigh uaidh go mbeadh aon duine i bpian.

A Alan agus a Thao, agus a Ryan, a dheartháir dílis, caithfimid an fhírinne a rá sula dtairgimid aon chompord. Tá an sé mhí seo caite ó d'imigh Ben abhaile an 13ú lá de Mheitheamh, agus tá an bhrón sin fós ag brú ar bhur gcroíthe ar an mbealach is troime. Níl aon úsáid ann a bheith ag ligean air nach bhfuil an t-easnamh sin le feiceáil i ngach cúinne den teach, sa chathaoir sin atá folamh, sa chiúnas sin a thiteann nuair a thiteann an oíche. Tá na cuimhní cinn sin ag teacht cosúil le scáthanna anuas — an gáire sin nuair a bhí sé ag caint faoina 'con chim airlines', nó an t-am sin a bhí sé ag féachaint ar eitleáin lena Dhaid. Nílimid anseo chun an phian sin a cheilt; tá sí fíor mar gheall go raibh grá fíor ann. Agus éistigí go han-chúramach le focail an Tiarna inniu: níor tháinig an tinneas seo ó rud ar bith a rinne sibh. Níor thip oraibh in aon chor. Ní raibh aon rud a d'fhéadfadh sibh a dhéanamh a d'athródh an toradh. Bhí sibh ag tabhairt grá a bhí chomh foirfe agus a d'fhéadfadh daoine a thabhairt. Scaoil an t-ualach sin anois. Tá sibh glan agus saor ó aon chiontacht. Níor theip oraibh riamh. Níl aon chúis le féin-cháineadh, mar níl aon rud a d'fhéadfadh faire, cúram, ná grá a chosc. Tá an t-ualach sin leagtha ag cosa an Tiarna anois.

Sa chéad léacht inniu, scríobhann Naomh Pól chuig na Filipigh: 'Ach is i bhflaitheas atá ár saoránacht, agus as sin a bhfuilimid ag fanacht le Slánájtheoir, an Tiarna Íosa Críost.' Seo an hinge, an áit a n-osclaíonn an solas isteach sa seomra dorcha. Nuair a bhíonn tú ag breathnú ar an domhan seo, is minic a mhothaíonn tú gur cosúil le teifigh sinn, ag lorg áite nach bhfuilimid. Ach deir Pól nach ea: tá ár n-ainm scríofa in áit nach féidir le haon tinneas, le haon chailliúint, ná le haon bhás a bhaint amach. Athróidh Íosa 'ár gcorp íseal chun é a dhéanamh cosúil lena chorp glórmhar féin'. Agus is ann a bhfuil Ben anois. Níl sé i gcéin. Tá sé sa chathair sin a bhfuil a geataí oscailte go deo.

Smaoinigh ar an Soiscéal inniu, ar an stiúrthóir sin a bhí i gcruachás, a bhí ag smaoineamh, 'Cad a dhéanfaidh mé?' Uaireanta, is sinne atá sa chruachás sin, ag seasamh ag crosbhealach an tsaoil, gan fhios againn cén bóthar atá le glacadh nuair a thógann an bás an duine is mó a bhfuil grá againn dóibh. Mothaíonn tú go bhfuil tú lag, nach bhfuil sé de neart agat 'dul ag tochailt' nó dul ag lorg freagraí. Ach féach ar an gcaoi a n-oibríonn trócaire an Tiarna. Ní ag cur an milleáin atá sé; tá sé ag oscailt doirse nua. Tá Ben féin ina fhianaise ar an trócaire sin. Smaoinigh ar an dream a thug uisce beo do dhaoine i gCà Mau tríd an well a tógadh ina ainm — an 'Giếng Gioan Baotixita' — áit a bhfuil ainm an aigéin, Đại Dương, ag sreabhadh i gcruth beatha do dhaoine nach raibh aithne acu air riamh. Leanann grá Ben d'fhás sa saol seo, ag tabhairt uisce don té a bhfuil tart air, ag tabhairt solais don té a bhfuil dorchadas air.

Ryan, a dheartháir, tá a fhios agam go mbíonn na laethanta ann nuair a bhreathnaíonn tú ar an seomra agus nuair a chuimhníonn tú ar na cluichí a d'imir sibh, ar an gcaoi a raibh Ben i gcónaí ag roinnt a chuid smaointe leat. Ná bíodh eagla ort roimh an uaigneas; tá Ben ag fanacht leat, cosúil leis an gcaoi a raibh sibh ag dul ar an rollercoaster sin sa bhfís a chonaic tú, ag roinnt an lúcháir sin nach féidir le haon rud a scriosadh. Agus do gach duine agaibh atá ag éisteacht san oíche, atá ag iompar cros nach bhfuil aon duine eile ar an eolas fúithi — máithreacha agus aithreacha atá ag caoineadh i séanadh, páistí atá ag fulaingt — éistigí le guth an Tiarna: 'Stad firm in the Lord, beloved.' Níl sibh singil.

Téigí abhaile inniu leis an íomhá seo: buachaill ag gáire, ag caint ar 'con chim airlines', ag breathnú ar na heitleáin ag ardú go dtí an spéir, ag fáil fáilte ag na geataí sin a bhfuil solas na glóire ag taitneamh astu go síoraí. Tá sé sa bhaile. Tá sé slán. Agus tá sé ag fanacht libh, le gáire ar a éadan, ag rá libh go bhfuil gach rud go maith.