Εορτή των Αγίων Αποστόλων Σίμωνος και Ιούδα

Σκεφτείτε για μια στιγμή μια εικόνα που όλοι έχουμε αντικρίσει, ίσως σε κάποιο αεροδρόμιο ή σε μια οικογενειακή εκδρομή: τα θεμέλια ενός μεγάλου κτιρίου. Πριν υψωθούν οι τοίχοι, πριν τοποθετηθούν οι στέγες, πριν το κτίριο γίνει ένα καταφύγιο για τους ανθρώπους, πρέπει να σκαφτεί βαθιά η γη. Πρέπει να τεθούν πέτρες, ακλόνητες και σταθερές, πάνω στις οποίες θα στηριχθεί όλο το οικοδόμημα. Στο σημερινό πρώτο ανάγνωσμα, ο Απόστολος Παύλος μάς λέει ότι δεν είμαστε πια ξένοι, αλλά «συμπολίτες των αγίων και οικείοι του Θεού», χτισμένοι πάνω στο θεμέλιο των Αποστόλων, με τον ίδιο τον Χριστό να είναι ο ακρογωνιαίος λίθος. Μας περιγράφει ως έναν ζωντανό ναό, μια κατοικία του Πνεύματος, όπου κάθε πέτρα έχει τη θέση της και η συνοχή μας εξαρτάται από τον Χριστό.

Ο Benjamin Vo, ο δικός μας Ben, ήταν ένα αγόρι που, αν και η ζωή του ήταν σύντομη, είχε ήδη αρχίσει να χτίζει το δικό του θεμέλιο με την αγάπη και την περιέργειά του. Θυμηθείτε την εικόνα του Ben, εκείνη τη στιγμή που στέκεται δίπλα στον πατέρα του, με τα βλέμματά τους στραμμένα προς τον ουρανό, παρατηρώντας τα αεροπλάνα. Δεν ήταν απλώς ένα χόμπι. Ήταν η έκφραση ενός μυαλού που αναζητούσε το ύψος, την ακρίβεια, την τάξη. Σκεφτείτε τον στο γραφείο του, με το πνεύμα του να ταξιδεύει στους κώδικες του GitHub, να οργανώνει συστήματα, να ονειρεύεται την 'Con Chim Airlines'. Ο Ben ήταν ένας αρχιτέκτονας των ονείρων του, ένας έφηβος που δεν φοβόταν να κοιτάξει ψηλά, που ένιωθε ότι ο κόσμος είναι ένας τόπος για να εξερευνηθεί και να αγαπηθεί.

Πρέπει να πούμε την αλήθεια σήμερα, Alan και Thao, πριν προσπαθήσουμε να βρούμε την παρηγοριά. Ο πόνος σας είναι μια άβυσσος. Είναι η απουσία του γέλιου του, είναι το κενό στο σπίτι, είναι η σιωπή που μερικές φορές μοιάζει να καταπίνει τα πάντα. Μην προσπαθήσετε να κρύψετε αυτόν τον πόνο κάτω από το χαλί της ευσεβείας. Ο Χριστός, όταν κλήθηκε να επιλέξει τους δώδεκα Αποστόλους του, πέρασε όλη τη νύχτα σε προσευχή. Ο Ιησούς ήξερε τι σημαίνει η αγωνία, τι σημαίνει να φέρεις το βάρος των ανθρώπων που αγαπάς. Αν ο Θεός που έγινε άνθρωπος χρειάστηκε να προσευχηθεί μέσα στη νύχτα για να αντέξει την αποστολή Του, τότε είναι απόλυτα ανθρώπινο και ιερό το ότι εσείς περνάτε τις δικές σας νύχτες με δάκρυα. Η θλίψη σας δεν είναι έλλειψη πίστης· είναι η απόδειξη της τεράστιας αγάπης που είχατε και έχετε για τον Ben.

Θέλω να αγγίξω μια πέτρα που ίσως κουβαλάτε σιωπηλά, μια πέτρα που ονομάζεται ενοχή. Alan και Thao, αν ποτέ το σκοτάδι του νου σάς ψιθύρισε ότι ίσως κάτι παραλείψατε, ότι ίσως η ασθένεια ήταν δική σας ευθύνη, ακούστε με προσεκτικά. Όταν οι μαθητές ρώτησαν τον Ιησού για τον τυφλό εκ γενετής, αν έφταιγε ο ίδιος ή οι γονείς του, ο Κύριος ήταν ξεκάθαρος: «Ούτε αυτός αμάρτησε, ούτε οι γονείς του». Η αρρώστια δεν είναι τιμωρία. Δεν είναι αποτέλεσμα κακής φροντίδας ή κάποιου λάθους. Είστε αθώοι. Δώσατε στον Ben όλη την αγάπη, όλη τη φροντίδα, όλη την αφοσίωση που θα μπορούσε να ζητήσει ένας γιος. Μην αφήνετε τον εαυτό σας να σας κατηγορεί για πράγματα που ήταν πέρα από κάθε ανθρώπινο έλεγχο. Ο Θεός δεν σας κατηγορεί, σας αγκαλιάζει. Αφήστε αυτή την πέτρα κάτω. Δεν σας ανήκει.

Στο Ευαγγέλιο, βλέπουμε τον Ιησού να επιλέγει τους δώδεκα. Ανάμεσά τους ο Σίμων και ο Ιούδας, άνθρωποι με διαφορετικά χαρίσματα, διαφορετικές προσωπικότητες, διαφορετικές πορείες. Ο Χριστός δεν επιλέγει τους τέλειους· επιλέγει εκείνους που είναι πρόθυμοι να Τον ακολουθήσουν. Ο Ben ήταν ένας τέτοιος μαθητής της ζωής. Θυμηθείτε την αρχοντιά της ψυχής του, εκείνη τη στιγμή που, μόλις στα δεκαπέντε του, προσφέρθηκε να δώσει όλο τον κουμπαρά του για να βοηθήσει τον θείο του William. Δεν χρειαζόταν να γίνει, δεν χρειαζόταν να σπάσει τον κουμπαρά, αλλά η προσφορά ήταν εκεί—καθαρή, γενναιόδωρη, ανιδιοτελής. Αυτό το «θέλω να δώσω τα πάντα» είναι η καρδιά του Χριστού που χτυπούσε μέσα στον Ben.

Ryan, αγαπημένε αδελφέ, εσύ που στάθηκες δίπλα στον Ben στις φωτογραφίες, στις εκδρομές, στις στιγμές της καθημερινότητας, εσύ που ξέρεις καλύτερα από τον καθένα τι σημαίνει να έχεις έναν αδελφό σαν αυτόν: μην φοβάσαι να συνεχίσεις. Ο Ben είναι τώρα ο φύλακας άγγελός σου. Κάθε φορά που κοιτάζεις τον ουρανό, κάθε φορά που θυμάσαι ένα αστείο σας, κάθε φορά που προσπαθείς να ζήσεις με την ίδια περιέργεια και καλοσύνη που είχε εκείνος, ο Ben ζει μέσα από εσένα. Είσαι ο συνεχιστής της κληρονομιάς του. Μην αφήσεις το βάρος της απώλειας να σβήσει το φως της δικής σου ζωής. Ζήσε και για εκείνον, ζήσε μαζί του.

Ο Ben δεν χάθηκε. Είναι χτισμένος, όπως λέει ο Παύλος, σε έναν ναό που δεν καταστρέφεται. Είναι εκεί, στο σπίτι του Πατέρα, στην «Τράπεζα του Ουρανού», όπου δεν υπάρχει πόνος, ούτε αϋπνία, ούτε δάκρυα. Εκείνο το όνειρο που είδε ο πατέρας του, όπου ο Ben έλεγε «Δεν πειράζει, θα σας προσέχω», δεν ήταν απλώς ένα όνειρο· ήταν μια αλήθεια της αιωνιότητας. Ο Ben είναι καλά. Είναι υγιής, είναι χαρούμενος, είναι ο Ben που ξέρατε, αλλά τώρα πλήρης στην αγάπη του Θεού.

Αδελφοί μου, η ζωή είναι μικρή, αλλά η αγάπη που χτίζουμε είναι αιώνια. Όπως ο Ben προσέφερε τον κουμπαρά του για τον θείο του, έτσι και εμείς καλούμαστε να προσφέρουμε την αγάπη μας στους άλλους, καθημερινά, σιωπηλά. Μην αφήνετε τη θλίψη να σας κλείσει στον εαυτό σας. Βγείτε έξω, βοηθήστε κάποιον, χαμογελάστε σε έναν ξένο, όπως έκανε ο Ben. Η αγάπη του δεν σταμάτησε τον Ιούνιο· συνεχίζει να ρέει, σαν το νερό στο πηγάδι που φτιάχτηκε στη μνήμη του, δροσίζοντας τους διψασμένους. Ο Θεός να σας δίνει δύναμη. Μην φοβάστε, γιατί ο Κύριος που κάλεσε τους Αποστόλους Του, καλεί και εσάς να παραμείνετε σταθεροί, χτισμένοι πάνω στην πέτρα της πίστης, περιμένοντας τη στιγμή που θα ξανασυναντηθείτε στην αιώνια αγκαλιά Του. Αμήν.