Εορτή των Εγκαινίων της Βασιλικής του Λατερανού στη Ρώμη

Σκεφτείτε για μια στιγμή την εικόνα μιας μικρής πηγής που αναβλύζει δίπλα σε έναν τοίχο, σχεδόν αθέατη στην αρχή, και σιγά-σιγά γίνεται ρυάκι, μετά ποταμός, μέχρι που γεμίζει τη γη με ζωή. Στο σημερινό πρώτο ανάγνωσμα, ο προφήτης Ιεζεκιήλ μάς παίρνει μαζί του στην είσοδο του ναού και μας δείχνει νερό να ρέει κάτω από το κατώφλι, προς την ανατολή. Δεν είναι ένα νερό στάσιμο, ούτε απλώς χρήσιμο για το πλύσιμο. Είναι νερό που, όπου κι αν φτάσει, θεραπεύει τη θάλασσα, κάνει τα δέντρα να καρποφορούν κάθε μήνα, δίνει φύλλα για γιατριά. Ο ναός εδώ δεν είναι απλώς πέτρες και μάρμαρα. Είναι η καρδιά της παρουσίας του Θεού, η πηγή από την οποία πηγάζει η ίδια η ζωή του κόσμου.

Ο Benjamin Vo, ο δικός μας Ben, ήταν ένας άνθρωπος που έφερε μέσα του κάτι από αυτή την αδιάκοπη ροή της ζωής. Σκεφτείτε τον, όχι μέσα από τη βαριά σιωπή της απουσίας του, αλλά μέσα από εκείνη την αστείρευτη περιέργεια που τον έκανε να κοιτάζει τον κόσμο σαν ένα τεράστιο εργαστήριο του Θεού. Θυμηθείτε τον, Alan και Thao, να σκύβει πάνω από τον υπολογιστή του, να γράφει κώδικα, να χτίζει τα δικά του συγκοινωνιακά όνειρα με εκείνη την αθώα, γλυκιά εμμονή για τα αεροπλάνα και την «Con Chim Airlines» που έφερνε πάντα ένα χαμόγελο στα χείλη σας. Ο Ben δεν ήταν απλώς ένα έξυπνο αγόρι στα μαθηματικά ή στην τεχνολογία· ήταν μια ψυχούλα ανοιχτή, έτοιμη να δώσει. Θυμηθείτε εκείνη τη στιγμή, όταν στα δεκαπέντε του χρόνια, σκέφτηκε να προσφέρει ολόκληρο τον κουμπαρά του για να βοηθήσει τον θείο του William που υπέφερε από τα εγκεφαλικά επεισόδια. Δεν χρειάστηκε να τον σπάσει τον κουμπαρά, δεν χρειάστηκε να τον αδειάσει, γιατί η ανάγκη καλύφθηκε αλλιώς· αλλά η πρόθεση ήταν εκεί, ολόκληρη, καθαρή, χωρίς δεύτερη σκέψη. Ένα αγόρι που, ανησυχώντας για τους άλλους, ήταν έτοιμο να παραδώσει ό,τι είχε. Αυτός ήταν ο Ben. Μια πηγή που ήθελε μόνο να ποτίζει τους γύρω του.

Πρέπει να πούμε την αλήθεια σήμερα, πριν προσπαθήσουμε να βρούμε την παρηγοριά. Η απουσία του Ben στο σπίτι σας δεν είναι μια θεωρία. Είναι το άδειο κάθισμα στο τραπέζι, είναι τα παπούτσια του στην πόρτα που δεν χρειάζεται πια να μετακινηθούν, είναι η πρωινή ησυχία εκεί που κάποτε υπήρχε η ζωντανή παρουσία του. Είναι ένας πόνος που κόβει την ανάσα. Μην προσπαθήσετε να κρύψετε τα δάκρυά σας, ούτε να προσποιηθείτε ότι ο χρόνος έσβησε το κενό. Ο πόνος σας είναι ολόκληρος, γιατί η αγάπη σας ήταν ολόκληρη. Όταν ο Απόστολος Παύλος λέει στην προς Κορινθίους επιστολή «Εσείς είστε ναός του Θεού, και το Πνεύμα του Θεού κατοικεί μέσα σας», μας μιλά για κάτι βαθύτερο από τα κτίρια. Μας λέει ότι ο Ben, ως ναός του Αγίου Πνεύματος, δεν χάθηκε ποτέ από την αγκαλιά του Θεού. Ο ναός του σώματός του μπορεί να άλλαξε μορφή, αλλά η παρουσία του Θεού που κατοικούσε μέσα του παραμένει αναμμένη στην αιωνιότητα.

Θέλω να αγγίξουμε μαζί μια πέτρα που ίσως κουβαλάτε σιωπηλά στις νύχτες σας, μια βαριά πέτρα που ονομάζεται ενοχή. Αν το σκοτάδι σάς ψιθύρισε ποτέ ότι κάτι θα μπορούσε να είχε γίνει αλλιώς, ότι ίσως κάποια λεπτομέρεια ξέφυγε από τα χέρια σας, ακούστε με προσεκτικά. Όταν οι μαθητές ρώτησαν για τον τυφλό εκ γενετής, αν έφταιγε ο ίδιος ή οι γονείς του, ο Κύριος απάντησε καθαρά: «Ούτε αυτός αμάρτησε ούτε οι γονείς του». Η ασθένεια δεν είναι τιμωρία, δεν είναι το αποτέλεσμα κάποιου λάθους, δεν είναι κάτι που θα μπορούσατε να αποτρέψετε με περισσότερη αγρυπνία. Είστε απόλυτα αθώοι. Η φροντίδα σας, η αγάπη σας, ο τρόπος που σταθήκατε δίπλα στον Ben ήταν υποδειγματικός. Αφήστε κάτω αυτή την πέτρα· δεν σας ανήκει. Ο Θεός δεν σας κατηγορεί· σας κρατάει αγκαλιά με τρυφερότητα μέσα στην ίδια σας τη θλίψη.

Στο Ευαγγέλιο σήμερα, ο Ιησούς ανεβαίνει στον ναό της Ιερουσαλήμ και καθαρίζει τον χώρο, θυμίζοντας ότι ο οίκος του Πατέρα του είναι τόπος προσευχής και όχι αγορά. Όταν οι Ιουδαίοι του ζητούν σημείο, Εκείνος μιλά για τον ναό του Σώματός Του: «Γκρεμίστε αυτόν τον ναό, και σε τρεις μέρες θα τον αναστήσω». Ο Ben, με τη δική του σύντομη και φωτεινή πορεία, πέρασε από αυτόν τον κόσμο κουβιόντας κάτι από την ίδια την ανάσταση. Σκεφτείτε εκείνο το όνειρο που είδες, Alan, στα τέλη Ιουνίου, όταν ο Ben σου είπε με τόση βεβαιότητα: «Ba ơi, test nào con cũng qua hết. Con tự thở được bình thường mà…» Ο Ben πέρασε τα πάντα. Πέρασε από τον πόνο στην ελευθερία του Θεού. Δεν χρειάζεται πια να αγωνίζεται με την ανάσα του· αναπνέει στον καθαρό αέρα της βασιλείας των ουρανών, εκεί όπου ο ποταμός του Θεού κυλάει αδιάκοπα.

Ryan, αγαπημένε αδελφέ, εσύ που μοιράστηκες τα ταξίδια, τα παιχνίδια, τις χαρές και τα όνειρα του Ben: μην φοβάσαι να προχωρήσεις μπροστά. Ο αδελφός σου σε προσέχει. Όταν θυμάσαι τις στιγμές σας, να ξέρεις ότι η αγάπη του δεν έφυγε από το σπίτι σας. Συνέχισε να ζεις με θάρρος, με την ίδια αγάπη για τη ζωή που είχε και εκείνος. Alan και Thao, η καρδιά σας είναι κουρασμένη, αλλά η πίστη σας δεν είναι μόνη. Κάθε φορά που προσφέρετε μια πράξη αγάπης στη μνήμη του Ben, κάθε φορά που θυμάστε το χαμόγελό του, το νερό αυτού του ναού ποτίζει ξανά τη ζωή σας. Ο Ben ζει. Είναι στην αγκαλιά του Θεού, αναπαυμένος και φωτεινός, περιμένοντάς σας στην άκρη του αιώνιου φωτός. Ας βαδίσουμε με αυτή την ελπίδα στην καρδιά, γνωρίζοντας ότι ο Κύριος είναι η δύναμισ και το καταφύγιό μας. Αμήν.