Yr Unfed Sul ar Hugain ar Hugain o'r Amser Cyffredin

Mae rhywbeth mor syml a chyfarwydd am y ffordd y mae plant yn dysgu am y byd. Meddyliwch am y foment honno pan mae plentyn yn cael ei ddysgu i ddilyn cyfarwyddyd, nid oherwydd ei fod yn ofni, ond oherwydd ei fod yn ymddiried. Mae’r Efengyl heddiw yn ein cyflwyno i ddau fab. Un yn dweud 'na', ond yn newid ei feddwl ac yn mynd i weithio. Y llall yn dweud 'ie', ond yn aros yn ei le. Mae Iesu yn ein gwahodd i edrych ar ein calonnau ein hunain. Nid ydym yn cael ein barnu gan y geiriau a ddywedwn, ond gan y symudiad hwnnw o’r ewyllys sy’n ein harwain at y Tad.

Pan feddyliaf am Benjamin Vo, rwy’n meddwl am y ffordd y byddai’n edrych ar y byd gydag awydd mor ddwfn i ddeall sut mae pethau’n gweithio. Roedd ganddo’r ddawn hon i weld y tu hwnt i’r wyneb. Roedd ei chwilfrydedd yn debyg i’r bachgen cyntaf yn yr Efengyl—nid oherwydd ei fod yn gwrthod, ond oherwydd ei fod yn cwestiynu, yn archwilio, ac yn y pen draw, yn rhoi ei hun yn llwyr i’r hyn yr oedd yn ei garu. Cofiwch y ffordd y byddai’n sôn am ei gwmni awyrennau, 'Con Chim Airlines'. Nid oedd yn ddim ond breuddwyd; roedd yn ffordd o ddweud bod ei galon yn perthyn i’r awyr, i’r hyn sy’n uchel ac yn lân. Roedd y wên a’r giglo a ddeuai pan fyddai’n siarad am hynny yn dangos calon a oedd yn barod i hedfan.

Ond rhaid inni fod yn onest am y boen. Mae hi wedi bod yn dri mis ers i Ben fynd adref. Pan fyddwch chi’n eistedd yn y tŷ ac yn gweld y lleoedd hynny lle byddai Ben yn eistedd, neu’r pethau bach—y llyfrau, y codau, y cof am y ffordd y byddai’n chwerthin—mae’r hiraeth yn dod fel ton. Mae’n deimlad o 'pam'. Mae’n deimlad o fod wedi colli rhywbeth na ellir ei ddisodli. Alan a Thao, rwyf am siarad â chi yn y distawrwydd hwn. Mae’r galar hwn yn ddilys. Mae’n rhan o’r cariad enfawr sydd gennych chi. Peidiwch â cheisio cuddio’r dagrau hynny. Mae Duw yn gwybod y pwysau rydych chi’n ei ddwyn. Nid yw’n gofyn i chi ddeall popeth heddiw. Mae’n gofyn i chi ddal gafael arno ef, yn union fel y byddai Ben yn eich dal chi.

Mae’r ail ddarlleniad o lythyr Sant Paul at y Philipiaid yn dweud: 'Bydded yr un meddwl ynoch ag sydd yng Nghrist Iesu.' Mae hynny’n swnio’n anodd, onid yw? Sut y gallwn ni feddwl fel Crist pan mae ein calonnau wedi’u torri? Ond gwrando: 'Ymddisymudodd ef ei hun, gan gymryd ffurf gwas.' Mae Crist yn ein cwrdd yn ein gwendid. Pan fyddwch chi’n teimlo’n wan, pan fyddwch chi’n teimlo nad oes gennych chi ddim byd ar ôl i’w roi, cofiwch fod Crist wedi gwneud yr un peth. Mae ef yn gwybod y boen o golli, y boen o aberthu. Mae ef yn eich dal chi yn y boen honno.

Ryan, fy mrawd anwyl, mae dy frawd Ben yn dy wylio di. Roeddech chi’n ddau yn ffrindiau gorau, yn rhannu breuddwydion, yn siarad am y dyfodol. Mae’r bond hwnnw’n ddyfnach na’r amser. Pan fyddi di’n teimlo’n unig, cofiwch fod Ben yn dy annog di i barhau i fod yn ddewr, i barhau i fod yn garedig, i barhau i weld y byd fel antur. Mae’r 'Con Chim Airlines' hwnnw’n symbol o’r ffordd y mae ysbryd Ben yn hedfan yn rhydd yn y nefoedd. Mae dy frawd yn dy ddal bob cam o’r ffordd.

Mae’r Salmydd yn dweud: 'Cofia dy drugareddau, O Arglwydd.' Dyna yw ein gweddi ni heddiw. Nid ydym yn gofyn am esboniadau rhesymegol; rydym yn gofyn am drugaredd. Rydym yn gofyn i Dduw gofio’r cariad a ddaeth trwy Ben. Mae’r cariad hwnnw’n parhau i lifo. Mae’n llifo trwy’r 'Well of Love' yn Cà Mau, Fietnam, lle mae dŵr glân yn rhoi bywyd i’r tlawd yn enw Ben. Mae hynny’n arwydd o’r ffordd y mae cariad yn parhau i weithio yn y byd. Nid yw’r cariad hwnnw wedi marw. Mae’n byw, mae’n symud, mae’n dyfrio’r ddaear.

Peidiwch â chario baich o gwestiynau na ellir eu hateb. Mae Duw yn gwybod eich poen. Mae’n gwybod y dagrau sy’n syrthio yn y distawrwydd. Nid yw’n eich cyhuddo, ac nid yw’n eich anghofio. Mae’n eich dal yn ei freichiau, yn union fel y byddai Ben yn eich dal chi mewn cofleidiad. Mae ei gariad yn dŵr byw. Mae’n dŵr sy’n rhoi bywyd, dŵr sy’n glanhau, dŵr sy’n adfywio.

Beth allwn ni ei gario allan drwy’r drws heddiw? Dewiswch un weithred o garedigrwydd, pa mor fach bynnag. Gall fod yn gair tyner i rywun sy’n drist, neu yn help ddistaw i rywun sy’n cario baich pethau heb i neb wybod. Offrymwch y weithred honno i Dduw yn enw Ben. Gadewch i’w gariad lifo trwoch chi. Gadewch i’w chwilfrydedd fod yn oleuni i chi. Ac wrth i chi wneud hynny, byddwch yn dod o hyd i’r tangnefedd sy’n pasio pob dealltwriaeth. Benjamin Đại Dương Vo, gorffwys yn awr yn y golau. Bydded i’th wên barhau i oleuo ein llwybr, nes i ni gyfarfod eto lle mae’r drych yn cael ei ddileu, a lle mae cariad yn teyrnasu am byth. Mae’r Arglwydd yn eich galw chi heddiw i dilyn, i ymddiried, ac i garu. Dilynwch ef i mewn i’r heddwch, i’r gobaith, ac i’r sicrwydd na fydd y cariad hwn byth yn darfod. Amen.