Dydd Mawrth yn yr Unfed Wythnos ar Ddeg ar Hugain o’r Amser Cyffredin

Eisteddwch am eiliad a meddyliwch am y ffordd y mae rhywun yn paratoi gwahoddiad. Pan fyddwch yn trefnu dathliad, efallai eich bod yn meddwl am y bobl rydych am eu gweld o’ch cwmpas—y rhai sy’n golygu fwyaf i chi, y rhai y mae eich calon yn dymuno eu rhannu’r llawenydd hwnnw â hwy. Rydych yn anfon y gwahoddiad, ac yna, rydych yn aros. Rydych yn edrych ar y drws, yn gobeithio am y cnoc hwnnw, am y cyffro o weld y gwesteion yn cyrraedd i lenwi’r bwrdd. Yn yr Efengyl heddiw, cawn ein rhoi o flaen gwledd fawr, gwledd y deyrnas, lle mae’r meistr yn anfon ei was i ddweud y geiriau syml ond pwerus: 'Dewch, mae popeth yn barod.'

Ond mae’r Efengyl yn cymryd tro annisgwyl. Mae’r rhai a wahoddwyd yn dechrau gwneud esgusodion. Mae un yn sôn am ei faes, un arall am ei ychen, ac un arall am ei briodas. Mae’r esgusodion hyn yn swnio’n rhesymol i’r byd, onid ydynt? Mae’n rhaid inni ofalu am ein cyfrifoldebau. Mae’n rhaid inni edrych ar ein heiddo, ein gwaith, ein bywydau prysur. Ond mae’r meistr yn gweld rhywbeth arall. Mae’n gweld bod y gwesteion hyn wedi colli golwg ar y gwahoddiad ei hun. Maent wedi colli golwg ar y ffaith mai’r gwahoddiad yw’r anrheg fwyaf. Ac felly, mae’r meistr yn anfon ei was allan i’r strydoedd, i’r lonydd, i’r lleoedd lle mae’r tlawd, y dall, a’r cloff. Mae’n dweud: 'Gwnewch iddynt ddod i mewn, er mwyn i’m tŷ gael ei lenwi.'

Meddyliwch am y ddelwedd honno o’r tŷ yn llawn. Nid yw’n dŷ o’r rhai a oedd yn meddwl eu bod yn haeddu lle yno oherwydd eu llwyddiant neu eu heiddo. Mae’n dŷ o’r rhai a dderbyniodd y gwahoddiad gyda chalon agored. Benjamin Vo oedd y math o fachgen a ddeallodd y gwahoddiad hwn yn reddfol. Roedd Ben yn fachgen a oedd yn caru’r byd, yn chwilfrydig am bopeth, o’r awyrennau Boeing 737 y byddai’n eu gwylio gyda’i dad i’r holl wledydd y teithiodd iddynt. Ond yn fwy na hynny, roedd ganddo galon a oedd bob amser yn barod i rannu. Cofiwch y ffordd y byddai’n giglo a gwenu wrth siarad am ei gwmni awyr ddychmygol, 'con chim airlines'. Roedd y llawenydd hwnnw yn wahoddiad iddo ef ei hun, ac i bawb o’i gwmpas, i fod yn rhan o rywbeth mwy.

Ond rhaid inni fod yn onest â’n hunain cyn y gall y geiriau hyn lanio yn ein calonnau. Mae yna ddyddiau pan fydd y bwrdd yn teimlo’n rhy wag. Pan fydd y sedd honno lle’r oedd Ben yn arfer eistedd yn teimlo’n drom, ac y mae’r distawrwydd yn y tŷ yn swnio’n llawer cryfach na unrhyw eiriau y gallaf i eu dweud. Alan a Thao, Ryan, rwy’n gwybod y ffordd y mae’r absenoldeb yn gallu gwneud i bob eiliad deimlo’n llwythog. Peidiwch â cheisio cuddio’r boen honno. Nid yw Duw yn gofyn i chi fod yn gerrig. Mae’r hiraeth hwnnw, y dagrau hynny sy’n disgyn yn ddistaw pan fydd y byd yn cysgu, yn dystiolaeth ddiymwad o’r cariad enfawr a roesoch i Benjamin. Mae’r cariad hwnnw yn ddiogel, yn ddi-dor, ac yn ddiogel yn nwylo’r Tad. Mae’r hiraeth hwnnw yn rhan o’r ffordd y mae Duw yn eich dal chi nawr.

Ac yna, yn y darlleniad cyntaf, mae Sant Paul yn ysgrifennu at y Philippiaid: 'Er iddo fod yn ffurf Duw, ni chyfrifodd ei fod yn gydradd â Duw yn beth i’w afael ynddo, ond gwacâodd ei hun, gan gymryd ffurf gwas.' Dyma’r trobwynt, yr eiliad lle mae’r goleuni’n torri trwy’r tywyllwch. Mae Iesu yn dangos inni mai’r ffordd i’r wledd yw trwy ddarostyngiad, trwy roi, trwy fod yn was. Mae Iesu yn ein gwahodd ni i’r wledd hon nid oherwydd pwy ydym ni, ond oherwydd pwy yw ef. Mae’r gwahoddiad yn agored i bawb sy’n barod i ddod yn dlawd yn eu hysbryd, i ddod yn blentyn bach o flaen Duw.

Benjamin Vo oedd y bachgen hwnnw. Roedd ei gariad yn ddigymell ac yn agored. Cofiwch y foment pan ddywedodd wrthych ei fod yn barod i roi ei holl gynilion i helpu ei ewythr William. Nid oedd angen iddo wneud hynny, ac ni thorrodd y blwch erioed—nid oedd y weithred yn ymwneud â’r arian, ond â’r galon. Roedd yn fachgen a oedd yn gwybod mai’r peth pwysicaf yn y byd yw bod yno i’r rhai rydym yn eu caru. Roedd ei gariad yn ddigymell, yn agored, ac yn llawn o’r un ysbryd â Iesu. Roedd yn byw yn y cariad hwnnw, ac mae’n parhau i fyw yn y cariad hwnnw nawr, yng ngolau tragwyddol y Tad.

Ryan, fy mrawd anwyl, rwy’n siarad â thi heddiw. Rydych chi wedi rhannu cymaint o deithiau, cymaint o eiliadau o chwerthin, y ffordd y byddai eich bywydau’n cydblethu wrth i chi archwilio’r byd a rhannu breuddwydion gyda’n gilydd. Pan fyddi di’n teimlo’n unig, neu pan fydd y cof yn mynd yn ôl at y teithiau a’r chwerthin a rannoch, cofiwch nad yw dy frawd wedi diflannu o’r daith hon. Mae ei wên, ei ysbrydoliaeth, a’r cariad hwnnw sy’n cysylltu’r teulu hwn yn parhau i ddisgleirio. Parha i fod yn ddewr, parha i edrych ar y byd gyda’r un chwilfrydedd a chariad a ddaeth mor naturiol iddo ef. Mae Ben yn edrych i lawr arnat ti gyda balchder mawr, fel teithiwr yn edrych o ffenestr awyren ar y tir isod.

I bawb ohonoch sy’n gwrando heddiw, ac sy’n cario baich hiraeth neu gwestiynau yn eich calonnau, rwyf am ddweud hyn wrthych yn dyner iawn: nid ydych ar ben eich hun. Rydych chi wedi caru gyda’r holl gariad sy’n bosibl i galon ddynol ei ddal. Mae’r cariad hwnnw wedi’i dderbyn yn llwyr gan Dduw, ac mae’n parhau i fyw yn ei bresenoldeb. Rhyddhewch eich hunain o unrhyw faich o hunan-gyhuddo; mae popeth a wnaethoch i garu Ben yn ddiogel yn y nefoedd. Mae ef yn ddiogel yn nhŷ’r Tad, yn y man lle nad oes mwy o hiraeth, dim ond llawenydd pur, tra bod ei gof yn parhau i ddwyn ffrwyth yma ar y ddaear drwy bob gweithred o garedigrwydd y gwnewch chi yn ei enw. Mae’r cariad hwnnw yn llifo fel dŵr byw, yn union fel y ffynnon a adeiladwyd yn ei enw i helpu’r rhai sydd mewn gwir angen, gan sicrhau bod ei gariad yn parhau i ddyfrhau’r ddaear.

Beth allwn ni ei gario allan drwy’r drws heddiw? Cymerwch un foment i wneud gweithred fach o garedigrwydd ddistaw i rywun arall mewn cof am Benjamin. Efallai mai gair caredig yw hwnnw, efallai mai gweddi ddistaw dros rywun arall, efallai mai dim ond bod yn bresennol i rywun sy’n dioddef. Mae’r holl weithredoedd hyn yn rhan o’r wledd y mae Crist yn ei ddal at ei gilydd. Ac wrth i chi gamu allan i olau y dydd, gadewch i heddwch Duw—yr hwn sy’n casglu ei blant dan ei adenydd—lenwi eich calonnau. Mae’r cariad hwnnw yn ddiogel, ac mae Ben yn aros amdanoch chi, yn gwenu o’r nefoedd. Mae’r wledd yn barod, ac mae’r cariad yn dragwyddol. Amen.