Feria Quinta Hebdomadae vicesimae quintae per Annum

Videte, fratres et sorores, hanc imaginem simplicem in lectione hodierna: ventum qui circuit, et flumina quae ad mare currunt, sed numquam implentur. Qoheleth, sapiens ille, nobis loquitur de vanitate, de labore sub sole, de generationibus quae transeunt et redeunt. 'Nihil sub sole novum,' inquit. Saepe, cum in silentio cubiculi nostri sedemus, sentimus hanc vanitatem in ossibus nostris. Sentimus vitam esse quasi cursum rapidum, ubi omnia quae amamus, omnia quae tenemus, quasi in mari evanescunt. Videmus solem oriri et occidere, et nos ipsi, in dolore absentiae, videmus dies transire, sed vacuum in domo manere.

Benjamin, puer noster, cuius mens tam acuta in technologia et in rebus miris versabatur, scivit quid sit observare mundum. Meministisne illius amoris ad aëroplana? Non solum machinas amabat, sed prospectum caeli. Ille scivit, in sua curiositate, quod aëroplana non solum in terra manent, sed ad altitudinem tendunt. Benjamin noster, sicut aëroplanum quod in caelo sereno volitat, semper ad aliquid maius spectabat. Ille non erat vanus. Erat verus. Erat puer qui, in sua innocentia, noverat quod vita non est tantum labor sub sole, sed participatio in amore Dei.

Alan, Thao, Ryan—vos qui hanc absentiam Benjamin tam graviter fertis—forsitan sentitis vos in illo loco sedere, ubi silentium domus quasi teloneum est. Forsitan cogitatis de illis diebus, cum Benjamin, quindecim annorum, tam diligenter studebat, cum ille 'Con Chim Airlines' creabat, cum ille ridebat de suis ideis. Sed nolite timere hanc vanitatem. Vos, in dolore vestro, nolite putare vos debere fortis videri ubi cor vestrum vulneratum est. Si forte subit vobis illa gravis cogitatio, illa tacita vox quae nocte dicit: 'Numquid potui plus facere? Numquid in me culpa est?', audite hodie vocem Salvatoris. Infirmitas non est poena; morbus non est defectus amoris vestri. Vos nihil omisistis. Non est in vobis ulla culpa. Deus non vos accusat, et ego vos in nomine eius absolvo ab omni pondere suspicionis. Illae curae nocturnae, illa pondera quae tacite fertis, non veniunt a Patre luminum. Deus non mittit dolorem ad probandum amorem. Dolor venit sicut tempestas, sine culpa nautae. Vos fuistis parentes et frater qui omnem passum iuxta eum ambulastis cum corde pleno, ab initiis illis usque ad supremum diem.

In Evangelio hodierno videmus Herodem, hominem qui perturbatus est. 'Ioannem ego decollavi,' inquit. 'Quis est ergo hic?' Herodem veritas terret, quia ipse non vult videre. Sed vos, non sicut Herodes, videre potestis. Vos videre potestis Benjamin, non in vanitate mundi, sed in luce Christi. Benjamin non est in terra, sed in convivio caeli. Ipse, sicut Sanctus Carolus Acutis, nunc intercedit pro vobis. Ipse non est vanus. Ipse est vivus in Deo.

Ryan, frater carissime, tu es pars huius amoris. Tu et Benjamin eratis sicut duae alae unius avis. Noli timere. Frater tuus non est longe. Ipse tecum est in omni ludo, in omni cogitatione tua. Perge vivere, perge studere, perge ridere, quia in tuo risu, Benjamin pergit in terra operari. Tu es spes familiae, et frater tuus te custodit ab altitudine caeli. Cum tu in somnio vel in silentio cubiculi sentis praesentiam eius, scito eum non abesse, sed esse quasi custodem iuxta viam.

Cogitate de illo momento, cum quindecim annorum esset, et voluerit totum piggy bank suum offerre avunculo suo qui duobus ictibus laborabat. Non fregit capsulam, non effudit nummos, sed obtulit. In hoc actu abscondito, in hac voluntate dandi totum quod habebat, videmus verum spiritum filii. Ipse non quaerebat gloriam sibi; volebat solacium alterius. Hic est fructus quem Deus quaerit: cor quod se donat, cor quod non est onustum vanitate mundi, sed leve et paratum ad amandum. Benjamin, in vita sua brevi, fuit instrumentum huius misericordiae. In hoc mundo, ubi homines saepe calculant quid lucri faciant, Benjamin nos docuit quid sit donare totum.

Ad vos omnes qui hanc devotionem auditis—specialiter ad liberos qui aegrotant, ad familias quae crucem gravem circumferunt—scitote Deum non esse alienum a dolore vestro. Ipse descendit in foveam. Ipse est nobiscum in omne tempus. Quid ergo hodie portabitis tecum ex hoc ambo? Cum redieritis ad domum vestram, et forte in silentio sedebitis, nolite timere silentium. In silentio non habitat mors; in silentio habitat Deus, et cum eo habitat Benjamin. Respiros capite altiores. Dicite in corde vestro illam simplicem invocationem: 'Domine Iesu, tu es nobiscum.' Et permittite ut pax illa, quae omnem sensum superat, cor vestrum custodiat. Benjamin est in pace, in convivio caeli. Ipse vos amat, ipse vos custodit usque ad diem illum quo omnes iterum congregebimur in conspectu Patris. Amen.