Gedenkdag van Sint Pius X, Pous

Vriende, broers en susters in Christus,

Kyk vir 'n oomblik na die prentjie wat die profeet Esegiël vandag vir ons skilder. Hy word deur die Gees van die Here op 'n vlakte geneem, 'n plek wat heeltemal bedek is met bene. En nie net 'n paar bene nie; die platte lê vol bene, droog en leweloos. Die Here vra vir hom: “Menskind, kan hierdie bene lewe kry?” Esegiël, met die eerlikheid van iemand wat die werklikheid sien, antwoord: “Here God, U alleen weet dit.”

En dan gee God vir hom 'n opdrag: “Profeteer oor hierdie bene.” Hy moet profeteer oor iets wat dood is, iets wat heeltemal vergete en verlore lyk. Hy moet praat oor lewe waar daar geen lewe is nie. Hy sê vir die bene: “Luister na die woord van die Here! Kyk, Ek bring lewensgees in julle, sodat julle lewendig kan word.”

Ons weet almal hoe dit voel om soms in 'n vallei van droë bene te staan. Ons ken die gevoel van moedeloosheid, van hoop wat weggeëb het, van 'n lewe wat leeg en sinneloos voel. Hierdie gevoel kan kom na 'n groot verlies, na 'n lang siekte, of selfs na 'n tyd van diep teleurstelling. Dit kan ook kom wanneer ons na die wêreld kyk en sien hoe baie gebrokenheid en lyding daar is.

Die psalmis sing vandag: “Hulle het verdwaal in die woestynwildernis; die weg na 'n bewoonde stad het hulle nie gevind nie. Honger en dors, hul lewe het weggeter in hulle.” Dit is die klank van die menslike hart wanneer dit verlore voel, wanneer dit dors na betekenis en vergifnis, wanneer dit uitgeput is deur die stryd van die lewe.

En dan, in die Evangelie, kom Jesus self met die antwoord. Wanneer die skrifgeleerdes Hom probeer vasvra, vra hulle Hom: “Wat is die grootste gebod in die wet?” Jesus se antwoord is eenvoudig en diep: “Jy moet die Here jou God liefhê met jou hele hart, jou hele siel en jou hele verstand. Dit is die grootste en die eerste gebod. Die tweede wat daarmee gelyk is: Jy moet jou naaste liefhê soos jouself. Die hele wet en die profete hang hiervan af.”

Liefde. Dit is die antwoord op die droë bene. Dit is die lewensgees wat die Verlosser in ons wil blaas. Dit is die pad wat ons uit die woestynwildernis lei.

Vandag, terwyl ons hier bymekaar is, is dit presies nege weke sedert ons geliefde Benjamin Vo, ons Ben, na sy hemelse Vader teruggekeer het. Nege weke sedert daardie stil Saterdag, die dertiende Junie, toe sy aardse reis tot 'n einde gekom het, maar sy ware lewe in die arms van God 'n nuwe begin gehad het.

Negen weke. Vir die wêreld buite hierdie kapel mag dit 'n kort tydjie wees. Maar vir Alan, vir Thao, vir Ryan, en vir almal wat Ben liefgehad het, voel dit soos 'n leeftyd van stilte. Die huis het 'n ander klank. Die dae het 'n ander ritme. Die leë stoel by die tafel, die ongeleesde boek op die bed, die stilte waar sy stem voorheen was – dit alles skree die teenwoordigheid van sy afwesigheid.

En dit is in hierdie leemte dat die hart soms voel soos daardie droë bene op die vlakte. Ons vra onsself af: *Hoe kan die lewe aangaan? Hoe kan ons weer asemhaal wanneer die een wat ons liefgehad het soveel lewe in ons gebring het, nie meer hier is nie?* Ons voel die dors van die woestyn, die verlange na die stad van vrede en sekerheid.

Die Here praat vanoggend direk tot hierdie verlange. Hy sê vir Esegiël: “Kyk, Ek bring lewensgees in julle, sodat julle lewendig kan word.” En toe Esegiël profeteer, hoor hy 'n geraas, bene wat bymekaarkom, senings en vleis wat oor hulle kom, maar nog geen gees nie. Dit is soos die hartseer wat soms oorweldigend voel—ons sien die vorm van wat was, die herinneringe, die liefde wat nog bestaan, maar die lewensgees, die vreugde, die sin, voel afwesig.

Dan gee die Here die tweede opdrag: “Profeteer vir die gees.” En hy profeteer: “Kom van die vier windstreke, o gees, en blaas in hierdie dooies, sodat hulle lewendig kan word.” En die gees kom in hulle, hulle leef en staan regop – 'n magtige leër.

Dit is die krag van die liefde wat Jesus vandag vir ons gee. Dit is die lewensgees wat Hy in ons wil blaas. Dit is die liefde vir God en die liefde vir ons naaste. Wanneer ons hierdie twee gebooie omhels, word ons nie net gered van die droë bene van wanhoop nie; ons word deel van daardie magtige leër wat opstaan in die krag van God se Gees.

En hierdie liefde, hierdie gees, is presies wat ons in Benjamin se lewe sien. Hy was 'n seun van 'n briljante verstand, iemand wat met sy rekenaars en sy idees die grense van die moontlike uitgedaag het. Hy het die wêreld van AI en DevOps verstaan op 'n manier wat baie volwassenes sou beny. Hy het drome gehad van 'con chim airlines', 'n naam wat sy pa nogal laat giggel het – 'n droom van vryheid, van opstyg, van die horisonne wat wag. Hy het die vermoë gehad om die ingewikkeldste dinge te verstaan en te bou.

Maar wat Ben werklik diep en kosbaar gemaak het, was die liefde wat in sy hart gewoon het. Dit was sy sagte, respekvolle gees. Sy pa onthou hoe Ben, selfs as 'n jong seun, reeds diep emosioneel was. Hy onthou hoe Ben op sy pa se 40ste verjaardag gehuil het, nie uit vrees vir homself nie, maar uit 'n vroeë, diep bekommernis oor die moontlikheid om sy pa te verloor. Dit was nie 'n kinderagtige vrees nie; dit was die uitdrukking van 'n hart wat reeds die diepte van liefde verstaan het, 'n hart wat geweet het hoe kosbaar die band met sy pa, sy ma, en sy boetie Ryan was.

Daardie liefde het hom gedryf. Selfs toe hy siek was, toe sy liggaam swakker geword het, het sy hart nie verhard nie. Hy het 'n besonderse vrygewigheid gehad. Sy pa vertel hoe Ben, op slegs vyftienjarige ouderdom, bereid was om sy hele spaarvarkie te gee om sy oom William te help wat gesukkel het met sy gesondheid. Dit was nie 'n klein bedrag vir 'n vyftienjarige nie; dit was 'n offer van sy hardverdiende geld, 'n daad van suiwer, onselfsugtige liefde.

Dit is die liefde wat Jesus vandag vir ons voorhou. Dit is die lewensgees wat ons uit die droë bene van ons hartseer sal optel. Want liefde, ware liefde, sterf nooit nie. Dit verander net van vorm. Dit word 'n gebed, 'n herinnering, 'n nalatenskap.

Alan en Thao, julle het Ben hierdie diep liefde geleer. Julle het hom die gawe gegee om lief te hê, om te gee, om te verstaan. Julle het hom die grootste geskenk gegee wat ouers hul kind kan gee: die wete dat hy onvoorwaardelik liefgehad word. Selfs nou, in die stilte van die huis, is daardie liefde die band wat julle bymekaar hou. Dit is die lig wat julle deur die donkerste nagte sal dra.

En vir jou, Ryan. Jou boetie was jou beste vriend. Daardie band is 'n heilige ding. Dit breek nie. Dit verander net. Wanneer jy vandag na die lug kyk, wanneer jy droom van jou eie toekoms, onthou dat Ben se liefde vir jou steeds daar is. Hy is nou 'n engel wat saam met jou op hierdie pad stap. Leef jou lewe ten volle, met die moed en die sprankel wat Ben altyd in sy kort maar wonderlike lewe gehad het.

Die Here sê in Esegiël: “Ek sal julle grafte oopmaak en julle daaruit laat opstaan.” Dit is nie net 'n belofte vir die verre toekoms nie. Dit is 'n belofte vir vandag. Wanneer ons die gebooie van liefde nakom, wanneer ons ons naaste dien soos Ben gedoen het, wanneer ons ons harte oopmaak vir God se genade, dan staan ons op uit die grafte van ons eie klein wêreldjies en begin ons reeds die vreugde van die hemelse feesmaal proe.

Die skrifgeleerde wat Jesus bevraagteken het, wou weet wat die grootste gebod is. Jesus se antwoord was nie 'n ingewikkelde teologiese verhandeling nie. Dit was 'n uitnodiging tot 'n lewe van liefde. Liefde vir God, en liefde vir mekaar. En dit is presies wat Ben geleef het, in sy eie unieke manier.

Hy het liefgehad met sy hele hart, sy hele siel, sy hele verstand. Hy het liefgehad met die intelligensie waarmee hy die wêreld kon ontleed, met die vriendelikheid waarmee hy mense benader het, en met die vrygewigheid waarmee hy sy besittings gedeel het.

En nou, vriende, wat neem ons vandag saam met ons uit hierdie kapel? Wat is die een ding wat ons kan help om weer asem te haal, om weer te glo, om weer lief te hê?

Dit is hierdie: **Kies vandag om lief te hê, soos Ben liefgehad het.**

Kies om die Here lief te hê met elke deel van jouself. En kies om jou naaste lief te hê, selfs wanneer dit moeilik is, selfs wanneer jou hart stukkend is. Wanneer jy vandag iemand sien wat sukkel, iemand wat dalk ook in 'n dal van droë bene voel, bied 'n hand van vriendelikheid aan. Spreek 'n woord van hoop. Deel 'n glimlag. Dit is hoe die lewensgees in ons begin vloei, hoe ons deel word van daardie magtige leër wat opstaan in die krag van God.

Benjamin Vo, ons hou jou steeds in ons harte. Jou lewe was 'n geskenk, 'n helder lig wat te vroeg uitgeblus is, maar wie se gloed vir altyd in ons sal bly. Jy het ons geleer van liefde, van moed, en van die krag van 'n rein hart.

Mag die Here julle almal seën en julle behoed. Mag Hy julle harte met Sy liefde vul en julle lei op die pad van hoop.

Amen.