Vyf-en-twintigste Sondag deur die Jaar

Daar is ’n sekere soort stilte wat net in ’n huis hang waar ’n kind se stem eens was. Dit is nie ’n leë stilte nie; dit is ’n stilte wat swanger is met herinneringe. Miskien is dit die geluid van ’n deur wat effens oopstaan, of die beeld van ’n ongebruikte lessenaar waar die kodes van ’n speletjie nog halfklaar op ’n skerm flikker. Ons probeer dikwels om die lewe te meet met die liniaal van ons eie logika. Ons dink: as ek hard werk, as ek die regte besluite neem, as ek die stelsel bemeester, dan sal die uitkoms regverdig wees. Dit is die logika van die markplein in die Evangelie, waar die arbeiders wat vroeg opgedaag het, verwag dat hulle loon in direkte verhouding moet staan tot die sweet van hulle voorkop.

Maar kyk na die grondeienaar in Jesus se gelykenis. Hy loop uit, nie net een keer nie, maar vyf keer. Hy gaan uit in die dagbreek, om nege-uur, op twaalfuur, om drie-uur, en selfs in die laaste uur van die dag. Hy gaan uit omdat daar mense is wat ledig staan—nie omdat hulle lui is nie, maar omdat niemand hulle gehuur het nie. 'Waarom staan julle hier die hele dag ledig?' vra hy. Die antwoord is hartverskeurend eenvoudig: 'Omdat niemand ons gehuur het nie.' Hulle het gewag, hulle was beskikbaar, maar die geleentheid was nie daar nie. En tog, toe die aand kom, gee die eienaar aan diegene wat net een uur gewerk het, dieselfde loon as aan die eerstes.

Die eerstes gril. Hulle sê: 'U het hulle gelyk gemaak aan ons wat die swaarste van die dag en die hitte gedra het.' Dit is die stem van ons menslike geregtigheid. Dit is die stem wat vra: 'Waarom is dit so?' Dit is die stem wat Benjamin se ouers, Alan en Thao, so goed ken. Wanneer die lewe sy eie onbegryplike logika volg, wanneer die 'hitte van die dag' so onregverdig swaar voel, dan skreeu ons hart: 'Is dit regverdig?'

Benjamin Vo was ’n seun wat die wêreld met ’n skerp verstand bekyk het. Hy was ’n seun wat in die wolk-infrastruktuur van AWS gedelf het met dieselfde passie as wat hy na vliegtuie by die lughawe gesoek het. Hy het die logika van die lewe verstaan, maar hy het ook die genade van die lewe beliggaam. Dink aan die beeld van hom, saam met sy familie op daardie sonnige, turkoois water, waar sy kruis-kettingjie die lig vang terwyl hy tussen sy ouers sit. Hy het nie geweet van die 'hitte' wat op hom gewag het nie, maar hy het geweet van liefde. Hy het geweet dat hy geliefd was deur God en deur sy mense.

Alan, Thao, en Ryan, ek weet dat julle die afgelope drie maande deur die vallei van die skaduwee van die dood gestap het. Soms, in die stilte van die aand, kom daardie gedagte wat soos ’n gif in die siel kan werk: 'Wat as ek iets anders gedoen het? Het ek die tekens gemis? Kon ek hom meer beskerm het?' Luister vandag na die woorde van Jesaja: 'My gedagtes is nie julle gedagtes nie, en julle weë is nie my weë nie, spreek die Here.' Die siekte wat Benjamin se liggaam geteister het, was nie ’n straf nie. Dit was nie die gevolg van enige versuim of enige fout aan julle kant nie. God is nie ’n aanklaer wat in die skaduwees wag om julle te beskuldig nie. Hy is die Vader wat julle trane tel. Geen hoeveelheid waaksaamheid, geen menslike vernuf kon die pad verander het nie. Laat die Here vandag daardie swaar klip van skuldgevoel van julle harte afrol. Julle is vry. God beskuldig julle nie, en julle moet julleself ook nie meer beskuldig nie.

Die gelykenis van die arbeiders is nie ’n les oor ekonomie nie; dit is ’n les oor die hart van God. Die eienaar vra: 'Is jy afgunstig omdat ek goed is?' Die genade van God is nie ’n loon vir prestasie nie; dit is ’n geskenk van liefde. Benjamin het nie die volle dag van die lewe 'gewerk' in terme van jare nie, maar hy het die loon van die ewigheid ontvang. Hy is nou by die 'Banquet of Heaven', vry van die siekte, vry van die toetse, vry van die pyn. Hy is die seun wat in die droom vir sy pa gesê het: 'Baie, test nào con cũng qua hết'—Pa, ek het al die toetse geslaag. Ja, Benjamin, jy het geslaag. Jy het die wedloop voltooi met ’n hart wat so groot was dat dit selfs in jou jonger jare ’n 'Well of Love' in Vietnam kon laat ontstaan, ’n bron van lewende water vir die armes.

Ryan, my broer, jy wat so nou aan Ben verbonde was, weet dat hy by jou bly. Wanneer jy na die lug kyk en die vliegtuie sien, wanneer jy met daardie selfde nuuskierigheid as jou broer die wêreld verken, dan leef hy deur jou. Jy is nie alleen in hierdie reis nie. Die liefde wat julle gedeel het, is nie iets wat in die verlede vasgevang is nie; dit is ’n lewende krag. Benjamin se naam, Đại Dương, beteken 'Groot Oseaan'. Die liefde wat hy gegee het, stroom verder soos ’n weldadige water wat lewe gee in plekke waar mense dors is.

Paulus skryf aan die Filippense: 'Vir my is die lewe Christus, en die dood is wins.' Dit is die paradoks van ons geloof. Ons wil hê dat ons geliefdes by ons moet bly, en tog weet ons dat hulle by Christus is, wat verreweg die beste is. Benjamin is nou in die lig. Hy is nie meer die seun wat moes veg teen die broosheid van die liggaam nie; hy is nou die seun wat in die krag van die Gees leef. Hy is die seun wat onvoorwaardelik liefgehad het, soos toe hy sy ouers vertel het dat hy sy hele spaarvarkie wou weggee om sy oom William te help. Hy het dit nie stukkend geslaan nie—dit was nie nodig nie—maar die offer was daar. Dit is die vrug van ’n hart wat nie vir homself geleef het nie.

Soms dink ons dat ons die lewe moet beheer, soos Ben se briljante verstand wat hom laat droom het van ingewikkelde kodes en stelsels. Maar die Evangelie leer ons dat die grootste wysheid nie in beheer lê nie, maar in oorgawe. Die arbeiders wat laaste gekom het, het niks gehad om aan te bied nie behalwe hulle beskikbaarheid. Hulle het net daar gestaan en gewag. En die eienaar het hulle aangeneem. God neem Benjamin aan. God neem julle aan, Alan en Thao, in julle gebrokenheid. Hy vra nie vir ’n perfekte prestasie nie; Hy vra net vir julle hart.

Wat neem ons vandag saam met ons uit hierdie plek? Ons neem die wete dat ons nooit alleen is nie. As jy vandag nie kan dans nie, is dit oukei. As jy vandag net kan huil, is dit oukei. God is by jou in die trane, net soos Hy by jou was in die lag. Die liefde wat julle vir Ben het, is nie ’n las nie; dit is ’n lig. Hou daardie lig vas wanneer die nag donker word. Benjamin is nie weg nie. Hy is in die hart van God, en hy is in die hart van julle gesin. Hy wag vir julle. Hy kyk na julle met daardie glimlag wat nou volmaak is, vry van alle aardse toetse.

Benjamin Đại Dương Vo, rus in die vrede van die Here. Bid vir ons almal, en mag jou glimlag altyd ’n lig wees wat vir ons die pad wys, totdat ons eendag weer saam mag wees in die lig wat nooit sal verdwyn nie. Mag die vrede van God, wat alle verstand te bowe gaan, julle harte en gedagtes bewaar in Christus Jesus. Amen.