Gŵyl yr Archangelion Nawdd

Eisteddwch am foment, a meddyliwch am y ddelwedd hon: tywyllwch y nos dros y môr, y tonnau’n symud heb ddiwedd, a llais yn dod o’r storm—llais yn holi pwy sy’n pennu terfynau’r ddaear ac yn dangos i’r wawr ei lle. Rydym yn clywed hyn yn llyfr Job heddiw. Ac yn yr Efengyl, daw Iesu â phlentyn bychan ac yn ei osod yng nghanol y disgyblion, gan ddweud fod angylion y rhai bach hyn yn edrych bob amser ar wyneb ei Dad yn y nefoedd. Heddiw, ar ŵyl yr Archangelion Nawdd, rydym yn sefyll yn y gofod hwnnw rhwng y distawrwydd mawr a’r presenoldeb sanctaidd sy’n ein hamgylchynu.

Pan feddyliaf am y geiriau hyn, rwy’n gweld bachgen a oedd yn edrych ar y byd gyda’r un chwilfrydedd pur a syml, fel plentyn yn sefyll o flaen ffenestr fawr y maes awyr yn gwylio’r awyrennau yn codi. Meddyliwch am Benjamin Vo, a’r ffordd y byddai’n edrych ar y byd. Roedd ganddo feddwl mor ddisglair—bachgen pymtheg oed a allai ddeall y systemau cwmwl a chodio fel oedolyn, ond a gadwodd yr un pryd galon mor ysgafn, mor siriol, a mor garedig i bawb o’യായിരുന്നു ei gwmpas. Pan fyddai’n siarad am ei gwmni breuddwydiol, 'Con Chim Airlines', roedd yna giglo a gwên a ddaeth a llawenydd pur i’r tŷ cyfan, gwên a arhosodd yn fyw ym meddwl pawb a’n gwnaeth hi’n dda i fod yn agos ato.

Ond rhaid inni ddweud y gwir cyn y gallwn dderbyn unrhyw gysur. Mae hi wedi bod tua thri mis bellach ers i Ben fynd adref at Dduw ar y trydydd ar ddeg o Fehefin. Alan a Thao, rwyf am siarad â chi yn y distawrwydd hwn, yn y bore hwnnw pan fydd y tŷ yn dawel iawn ac nad oes neb yn dweud yr arferol wrth i chi ddod i lawr y grisiau. Pan fydd y galar yn dod fel cysgod dros y prynhawn, ac rydych chi’n meddwl am yr holl atgofion, mae’r hiraeth yn ddwfn tu hwnt i eiriau. Mae’n hawdd i’r meddwl ddwyn y baich o ofyn, 'Pam?' neu ofyn a wnaethoch chi rywbeth o le. Gadewch i mi ddweud hyn wrthych yn enw Duw: nid oes arnoch chi fai. Nid yw salwch yn gosb, ac nid oes yr un cam a gymerwyd gan riant cariadus wedi dwyn Ben oddi arnoch. Roeddech chi wrth ei side trwy bob eiliad, yn rhoi’r holl gariad a allai dyn neu fam ei roi. Gadewch i’r garreg honno ddisgyn o’ch calonnau; nid yw Duw yn eich cyhuddo, ac ni ddylech chi gyhuddo eich hunain chwaith.

Ac yna, gadewch i’r Efengyl dorri i mewn i’r galar hwnnw fel goleuni yn ystafell dywyll. Dywed Iesu: 'Gofalwch na ddiystyrwch un o’r rhai bach hyn; oherwydd meddaf wrthych fod eu hangylion hwy yn y nefoedd yn edrych bob amser ar wyneb fy Nhad nefol.' Edrychwch ar y addewid honno. Nid yw Ben wedi colli ei ffordd; nid yw bellach ar goll. Mae ef yn rhan o’r gynulleidfa honno sy’n edrych ar wyneb y Tad. Ac yn union fel y byddai Ben yn dod i lawr y grisiau bob bore i ddweud 'Good morning, Dad' gyda’r wên fwyaf ffyddlon, mae’r presenoldeb hwnnw’n parhau mewn ffordd ddyfnach, ffordd ysbrydol. Mae yr angylion nawdd yn ein harwain ar hyd y ffordd dragwyddol.

Ryan, fy mrawd anwyl, rwy’n siarad â thi hefyd. Rydych chi wedi rhannu cymaint—y teithiau, y chwerthin, y rolio coasters ar yr Xcelerator, y sgyrsiau yn yr ystafell. Pan fyddi di’n teimlo’n unig, cofiwch fod dy frawd yn dy wylio di gyda’r un cariad a gwên. Peidiwch ag ofni parhau i fyw, parhau i fod yn ddewr, a charu y byd gyda’r un chwilfrydedd a ddaeth trwy dy frawd. Mae’r bond hwnnw’n ddiogel yn nhŷ Duw.

Ac i bawb ohonom sy’n gwrando heddiw — boed yma yn y fan hon neu bell oddi yma, yn arbennig y plant sy’n dioddef a’r teuluoedd sy’n cario croes drymion—mae Duw yn dweud: nid ydych byth ar eich pennau eich hunain. Mae cariad Benjamin yn parhau i fyw. Edrychwch ar y ffynnon ddyfrllyd yn Cà Mau, Fietnam—y ffynnon a godwyd yn ei enw fel 'Giếng Gioan Baotixita' ac yn dwyn ei ystyr Đại Dương, y Cefnfor Mawr, i roi dŵr glân a bywyd i’r tlawd. Mae gweithredoedd distaw o garedigrwydd, y cardiau awyren a rannwyd gan ffrindiau, y sgyrsiau am y dyfodol—mae’r rhain i gyd yn dystiolaeth fod y golau hwnnw’n parhau i ddisgleirio.

Beth allwn ni ei cario allan drwy’r drws heddiw? Dewiswch un weithred fach o garedigrwydd—rhywbeth a wnewch yn ddistaw i helpu rhywun sy’n crio neu’n drist. Offrymwch y weithred honno mewn cof am Benjamin Đại Dương Vo. Ac wrth i chi wneud hynny, gadewch i heddwch y nefoedd, lle mae’r angylion yn canu a lle mae Ben yn gwisgo’r wên honno o heddwch, lenwi eich calonnau nes i ni gyfarfod eto. Amen.