Müqəddəs Simon və Yuda Həvarilərin Bayramı

Təsəvvür edin ki, qədim daşlardan hörülmüş nəhəng bir binanın içində dayanırsınız. Divarlar möhkəmdir, tavan yüksəkdir və hər bir daş digərinə elə dəqiqliklə söykənib ki, illər keçsə də, tufanlar qopsa da, o bina yerində bərk dayanır. Müqəddəs Pavel Efeslilərə yazarkən məhz bu görüntünü – canlı, nəfəs alan bir məbədi – bizim qarşımıza qoyur. O deyir ki, biz artıq yad insanlar deyilik, amma Məsihin özünün təməl daşı olduğu, Apostolların və peyğəmbərlərin qurduğu o uca evin övladlarıyıq. Hər birimiz bu uenin içində bir daşıq; görünməz, amma binanın bütövlüyü üçün vacib olan bir daş.

Amma gəlin həqiqətin gözünə dik baxaq. Bəzən həyatın elə fırtınaları əsir ki, o binanın divarları titrəyir, içindəki o isti ev guya dağılır kimi görünür. Alan və Thao, mən bilirəm ki, bu günlərdə sizin evinizdə o divarlar necə səssiz, necə boş görünür. Dörd ay keçib. Benjaminin o parlaq zəkası, onun hələ on dörd yaşında AWS bulud infrastrukturuna dalması, kompüter arxasında oturub kod yazarkən o xırda zarafatları, təyyarələrə olan o sonsuz sevgisi... Bunlar sadəcə xatirə deyil, bunlar sizin evinizdə ucaldılmış o sevgi məbədinin daşlarıdır. Yadınıza gəlirmi, Ben özünəməxsus o şirin gigiltisi ilə 'con chim airlines' xəyallarından danışanda necə gülərdi? O, kiçik təyyarə modellərinə baxanda gözlərində parıldayan o işıq... O, hər şeyə maraqla, sevgi ilə baxırdı.

Bəzən insan belə bir ağır itki ilə üzləşəndə ürəyində gizli bir günahkarlıq daşışırmış kimi hiss edir. Öz-özünüzə pıçıldayırsınız: «Kaş ki, nəsə başqa cür olardı... Kaş ki, daha diqqətli olardıq». Gəlin bu gün bu ağır daşı sinənizdən götürüb atın. İsa Məsih anadangəlmə kor olan adam haqqında deyilən suala cavab verərkən, «nə bu, nə də valideynləri günah işləyib» demişdi. Xəstəlik heç bir valideynin nəzarətində olan bir şey deyil. O, heç bir səhvin, heç bir gecikmənin nəticəsi deyil. Siz Ben-i bütün varlığınızla, hər nəfəsinizlə sevdiniz. Siz ona dünyanın ən gözəl ailəsini, o Vatikanın daşlarından tutmuş Lourdesin grottoes-larına qədər uzanan o möhtəşəm səyahətləri verdiniz. Siz heç nəyi qaçırmadınız. Allah sizi qınamır; O sizi qucaqlayır və deyir: «Mən sizinləyəm».

İncildə İsa dağ başına çıxır, bütün gecəni Dua içində keçirir və səhər o İki Həvarini – Simonu, Yudanı və digərlərini çağırıb seçir. O, tələsmir, O, hər adı tək-tək, sevgi ilə çağırır. Necə ki, bir vaxtlar Benjamin öz həyatında hər şeyi böyük bir maraqla, sevgi ilə seçirdi. Unutmayın o anı: on beş yaşında o uşaq, əmisi William iki dəfə ağır insult keçirəndə, heç kimə demədən öz piggy bankını – əlində olan bütün kiçik qənaətini – əmisinə verməyə hazırdır. O, o qutunu heç vaxt sındırmadı, çünki ehtiyac yox idi, sığorta var idi. Amma o təklif... bax, budur əsl insanlıq. Heç bir tərəddüd etmədən, özündə olan hər şeyi başqasına sunmağa hazır olan bir uşaq qəlbi. Bu, Allahın o uşağın içində yaratdığı şah əsərdir. Ben bizə öyrətdi ki, sevgidə ehtiyatlı olmaq yoxdur; sevgi əlini sonuna qədər açmaqdır.

O, indi o böyük səltənətdədir. O, Saint Carlo Acutis ilə birlikdə o «Banquet of Heaven» süfrəsindədir. Onlar indi bu dünyada əziyyət çəkən uşaqlar, xəstəxanada çarpayıda yatan körpələr üçün dua edirlər ki, tədqiqatçılar bir gün bir çarə bilsinlər, heç bir ana, heç bir ata bu yolu getməsin. Benjaminin sevgisi bu dünyada bitmədi. O, Cà Mau-dakı o təmiz su quyusunda axır, susuzlara həyat verir. O, sizin hər gülümsəmənizdə yaşayır.

Ryan, əziz qardaş, sən tək deyilsən. Sən o evdə qardaşının o şirin xatirələrini, o oyunlarını daşıyan bir qəhrəmansan. Ben sənin içindədir. O sənin xoşbəxt olmağını istəyir. O sənin 'con chim airlines' xəyallarında, səninlə o sakit anlardadır.

Bu gün kilsədən çıxarkən, özünüzlə nə aparacaqsınız? Çox sadə bir şey. Ben-in o piggy bank təklifini xatırlayın. Bu gün, heç kimin görməyəcəyi kiçik bir yaxşılıq edin. Birinə təmənnasız gülümsəyin, kədərli bir insana başsağlığı verin, birinin yükünü yüngülləşdirin. Allah sizi qucaqlayır. Məryəm Ana sizi qoruyur. Ben-in o şirin təbəssümü yolunuza işıq olsun. Amin.