Dominica vicesima sexta per annum

Videte, fratres et sorores, imaginem illam in Evangelio hodierno: vineam patris. Pater ad duos filios accedit. Unus dicit 'Nolo,' sed postea paenitentia ductus operari pergit. Alter dicit 'Volo,' sed in otio manet. Cogitate de hac vinea. Non est haec vinea solum locus laboris; est locus ubi amor patris et obedientia filii se invicem inveniunt. In hac vinea, res non sunt abstractae. Sunt manus quae terram tangunt, sunt pedes qui iter faciunt, est voluntas quae se subicit alteri.

Benjamin noster, puer ille cuius mens tam acuta in technologia et in logicis versabatur, scivit quid sit vinea vitae. Meministisne illius amoris ad aëroplana? Non solum machinas amabat, sed prospectum caeli. Ille scivit, in sua curiositate, quod aëroplana non solum in terra manent, sed ad altitudinem tendunt. Benjamin noster, sicut aëroplanum quod in caelo sereno volitat, semper ad aliquid maius spectabat. Ille non erat puer qui in terra haerebat; ille erat sicut aëroplanum quod ad horizontem tendit. Cogitate de illo momento, cum quindecim annorum esset, et voluerit totum piggy bank suum offerre avunculo suo qui duobus ictibus laborabat. Non fregit capsulam, non effudit nummos, sed obtulit. In hoc actu abscondito, in hac voluntate dandi totum quod habebat, videmus verum spiritum filii. Ipse non quaerebat gloriam sibi; volebat solacium alterius. Hic est fructus quem Deus quaerit: cor quod se donat, cor quod non est onustum vanitate mundi, sed leve et paratum ad amandum.

Sed audite me, Alan et Thao, Ryan carissime. Post tres menses, forsitan sentitis vos in illo loco sedere, ubi silentium domus quasi teloneum est. Forsitan cogitatis de illis diebus, cum Benjamin, quindecim annorum, tam diligenter studebat, cum ille 'Con Chim Airlines' creabat, cum ille ridebat de suis ideis. Nolite timere hanc vanitatem. Vos, in dolore vestro, nolite putare vos debere fortis videri ubi cor vestrum vulneratum est. Si forte subit vobis illa gravis cogitatio, illa tacita vox quae nocte dicit: 'Numquid potui plus facere? Numquid in me culpa est?', audite hodie vocem Salvatoris. Infirmitas non est poena; morbus non est defectus amoris vestri. Vos nihil omisistis. Non est in vobis ulla culpa. Deus non vos accusat, et ego vos in nomine eius absolvo ab omni pondere suspicionis. Illae curae nocturnae, illa pondera quae tacite fertis, non veniunt a Patre luminum. Deus non mittit dolorem ad probandum amorem. Dolor venit sicut tempestas, sine culpa nautae. Vos fuistis parentes et frater qui omnem passum iuxta eum ambulastis cum corde pleno, ab initiis illis usque ad supremum diem.

In lectione prima, Ezechiel clamat: 'Is it my way that is unfair, or rather, are not your ways unfair?' Deus nos invitat ad veritatem. Saepe in dolore, nos ipsi sumus qui nos accusamus. Nos sumus qui credimus nos debuisse plus videri, plus facere, plus scire. Sed Deus dicit: 'Si convertitur impius ab impietate sua, vivet.' Converti non est mutare actus, sed mutare cor. Est permittere ut Deus auferat pondus quod vosmetipsos imponitis. Vos non estis in culpa. Benjamin non est in culpa. Vita eius, tam plena, tam splendida, est donum quod in manibus Dei manet.

Ad vos omnes qui hanc devotionem auditis—specialiter ad liberos qui aegrotant, ad familias quae crucem gravem circumferunt—scitote Deum non esse alienum a dolore vestro. Ipse descendit in foveam. Ipse est nobiscum in omne tempus. Quid ergo hodie portabitis tecum ex hoc ambo? Cum redieritis ad domum vestram, et forte in silentio sedebitis, nolite timere silentium. In silentio non habitat mors; in silentio habitat Deus, et cum eo habitat Benjamin. Respiros capite altiores. Dicite in corde vestro illam simplicem invocationem: 'Domine Iesu, tu es nobiscum.' Et permittite ut pax illa, quae omnem sensum superat, cor vestrum custodiat. Benjamin est in pace, in convivio caeli. Ipse vos amat, ipse vos custodit usque ad diem illum quo omnes iterum congregebimur in conspectu Patris. Amen.