Παρασκευή της Εικοστής Εβδόμης Εβδομάδας της Κοινής Περιόδου

Σκεφτείτε για μια στιγμή την εικόνα ενός αγοριού που στέκεται κοντά σε ένα ανοιχτό παράθυρο, κοιτάζοντας τα σύννεφα να περνούν, με τα μάτια του γεμάτα από εκείνη τη σιωπηλή περιέργεια για τον κόσμο που βρίσκεται πέρα από τον ορίζοντα. Ο Benjamin Vo, με εκείνο το κοφτερό μυαλό του που μπορούσε να καταλάβει τη δομή των πραγμάτων, να γράφει κώδικα και να ονειρεύεται τα αεροπλάνα της 'Con Chim Airlines', έβλεπε τη ζωή όχι σαν ένα τυχαίο γεγονός, αλλά σαν μια διαδρομή που οδηγεί κάπου όμορφο. Σήμερα, καθώς στεκόμαστε εδώ, τρεις μήνες μετά την επιστροφή του στην αγκαλιά του Πατέρα, το κενό που αισθάνεστε, Alan και Thao, και το κενό που νιώθεις, Ryan, μοιάζει με εκείνο το δωμάτιο όπου η παρουσία του Ben έχει αφήσει μια βαθιά, αιώνια σιωπή. Όμως η πίστη μας σήμερα δεν μας αφήνει σε αυτό το κενό· μας καλεί να δούμε πώς η δική του ζωή συνεχίζει να μιλά στην καρδιά μας.

Στο πρώτο ανάγνωσμα, ο Παύλος γράφει στους Γαλάτες για το τι σημαίνει να ζεις με πίστη και όχι με βάση τα έργα του νόμου, θυμίζοντάς μας ότι η ευλογία του Αβραάμ έφτασε σε όλα τα έθνη μέσω του Χριστού. Ο Ben, στην απλότητα και την καθαρότητα της ψυχής του, είχε καταλάβει αυτή την αλήθεια χωρίς θεωρίες. Θυμηθείτε εκείνη τη φωτογραφία όπου ο Ben κάθεται ήρεμος σε ένα ηλιόλουστο τρένο, δίπλα στον αδελφό του τον Ryan, κοιτάζοντας το τοπίο που κυλάει έξω από το παράθυρο, φορώντας το καπέλο του μπέιζμπολ. Ήταν ένα παιδί που ήξερε να απολαμβάνει το ταξίδι, που δεν φοβόταν να δοκιμάσει τα όριά του, ακόμη και όταν έτρωγε εκείνα τα πικάντικα noodles στη Μπανγκόκ, δακρύζοντας από τα μπαχαρικά αλλά χαμογελώντας και γελάγοντας ταυτόχρονα με την αφέλεια και το θάρρος του. Ο Ben ήταν ένας εξερευνητής της ζωής, ένας άνθρωπος που πίστευε ότι το να προσπαθείς είναι το μόνο που μετράει.

Πρέπει να πούμε την αλήθεια πριν φτάσουμε στην παρηγοριά, γιατί ο πόνος σας δεν μπορεί να γιατρευτεί με εύκολα λόγια. Ο πόνος σας, Alan και Thao, είναι αληθινός επειδή η αγάπη σας ήταν αληθινή. Είναι το άδειο κάθισμα στο τραπέζι, είναι η σιωπή εκεί που κάποτε αντηχούσε η φωνή του, είναι η αίσθηση ότι η καρδιά σας κουβαλά ένα βάρος που δεν μπορεί να μοιραστεί με απλές φράσεις. Ο Θεός δεν σας ζητά να μην πονάτε· δεν σας ζητά να προσποιηθείτε ότι όλα είναι εντάξει. Ο πόνος είναι η σκιά της αγάπης. Ο Χριστός στέκεται δίπλα σας μέσα σε αυτή τη σιωπή, όχι για να σας δώσει διαλέξεις, αλλά για να κλάψει μαζί σας, όπως έκλαψε στον τάφο του Λαζάρου. Επιτρέψτε στον εαυτό σας να αισθανθεί την παρουσία Του ακριβώς εκεί που πονάει περισσότερο.

Θέλω να ακουμπήσω μια πέτρα που ίσως κουβαλάτε σιωπηλά και βαριά μέσα στις σκέψεις σας, στις αϋπνίες της νύχτας. Alan και Thao, αν ποτέ η σκιά της ενοχής τόλμησε να ψιθυρίσει στο μυαλό σας ότι κάτι θα μπορούσε να είχε γίνει διαφορετικά, ότι η ασθένεια ήταν αποτέλεσμα κάποιας δικής σας παράλειψης, ακούστε με πολύ προσεκτικά. Όταν οι μαθητές ρώτησαν τον Ιησού για τον άνθρωπο που γεννήθηκε τυφλός, αν έφταιγε ο ίδιος ή οι γονείς του, η απάντηση του Κυρίου ήταν ξεκάθαρη: ούτε αυτός έφταιγε, ούτε οι γονείς του. Η ασθένεια, ο πόνος, ο θάνατος δεν είναι ποτέ τιμωρία, δεν είναι ποτέ το αποτέλεσμα κάποιας δικής σας αποτυχίας. Είστε απόλυτα αθώοι. Η φροντίδα σας, η αφοσίωσή σας, η αγάπη που του δώσατε μέχρι την τελευταία του αναπνοή ήταν τέλεια. Κανείς γονιός στον κόσμο δεν θα μπορούσε να είχε κάνει περισσότερα για τον Ben από όσα κάνατε εσείς. Αφήστε αυτή την πέτρα κάτω. Δεν σας ανήκει. Ο Θεός δεν σας κατηγορεί· σας αγαπά.

Στο Ευαγγέλιο σήμερα, ο Ιησούς αντιμετωπίζει εκείνους που αμφισβητούν τη δύναμή Του, λέγοντας ότι αν Εκκλησία ή βασιλεία διαιρείται, καταστρέφεται, αλλά αν εκβάλλει τα δαιμόνια με το δάχτυλο του Θεού, τότε η βασιλεία του Θεού έχει έρθει κοντά μας. Και μας μιλά για τον ισχυρό άντρα που φυλάει το παλάτι του, μέχρι να έρθει κάποιος ισχυρότερος. Ο θάνατος συχνά μας φαίνεται σαν ένας ισχυρότερος εχθρός που παίρνει ό,τι αγαπάμε. Όμως ο Χριστός είναι Εκείνος που είναι ακόμα πιο ισχυρός, Εκείνος που νίκησε τον ίδιο τον θάνατο. Ο Ben δεν ανήκει πια στις δυνάμεις του σκότους ή της φθοράς· ανήκει ολοκληρωτικά στον Θεό.

Σκεφτείτε την καρδιά του Ben. Θυμηθείτε εκείνη τη στιγμή, όταν σε ηλικία μόλις δεκαπέντε ετών, είπε στους γονείς του ότι ήθελε να δώσει ολόκληρο τον κουμπαρά του για να βοηθήσει τον θείο του William που υπέφερε από τα εγκεφαλικά. Δεν έσπασε τον κουμπαρά, δεν τον άδειασε, δεν χρειάized καν να τον δώσει επειδή υπήρχε ασφάλεια—αλλά η προσφορά του ήταν απόλυτη. Ήταν η κίνηση ενός αγοριού που, χωρίς καμία υστεροβουλία, ήταν έτοιμο να παραδώσει ό,τι είχε για να απαλύνει τον πόνο κάποιου άλλου. Αυτή η ψυχή, αυτή η καθαρότητα, είναι το πραγματικό αποτύπωμα του Ben στον κόσμο. Ο Θεός δεν μετράει το αν ο κουμπαράς έσπασε· μετράει την πρόθεση μιας καρδιάς που ήθελε μόνο να αγαπήσει.

Ryan, αγαπημένε αδελφέ, εσύ που μοιράστηκες τα όνειρα, τα ταξίδια και τις στιγμές με τον Ben: μην φοβάσαι να συνεχίσεις να προχωράς. Ο αδελφός σου είναι στο φως. Στο όνειρο του πατέρα σας, ο Ben φάνηκε υγιής, φορώντας το πράσινο σορτς του, λέγοντας ότι πέρασε όλες τις δοκιμασίες και ότι αναπνέει ελεύθερα. Και όταν ο πατέρας σου τον αγκάλιασε, ο Ben είπε εκείνα τα λόγια που πρέπει να κρατήσεις σαν φυλαχτό για όλη σου τη ζωή: «Không sao đâu, con sẽ dõi theo ba mẹ». Ο Ben σε προσέχει, Ryan. Συνέχισε να χτίζεις, συνέχισε να ονειρεύεσαι, γιατί ο αδελφός σου είναι η ζωντανή απόδειξη ότι η αγάπη δεν πεθαίνει ποτέ.

Και δείτε πώς αυτή η αγάπη συνεχίζει να καρποφορεί στον κόσμο. Το πηγάδι στο Βιετνάμ, το «Giếng Gioan Baotixita», που χτίστηκε στη μνήμη του, αναβλύζει καθαρό, ζωντανό νερό για τους διψασμένους ανθρώπους. Ο Ben, του οποίου το μεσαίο όνομα, Đại Dương, σημαίνει «Μεγάλος Ωκεανός», έγινε πράγματι ένας ωκεανός ζωής και ευσπλαχνίας για εκείνους που έχουν ανάγκη. Η αγάπη του δεν έμεινε κλεισμένη σε ένα δωμάτιο· τρέχει, ποτίζει τη γη, δίνει ελπίδα.

Αδελφοί μου, ας σηκώσουμε το βλέμμα μας στον Θεό. Ο Ben αναπαύεται στην αιώνια χαρά, μαζί με τον άγιο Κάρλο Ακούτις και όλους τους αγίους. Δεν είστε μόνοι. Ο Κύριος κρατά τα δάκρυά σας σε ένα μπουκάλι και σας ετοιμάζει μια αγκαλιά που ποτέ δεν θα τελειώσει. Αμήν.