Feasta Naomh Símín agus Naomh Iúd, Aspail

Smaoinigh ar an gcaoi a gcaitheann saor clocha le chéile ar bhonn foirgneamh a sheasfaidh in aghaidh na stoirme. Ní chuireann siad gach cloch anuas go rábach gan smaoineamh; déanann siad gach ceann acu a Thomhas le cúram, le foighne, agus le tuiscint ar an struchtúr ar fad atá le tógáil. Agus sin é an íomhá a thairgeann Naomh Pól dúinn inniu nuair a scríobhann sé chuig na hEphesianaigh, ag rá nach stráinséirí sinn a thuilleadh ach comhshaoránaigh leis na naoimh agus baill de theaghlach Dé, tógtha ar fhoras na hAspal agus na bhfáidh, le Críost Íosa féin mar chloch choirnéil. Smaoinigh ar an gcaoi a dtagann na clocha sin le chéile go ciúin san fhoirgneamh sin, gach aon cheann ag tacú leis an gceann eile, gan torann, gan iomaíocht, ach ag freastal ar an iomlán i láthair an Tiarna.

Nuair a bhreathnaíonn muid ar shaol bhuachalla ar nós Benjamin Vo, feicimid cloch den sórt sin a chuir Dia go cúramach san fhoirgneamh seo. Smaoinigh ar an intleacht sin a bhí ag rith roimh aois a cheithre bliana déag—an chaoi a raibh sé ag scríobh cód, ag tuiscint AWS, ag déanamh staidéir ar AWS cloud environments díreach mar a rinne a athair, Alan, agus ag pleanáil a 'con chim airlines' le gáire agus le gigilt ar an gcaoi a rachadh na haerárthaí sin go dtí na háiteanna is faide i gcéin. Ní raibh an intleacht sin ina stuic sotalach; bhí sí mar chuid de dhuine a bhí lán de mhaitheas. Agus cuimhnigh ar an gcineáltas uasal sin nuair a thairg an cúig bliana déag d'aois sin a bhanc muc ar fad chun cabhrú le huncail William a bhí thíos le tinneas—níor bhris sé é, níor scrios sé é, níor iarr sé rud ar bith ar ais; níor thairg sé ach a chuid go léir i dtairiscint shimplí, iomlán, gan choinníoll.

Ach caithfimid an fhírinne a rá sula dtairgimid aon chompord. Nuair a bhreathnaíonn Alan agus Thao thart ar an teach seo anois, ceithre mhí tar éis don lá sin i Mí Mheithimh 2026 teacht agus Ben dul abhaile go dtí an tAthair, tá an ciúnas sin ann nach féidir le haon fhocal a líonadh. Tá an chathaoir sin folamh. Tá an bhróg sin fágtha mar a bhí. Níl aon úsáid ann a bheith ag ligean air nach bhfuil an t-uafás den chailliúint seo ag brú ar bhur gcroíthe gach maidin, nuair a dhúisíonn sibh agus a bhraitheann sibh an t-uaigneas. Tá an phian sin fíor, agus tá an t-ualach trom. Nílimid anseo chun an bhrón sin a ghlanadh le focail éadroma; b’fhearr leat a bheith ag éisteacht lena gháire, leis an gcaoi a raibh sé ag roinnt scéalta le d'athair, nó leis an uair sin a raibh sé ag gáire faoi na núdail spicy i Bangkok, ag luascadh idir deora agus gáirí le chéile.

Agus anseo, a Alan agus a Thao, éistigí go domhain. Má tá an cheist sin ag éirí san oíche an ndearna sibh a dhóthain, an raibh rud éigin eile a d'fhéadfadh a bheith déanta, éistigí le glacadh Dé: níor thip oraibh in aon chor. Níor tháinig an tinneas seo ó aon easnamh i bhur gcúram, ó aon rud a rinne sibh nó nár rinne sibh. Tá sibh glan, tá sibh saor, agus níl aon fhreagracht ort féin as an dorchadas a tháinig. Scaoil an t-ualach sin anois. Ní raibh aon fhiach agaibh le híoc le saol a bhí níos mó ná mar a d'fhéadfadh duine ar bith a choinneáil. Bhí sibh ag tabhairt grá a bhí chomh foirfe agus a d'fhéadfadh tuismitheoir a thabhairt. Lig don Tiarna an chloch sin a thógáil de bhur gcroí. Ní raibh aon rud a d'fhéadfadh sibh a dhéanamh a d'athródh an toradh. Bhí sibh ag tabhairt grá, ag tabhairt aire, ag tabhairt gach rud a d'fhéadfadh tuismitheoir a thabhairt. Ná bíodh an t-ualach sin oraibh níos mó. Tá sibh saor.

… Agus ansin, breathnaigh ar an Soiscéal inniu. Téann Íosa suas go dtí an sliabh chun guí, agus caitheann sé an oidhche ar fad i gcolléir le Dia. Nuair a thagann an lá, glaonn sé air a dhcisceabail, agus roghnaíonn sé an Dhá Aspal Déag—Símín a dtugann sé Peadar air, a dheartháir Aindriús, Séamas, Eoin, Philip, agus na daoine eile go léir, ina measc Símín an Zealot agus Iúd mac Séamas. Smaoinigh ar an gcaoi a nglaonn Íosa ar na fir seo, nach raibh foirfe, nach raibh gan locht, ach a thug sé cúram dóibh chun an teachtaireacht a thabhairt go dtí foircinn na talún. Sin é an t-am a dtagann an solas isteach sa seomra. Tá Ben anois ag an mbord sin, i láthair an Athar, ina chuid den fhoirgneamh sin nach scriosfar go deo. Ní raibh Ben ag stóráil seoda dó féin; bhí sé ag tógáil stór i láthair Dé trína chineáltas, trína chumas grá a thabhairt, agus trína chumas a bheith ina dheartháir iontach do Ryan.

Ryan, a dheartháir, tá a fhios agam go bhfuil na laethanta ann nuair a bhreathnaíonn tú ar an seomra agus a mhothaíonn tú an t-uaigneas. Ach cuimhnigh ar an gcaoi a raibh Ben i gcónaí ag roinnt gáire leat, ar na cuimhní ar fad a roinn sibh, ar an gcaoi a raibh sé ag gáire faoina 'con chim airlines'. Níl sé imithe i gcéin; tá sé ag fanacht leat sa solas sin a bhfuil a fhios aige go mbeidh sibh le chéile arís. Agus do gach duine atá ag éisteacht anois—d’aidiacha, d’uncailí, do chairde, agus go háirithe do na páistí sin atá ag troid a gcuid tinnis féin agus do na teaghlaigh atá ag iompar cros trom—bíodh fhios agaibh nach sibh atá singil san oíche. Tá angrá sin beo, ag obair sna gníomhartha cineáltais a dhéantar go ciúin, san uisce a shrutheann sa well i gCà Mau a thug beatha do dhaoine nach raibh aithne acu air, sa chineáltas a leanann d'fhás.

Tóg an gealltanas seo leat nuair a fhágann tú an doras inniu: tá Ben sa bhaile, ag fanacht i solas an Athar, agus tá sé ag coimeád súil ort le gáire. Téigí slán, a chairde, agus cuirigí bhur muinín sa Tiarna atá gar daoibh anois agus go deo. Amen.