Święto Świętych Apostołów Szymona i Judy Tadeusza

Czasem wystarczy wejść do pokoju, w którym dawno nikt nie sprzątały z pośpiechem, by dostrzec to jedno, małe miejsce. Kąt biurka, na którym wciąż leży nietknięty notes, albo te buty stojące w przedpokoju, tak dokładnie tak, jak zostały zostawione tamtego dnia. Świat wokół pędzi, samochody jeżdżą ulicami, ludzie rozmawiają w sklepach, a ty zatrzymujesz się w tym jednym punkcie i czujesz, jak czas po prostu zamarza. Nie ma już wczoraj, nie ma jeszcze jutra; jest tylko ta gęsta, niemal fizyczna cisza, która osiada na ramionach i sprawia, że każdy oddech wymaga wysiłku.

Minęły już cztery miesiące, Alanie i Thao, odkąd wasz syn, Benjamin, przekroczył próg wieczności. Cztery miesiące, odkąd dom, w którym jego genialny umysł rozpychał się pośród projektów na GitHubie, marzeń o chmurach i piosenek o jego wymyślonej linii lotniczej „Con Chim Airlines”, wypełnił się tym specyficznym, ciężkim echem nieobecności. Wiem, jak to jest. Wiem, że są poranki, kiedy budzicie się z nadzieją, że to wszystko było tylko koszmarem, a potem brutalna rzeczywistość uderza na nowo. I wtedy wraca to pytanie, ciche i dręczące jak drzazga w palcu: dlaczego? Jak to możliwe, że chłopak o tak niesamowitej pasji do życia, tak czystym sercu i tak jasnej przyszłości musiał odejść tak wcześnie?

Spójrzcie dzisiaj na Ewangelię. Jezus idzie w góry. Nie idzie tam po to, by załatwić codzienne sprawy, nie szuka poklasku tłumów. Ewangelista Łukasz mówi nam coś niezwykłego: „Jezus wyszedł na górę, aby się modlić, i całą noc spędził na modlitwie do Boga”. Całą noc. Sam w ciemności, pod rozgwieżdżonym niebem Palestyny, znosząc ciszu Ojcu swoje lęki, swoją ludzką naturę, ciężar misji, która miała zmienić losy świata. On nie modlił się w pośpiechu. On oddał Ojcu każdą godzinę tej nocy, wiedząc dokładnie, co go czeka, wiedząc, że powołanie tych dwunastu ludzi, których rano wybierze, będzie drogą naznaczoną krzyżem, ale też niewyobrażalną łaską.

Ta nocna modlitwa Jezusa na górze to jest właśnie obraz tego, co dzieje się w waszym życiu w te długie, bezsenne godziny. Kiedy cały świat zasypia, a wy zostajecie sami ze swoim bólem, to nie jest tak, że jesteście opuszczeni w ciemności. Chrystus tam jest. On zna smak nocy, zna ten ciężar, który nie pozwala zasnąć. Wybierając dwunastu apostołów – Szymona, którego nazwał Piotrem, Judę, Jakuba – Jezus nie wybrał ludzi idealnych. Wybrał ludzi o sercach pełnych skaz, wątpliwości, a nawet takich, którzy mieli Go zdradzić. A jednak na tych kruchych, pękniętych ludzkich życiach postanowił zbudować swój Kościół.

Święty Paweł w Liście do Efezjan mówi nam dzisiaj o tej niesamowitej tajemnicy: „Nie jesteście już obcymi i przychodniami, ale jesteście współobywatelami świętymi i domownikami Boga, zbudowani na fundamencie apostołó́w i proroków, gdzie kamieniem węgielnym jest sam Chrystus Jezus”. Zauważcie ten obraz – budowla. Świątynia. To nie jest martwy mur z kamienia. To jest żywy dom, w którym każdy element ma swoje absolutnie niezastąpione miejsce. Benjamin jest częścią tej budowli. Jego życie nie zostało wymazane, nie zostało wyrzucone poza nawias Bożego planu. Ono zostało wmurowane w tę wieczną świątynię tam, gdzie nie ma już żadnych chorób, żadnych trudnych testów, żadnego lęku.

Pamiętacie, jaki był Ben? Ten chłopak, który w czwartej klasie mierzył się z matematyką z ósmej, który z taką pasją chłonął wiedzę o sztucznej inteligencji, ale przede wszystkim – ten chłopak o tak niesamowitej, rozbrajającej delikatności. Pamiętacie ten moment, kiedy mając zaledwie piętnaście lat, powiedział wam, że chce oddać całą swoją skarbonkę, by pomóc wujkowi Williamowi, który przechodził przez ciężki udar? Nie rozbił jej, nie trzeba było tego robić, bo wujek miał opiekę, ale liczył się sam gest – ten czysty, bezinteresowny odruch chłopca, który chciał oddać wszystko, co miał, żeby komuś innemu było lżej. To jest miłość, która nie kalkuluje. To jest miłość, którą Ben przyniósł na ten świat jak dar od samego Boga.

I dlatego muszę wam dzisiaj powiedzieć coś bardzo ważnego, z całą mocą i czułością, na jaką mnie stać. Wiem, Alanie, wiem, Thao, że w ciszy waszych serc czasem pojawia się ten lodowaty cień – to ciche poczucie winy. Zadajecie sobie pytanie: „Czy mogłem zrobić coś więcej? Czy gdzieś nie przeoczyliśmy czegoś, czy nie mogłem uratować mojego syna?”. Chcę, żebyście usłyszeli to dzisiaj z ołtarza: zdejmijcie ten ciężar z ramion. Choroba, która zabrała Benjamina, nie była wynikiem żadnego waszego błędu. Nie ma w tym ani krzty waszej winy. Bóg nie jest surowym sędzią, który szuka potknięć w waszej miłości; On jest Ojcem, który widział każdą waszą nieprzespaną noc, każdą łzę wylaną przy łóżku szpitalnym, każdą modlitwę szeptaną w ciemności. Jesteście niewinni. Bóg nie oskarża was o nic. I wy nie musicie oskarżać sami siebie.

Niektóre cierpienia w tym ziemskim życiu przychodzą bez zapowiedzi, poza wszelką ludzką kontrolą, przekraczając granice tego, co mogłoby powstrzymać jakiekolwiek ludzkie staranie czy czujność. To nie była kara i to nie był skutek zaniedbania. To była tajemnica, przed którą wszyscy kłaniamy się w milczeniu. Pozwólcie sobie na to, by uwierzyć, że Bóg trzyma was w swoich ramionach dokładnie tam, gdzie najbardziej boli.

A ty, Ryanie, bracie… wiem, jak bardzo tęsknisz za swoim starszym bratem, z którym dzieliłeś tyle chwil, z którym jeździłeś w te dalekie podróże, od zimowych krajobrazów w śniegu po wielkie, słoneczne przestrzenie obok potężnych rakiet SpaceX. Wiem, że czujesz w sercu tę pustkę. Ale pamiętaj, że więź między braćmi nie kończy się na cmentarnej bramie. Ben patrzy na ciebie z nieba z tym swoim ciepłym uśmiechem, pokazującym aparatem na zębach, i chce, żebyś szedł przez życie z podniesioną głową. Nie bój się marzyć, nie bój się budować własnej przyszłości, własnych pasji. Ty jesteś częścią tego samego domu, tej samej Bożej rodziny.

Spójrzcie na to, jak miłość Benjamina wciąż żyje w świecie. Kiedy myślicie o tym czystym źródle – o tej studni w odległym Wietnamie, z której teraz płynie czysta, dająca życie woda dla spragnionych ludzi, albo o tych wszystkich cichych, ukrytych dobrych uczynkach spełnionych w jego imieniu – widzicie, że ziarno wrzucone w ziemię nie obumarło na próżno. Ono wydało owoc stokrotny. I w każdym człowieku, który napije się tej wody, w każdym uśmiechu dziecka, któremu pomagamy, cząstka Benjamina nadal żyje i ogrzewa ten chłodny świat.

Kiedy wrócicie dzisiaj do domu, nie uciekajcie od wspomnień. Zróbcie jedną małą rzecz: usiądźcie razem przy stole, zapalcie małą świecę i opowiedzcie sobie jedną, choćby najprostszą rzecz, która sprawi, że na waszych twarzach pojawi się uśmiech – może o tym, jak Ben próbował zjeść zbyt ostry pad thai w Bangkoku, płacząc i gigantycznie się śmiejąc jednocześnie. Niech to ciepło, ta radość, którą wam zostawił, będzie silniejsza niż smutek.

Bóg nie zostawił was samych. On jest fundamentem, na którym ta rodzina wciąż stoi. Zaufajcie Mu. Pozwólcie, by Jego pokój, który przerasta wszelkie ludzkie zrozumienie, ogarnął wasze serca i obmył was z każdej udręki. Amen.