Τρίτη της Τριακοστής Πρώτης Εβδομάδας της Κοινής Περιόδου

Σκεφτείτε για μια στιγμή την εικόνα ενός μεγάλου τραπεζιού, στρωμένου με φροντίδα, όπου οι καρέκλες είναι άδειες και το φαγητό περιμένει. Στο σημερινό Ευαγγέλιο, ο Ιησούς μας μιλά για ένα δείπνο, ένα συμπόσιο στο οποίο όλοι είναι καλεσμένοι, αλλά στο οποίο πολλοί βρίσκουν δικαιολογίες για να μην προσέλθουν. Ο ένας έχει να εξετάσει ένα χωράφι, ο άλλος τα βόδια του, ο τρίτος έχει μόλις παντρευτεί. Είναι η ανθρώπινη κατάσταση, έτσι δεν είναι; Είμαστε τόσο απασχολημένοι με τα «εδώ» και τα «τώρα», με τις δουλειές μας και τις υποχρεώσεις μας, που συχνά ξεχνάμε να σηκώσουμε το βλέμμα μας προς το δείπνο που ο Θεός έχει ετοιμάσει για εμάς. Και όμως, ο Κύριος επιμένει. Όταν οι προσκεκλημένοι αρνούνται, ο οικοδεσπότης δεν κλείνει την πόρτα. Λέει: «Βγείτε γρήγορα στις πλατείες και τα σοκάκια της πόλης και φέρτε εδώ τους φτωχούς, τους ανάπηρους, τους τυφλούς και τους κουτσούς». Υπάρχει ακόμη χώρος. Αυτή η φράση, «υπάρχει ακόμη χώρος», είναι η καρδιά του Ευαγγελίου σήμερα. Είναι η υπόσχεση ότι η αγκαλιά του Θεού δεν γεμίζει ποτέ, ότι για κάθε έναν από εμάς, η θέση μας στο τραπέζι Του είναι κρατημένη, όσο κι αν η ζωή μας έχει φέρει αντιμέτωπους με το σκοτάδι.

Ο Benjamin Vo, ο δικός μας Ben, ήταν ένα αγόρι που καταλάβαινε, ίσως περισσότερο από πολλούς ενήλικες, τι σημαίνει να έχεις μια καρδιά έτοιμη για το δείπνο του Κυρίου. Σκεφτείτε τον, όχι μέσα από τη σκιά της απουσίας του, αλλά μέσα από τη ζωντάνια εκείνης της στιγμής που, στα δεκαπέντε του, έβλεπε τον θείο του William να υποφέρει από τα εγκεφαλικά και, χωρίς κανείς να του το ζητήσει, προσφέρθηκε να δώσει όλο τον κουμπαρά του για να τον βοηθήσει. Δεν έσπασε τον κουμπαρά, δεν τον άδειασε, δεν τον έκανε θέαμα. Απλώς το προσέφερε. Αυτή η κίνηση—η απόλυτη, παιδική, γεμάτη αγάπη προσφορά του εαυτού του—είναι ο καθρέφτης της ψυχής του Ben. Ήταν ένα αγόρι που, αν και είχε ένα μυαλό λαμπρό, ικανό να κατανοεί πολύπλοκα συστήματα τεχνολογίας και μαθηματικά, η καρδιά του ήταν απλή και γενναιόδωρη. Ήταν έτοιμος να δώσει ό,τι είχε για να ανακουφίσει τον πόνο ενός άλλου. Αυτή η προσφορά δεν χάθηκε. Στα μάτια του Θεού, αυτή η πράξη αγάπης είναι το διαβατήριο για το μεγάλο δείπνο του Ουρανού.

Πρέπει να πούμε την αλήθεια σήμερα, Alan και Thao, πριν προσπαθήσουμε να βρούμε την παρηγοριά. Ο πόνος σας είναι σαν εκείνο το δείπνο που ξαφνικά έχασε τον πιο αγαπημένο καλεσμένο. Το κενό που αφήνει ο Ben στο τραπέζι σας είναι μια απουσία που φωνάζει. Μην προσπαθήσετε να την καλύψετε με ψεύτικα λόγια. Ο πόνος σας είναι ιερός, γιατί είναι η απόδειξη της αγάπης που είχατε και έχετε για εκείνον. Όταν στο πρώτο ανάγνωσμα ο Παύλος μας καλεί να έχουμε την ίδια στάση που είχε ο Χριστός—που «άδειασε τον εαυτό του»—μας δείχνει τον δρόμο. Ο Χριστός δεν φοβήθηκε τον πόνο, δεν φοβήθηκε τον σταυρό. Πέρασε μέσα από αυτά για να μας ανοίξει τον δρόμο προς την ανάσταση. Ο Ben, ακολουθώντας τα χνάρια του Χριστού, πέρασε επίσης από τη δοκιμασία, και τώρα, όπως ο Χριστός, έχει εξυψωθεί. Ο θάνατος δεν είναι το τέλος του δείπνου· είναι η αρχή της αιώνιας γιορτής.

Θέλω να αγγίξω μια πέτρα που ίσως κουβαλάτε σιωπηλά, μια πέτρα που ονομάζεται ενοχή. Αν το σκοτάδι σάς ψιθύρισε ότι ίσως κάτι θα μπορούσε να είχε γίνει διαφορετικά, ότι η ασθένεια ήταν αποτέλεσμα κάποιας δικής σας παράλειψης, ακούστε με προσεκτικά. Όταν οι μαθητές ρώτησαν τον Ιησού για τον άνθρωπο που γεννήθηκε τυφλός, αν έφταιγε ο ίδιος ή οι γονείς του, ο Κύριος απάντησε: «Ούτε αυτός αμάρτησε, ούτε οι γονείς του». Η ασθένεια δεν είναι τιμωρία, δεν είναι ποτέ το αποτέλεσμα κάποιου λάθους ή κάποιας αμέλειας. Είστε απόλυτα αθώοι. Η αγάπη σας, η φροντίδα σας, ο τρόπος που σταθήκατε δίπλα στον Ben ήταν πέρα για πέρα τέλειος, γεμάτος αφοσίωση και θυσία. Αφήστε αυτή την πέτρα κάτω. Δεν σας ανήκει. Ο Θεός δεν σας κατηγορεί· σας κρατάει αγκαλιά μέσα στην ίδια σας τη θλίψη. Κανένας γονιός δεν θα μπορούσε να είχε κάνει περισσότερα. Είστε οι καλύτεροι γονείς που θα μπορούσε να έχει ο Ben.

Στο όνειρο που είδες, Alan, εκείνο το βράδυ της 25ης Ιουνίου, ο Ben σου είπε: «Ba ơi, test nào con cũng qua hết. Con tự thở được bình thường mà... sao con lại bị như vầy?». Και μετά, όταν του υποσχέθηκες τον Ουρανό, εκείνος σταμάτησε να κλαίει και είπε: «Không sao đâu, con sẽ dõi theo ba mẹ». Αυτό είναι το μήνυμα για σήμερα. Ο Ben δεν είναι πια «στριμωγμένος» από την ασθένεια. Είναι ελεύθερος. Είναι στο δείπνο του Κυρίου, και από εκεί, παρακολουθεί εσάς. Όταν νιώθετε ότι δεν αντέχετε, όταν το βάρος της απουσίας του σας χτυπά την πόρτα, θυμηθείτε αυτά τα λόγια: «Không sao đâu» — «Δεν πειράζει, είναι εντάξει». Ο Ben είναι καλά. Είναι στην αγκαλιά του Πατέρα, εκεί όπου δεν υπάρχει πια πόνος, ούτε ανάγκη για τεστ, ούτε ανάγκη για θεραπείες.

Ryan, αγαπημένε αδελφέ, εσύ που μοιράστηκες τα ταξίδια, τα παιχνίδια και την αγάπη των γονιών σας: μη φοβάσαι να προχωρήσεις. Ο Ben σε προσέχει. Όταν κοιτάζεις τον ουρανό, όταν θυμάσαι τις στιγμές που γελούσατε μαζί—όπως εκείνες τις μέρες στο K1 Speed ή τις στιγμές με τα αεροπλάνα—να ξέρεις ότι εκείνος είναι στο φως. Μην αφήνεις το σκοτάδι να σε φοβίζει. Η αγάπη που είχατε είναι μια γέφυρα που δεν σπάει ποτέ. Ζήσε τη ζωή σου με την ίδια περιέργεια που είχε ο αδελφός σου. Ο Ben θα ήταν τόσο περήφανος για σένα.

Ο Παύλος λέει στο πρώτο ανάγνωσμα: «Στο όνομα του Ιησού κάθε γόνατο πρέπει να λυγίζει, στον ουρανό και στη γη». Αυτό το δείπνο στο οποίο καλούμαστε δεν είναι μια μακρινή υπόσχεση. Είναι μια πραγματικότητα που ξεκινά εδώ. Κάθε φορά που κάνετε μια πράξη καλοσύνης, κάθε φορά που βοηθάτε έναν άνθρωπο που έχει ανάγκη, όπως το πηγάδι που ανοίξατε στο Cà Mau στη μνήμη του Ben, εσείς συνεχίζετε το έργο του. Ο Ben δεν χάθηκε. Η καλοσύνη του συνεχίζει να ρέει, να ξεδιψά τους φτωχούς, να δίνει ελπίδα. Αυτό είναι το δείπνο του Θεού: η αγάπη που δεν τελειώνει ποτέ, η αγάπη που μοιράζεται.

Alan και Thao, η καρδιά σας είναι βαριά, αλλά η ελπίδα σας είναι αθάνατη. Ο Θεός δεν σας εγκαταλείπει ούτε στιγμή. Κάθε πρωί που ξυπνάτε, ακούστε τη φωνή του Κυρίου να σας λέει αυτό που ο Ben έλεγε με το χαμόγελό του: «Καλημέρα». Συνεχίστε να ζείτε, συνεχίστε να αγαπάτε, συνεχίστε να κουβαλάτε αυτό το φως. Ο Ben δεν χάθηκε· σας περιμένει στην άκρη του αιώνιου φωτός, εκεί όπου τα δάκρυα στεγνώνουν για πάντα και η αγκαλιά του Θεού είναι η τελική πατρίδα. Ας κρατήσουμε αυτό για σήμερα: ο Θεός δεν ζητά από εμάς να μην πονάμε, αλλά να μην απελπιζόμαστε. Κάθε πράξη καλοσύνης που κάνετε στη μνήμη του Ben, κάθε φορά που βοηθάτε κάποιον που έχει ανάγκη, είναι ένας τρόπος να κρατάτε το φως του αναμμένο. Ο Ben ζει μέσα από την αγάπη σας. Πηγαίνετε με ειρήνη, γνωρίζοντας ότι ο Κύριος κρατά τον Ben στην αγκαλιά Του και εσάς στην καρδιά Του. Αμήν.