Dominica vicesima quinta per annum

Incipiamus ab imagine valde simplici, sed profunda: homine qui in vineam suam exiit, mane, deinde hora tertia, sexta, nona, et tandem hora undecima. Cogitate de illo domino vineae. Ille non sedet in umbra, otiosus. Ille ambulat per forum, ubi homines stant, exspectantes, incerti, fortasse desperati. Ille quaerit eos. Ille invitat eos. 'Ite et vos in vineam.'

Nonne haec imago nobis loquitur de Deo? Nos saepe Deum imaginamur ut iudicem severum, qui calculat horas, qui merita numerat, qui exigit rationem exactam. Sed evangelium hodiernum hanc imaginem penitus frangit. 'An oculus tuus nequam est, quia ego bonus sum?' Dominus noster non est mercator, sed Pater qui vult omnes in vineam suam, in gaudium suum. Et mirum est: ille dat mercedem non secundum laborem, sed secundum bonitatem suam.

Hic est locus ubi nos hodie stamus. Post tres menses, absentia Benjamin non est iam novus hospes; est quasi paries durus in domo. Alan et Thao, vos scitis melius quam quisquam alius quid sit pondus illius silentii quod mane et vespere domum replet. Ryan, frater carissime, tu quaeris fratrem tuum in omni angulo conclavis, in ludis illis quos simul agebatis. Nolite simulare dolorem non esse. Nolite putare vos debere fortis videri ubi cor vestrum vulneratum est. Dolor hic est verus, et Deus non vult ut vos hunc dolorem sola manu feratis. Si forte subit vobis illa gravis cogitatio, illa tacita vox quae nocte dicit: 'Numquid potui plus facere? Numquid in me culpa est?', audite hodie vocem Salvatoris. Infirmitas non est poena; morbus non est defectus amoris vestri. Vos nihil omisistis. Non est in vobis ulla culpa. Deus non vos accusat, et ego vos in nomine eius absolvo ab omni pondere suspicionis. Illae curae nocturnae, illa pondera quae tacite fertis, non veniunt a Patre luminum. Deus non mittit dolorem ad probandum amorem. Dolor venit sicut tempestas in mari, sine culpa nautae. Vos fuistis parentes et frater qui omnem passum iuxta eum ambulastis cum corde pleno, ab initiis illis usque ad supremum diem.

Benjamin, ille puer cuius mens acuta in technologia et in rebus miris volabat, erat sicut ille operarius qui in vineam Domini ingressus est. Meministisne, fratres et sorores, illius facetiae, illius 'Con Chim Airlines' quam cum patre suo creavit? Ille giglebat et ridebat de suis ideis, de aëroplanis, de futuro. Non erat hoc vanum. Erat expressio illius curiositatis, illius amoris ad vitam, illius spiritus qui semper sursum spectabat. Benjamin non erat solum puer ingenii; erat puer cordis.

Cogitate de illo momento, cum quindecim annorum esset, et voluerit totum piggy bank suum offerre avunculo suo qui duobus ictibus laborabat. Non fregit capsulam, non effudit nummos, sed obtulit. In hoc actu abscondito, in hac voluntate dandi totum quod habebat, videmus verum spiritum filii. Ipse non quaerebat gloriam sibi; volebat solacium alterius. In hoc mundo, ubi homines saepe calculant quid lucri faciant, Benjamin nos docuit quid sit donare totum. Ipse, in sua innocentia, noverat quod amor non est in possessione, sed in donatione.

Et hic, in ipso puncto ubi dolor et amor se tangunt, Evangelium intrat in noctem vestram. Christus non relinquit mortuos in pulvere. Sicut Paulus dicit: 'Mihi vivere Christus est, et mori lucrum.' Benjamin noster, qui in terra tam libenter nubes et caelum speculabatur, nunc in convivio caeli stat, iuxta Sanctum Carolum Acutis, intercedens pro nobis omnibus. Ryan, frater carissime, tu es pars huius amoris. Tu et Benjamin eratis sicut duae alae unius avis. Noli timere. Frater tuus non est longe. Ipse tecum est in omni ludo, in omni cogitatione tua. Perge vivere, perge studere, perge ridere, quia in tuo risu, Benjamin pergit in terra operari. Tu es spes familiae, et frater tuus te custodit ab altitudine caeli.

Ad vos omnes qui hanc devotionem auditis — specialiter ad liberos qui aegrotant, ad familias quae crucem gravem circumferunt — scitote Deum non esse alienum a dolore vestro. Ipse descendit in foveam. Ipse est nobiscum in omne tempus. Quid ergo hodie portabitis tecum ex hoc ambo? Cum redieritis ad domum vestram, et forte in silentio sedebitis, nolite timere silentium. In silentio non habitat mors; in silentio habitat Deus, et cum eo habitat Benjamin. Respiros capite altiores. Dicite in corde vestro illam simplicem invocationem: 'Domine Iesu, tu es nobiscum.' Et permittite ut pax illa, quae omnem sensum superat, cor vestrum custodiat. Benjamin est in pace, in convivio caeli. Ipse vos amat, ipse vos custodit usque ad diem illum quo omnes iterum congregebimur in conspectu Patris. Amen.