Een-en-twintigste Sondag deur die Jaar

Voel vir 'n oomblik in jou sak.

Steek jou hand af en voel die koue, harde metaal van 'n sleutel. Ons almal dra sleutels saam met ons. 'n Sleutel tot die voordeur van ons huis. 'n Sleutel wat die motor aanskakel. 'n Sleutel van 'n kluis of 'n kantoor. 'n Sleutel is 'n klein, eenvoudige voorwerp, maar dit dra 'n enorme gewig. Dit verteenwoordig toegang. Dit verteenwoordig vertroue. Die een wat die sleutel het, het die gesag om 'n deur oop te sluit wat vir almal anders gesluit is, of om 'n deur te sluit sodat niks kwaad van buite kan inkom nie.

Wanneer jy 'n sleutel vir iemand gee, sê jy vir daardie persoon: *“Ek vertrou jou met my huis. Ek vertrou jou met wat vir my kosbaar is.”*

Hierdie beeld van die sleutel—en die verantwoordelikheid om dit te dra—is die goue draad wat vandag deur ons hele liturgie loop.

In ons eerste lesing uit die profeet Jesaja hoor ons van Eljakim. Die Here neem die sleutel van die Huis van Dawid en Hy doen iets merkwaardigs: Hy lê dit nie net in Eljakim se hand nie. Jesaja sê: *“Ek sal die sleutel van die Huis van Dawid op sy skouer lê.”* In die antieke wêreld was die sleutel van 'n koninklike paleis nie 'n klein stukkie koper wat in 'n broeksak pas nie. Dit wat 'n groot, swaar voorwerp van yster of hout, so groot dat die bewaarder dit letterlik oor sy skouer moes dra soos 'n kruis of 'n amptelike kleed. Om die sleutel te dra, het beteken dat jy die gewig van die hele koninkryk op jou skouers dra.

En wanneer hy oopmaak, sê die Profeet, sal niemand sluit nie. En wanneer hy sluit, sal niemand oopmaak nie.

En dan, in die Evangelie volgens Matteus, staan Jesus saam met sy dissipels in die streek van Sesaréa-Filippi. Dit was 'n plek van massiewe rotswande, 'n plek waar die heidene tempels vir afgode in die klippe uitgekap het. Daar was 'n groot grot wat die heidene genoem het “die poort van Hades”—die ingang na die onderwêreld, die plek van die dood. En juis daar, voor daardie intimiderende rotse en donker grotte, vra Jesus sy vriende die belangrikste vraag wat enige mens ooit kan hoor:

*“Maar julle, wie sê julle is Ek?”*

Nie wat sê die skare nie. Nie wat sê die koerante of die sosiale media nie. *Wie sê julle is Ek?*

Petrus, geleid deur die Heilige Gees, stap vorentoe en sê: *“U is die Christus, die Seun van die lewende God.”*

En Jesus antwoord hom met woorde wat deur die eeue heen eggo: *“Jy is Petrus, en op hierdie rots sal Ek my kerk bou … Ek sal jou die sleutels van die koninkryk van die hemel gee.”*

Die sleutels van die koninkryk.

Maar watter soort sleutel is dit? En wat maak hierdie sleutel oop?

Vandag is dit presies twee maande sedert daardie stil Saterdag, die dertiende Junie, toe die lewe van ons geliefde Benjamin Vo—ons Ben—op hierdie aarde tot 'n einde gekom het. Twee maande. Vir die wêreld buite hierdie kapel is dit net ses-en-sestig dae wat verbygegaan het. Die kalenderblaaie word omgeslaan, die verkeer beweeg steeds deur die strate, mense gaan aan met hul daaglikse roetine. Maar vir Alan, vir Thao, en vir Ryan, voel twee maande nie soos 'n kort tydjie nie. Dit voel soos 'n leeftyd waarin die tyd self van vorm verander het.

Die stilte in die huis is nie meer net die afwesigheid van geluid nie; dit is 'n tasbare teenwoordigheid. Die deur na Ben se kamer. Die rekenaarskerm wat afgestel is. Die skoene by die deur. Die leë plek aan die etenstafel waar 'n briljante, sagte vyftienjarige seun altyd met sy pragtige glimlag gesit het.

Wanneer 'n mens voor so 'n verlies staan, voel dit dikwels asof 'n deur swaar en onherroeplik tógemaak is. Ons menslike hart staan voor die swart deur van die dood en ons voel 'n onbeskryflike magteloosheid. Ons probeer die kruk druk, maar dit beweeg nie. Ons vra onsself af: *Is dit die einde? Is die deur vir altyd op slot?*

Ons moet eers hierdie pyn eerlik noem voordat ons na die troos kan reik. Want as die Kerk te vinnig verby die trane wil hardloop, bring ons geen ware genesing nie. Die traan wat oor Alan se wang rol wanneer hy saans stil sit, die diep pyn in Thao se moederhart, die verlange van Ryan wat sy beste vriend en boetie mis—dit is nie tekens van 'n gebrek aan geloof nie. Dit is die getuienis van hoe diep Benjamin liefgehad is. Dit is die gewig wat liefde dra wanneer die een wat ons liefhet, nie meer fisies langs ons wandel nie.

Maar luister nou na wat die Evangelie vandag op daardie donker plek kom doen. Dit kom nie as 'n oppervlakkige argument nie. Dit kom soos die eerste môrelig wat stil-stil deur die krake van 'n geslote deur breek.

Jesus sê vir Petrus: *“Die poorte van die doderyk sal dit nie oorweldig nie.”*

Sien julle wat Jesus daar sê? Die dood het poorte. Die graf het deure. Maar Jesus het die hoofsleutel! Hy is die Een wat die sleutel van Dawid op sy skouer gedra het—nie net 'n sleutel van hout of yster nie, maar die swaar houtkruis van Golgota. Op sy skouers het Hy die gewig van ons almal se sonde, ons lyding en ons dood gedra. En toe Hy op die Paasmôre uit die graf opgestaan het, het Hy die deure van die doderyk vir ewig oopgesluit. Hy het die sleutels van die dood en die doderyk in sy hande.

Wanneer Christus 'n deur oopmaak, kan geen mens, geen siekte, en selfs nie die dood dit weer sluit nie. En wanneer Hy die deur na die Vader se Huis vir 'n kind oopmaak, staan daardie deur vir ewig wawyd oop.

Wanneer ons na die lewe van Benjamin Vo kyk, sien ons 'n seun wat op 'n heel besondere manier geleef het met 'n fassinasie vir hoe dinge oopgesluit word. Ben was 'n seun van 'n buitengewone, briljante verstand. Hy het met 'n natuurlike gemak die wêreld van logika, wiskunde, rekenaarkodes, DevOps en wolk-infrastruktuur betree. Op slegs veertien- of vyftienjarige ouderdom het hy reeds die ingewikkelde AWS-omgewings verstaan wat sy pa bemeester het. Vir Ben was 'n rekenaarkode of 'n enkripsiesleutel nie net 'n taak nie; dit was 'n raaisel wat oopgesluit kon word. Hy het geweet hoe om digitale deure oop te maak na wêrelde van moontlikhede en innovasie.

Maar wat Ben werklik uniek gemaak het, was nie net sy verstand wat kodes kon ontsyfer nie. Dit was die sleutel wat hy tot menslike harte gehad het.

Ben het die sleutel van 'n rein, generose hart gedra.

Daar is 'n klein, stil oomblik in Ben se lewe wat dit so pragtig weerspieël. Toe hy vyftien jaar oud was, het hy gehoor dat sy oom William twee beroertes gehad het en swaarkry. Ongevra dryf niks hom behalwe sy eie meelewing nie. Ben stap na sy ouers toe en bied an dat hy sy hóle spaarvarkie—sy eie spaargeldjies wat hy opsygesit het—wil gee om sy oom te help. Hy het nie die spaarvarkie oopgebreek of stukkend geslaan nie; dit was nie nodig nie, want sy oom het versekering gehad. Maar die daad, die *aanbod* self, was reeds die hele verhaal. 'n Vyftienjarige seun wat bereid was om alles wat hy gehad het, sonder skroom neer te lê vir iemand wat swaarkry.

Dit was Ben se hart. Hy het die sleutel van onselfsugtige liefde besit. Hy het geweet dat die kosbaarste ding wat 'n mens kan hê, nie dit is wat jy vir jouself opgaar nie, maar dit wat jy bereid is om weg te gee.

En dink aan daardie droom wat sy pa, Alan, op die drie-en-twintigste Julie gehad het. Hy droom dat hy en Ben saam in 'n ry staan om roomys te koop. En in die droom is dit Ben wat vorentoe stap en betaal. Ben wat vir sy pa gee. Ben wat met 'n glimlag vir sy vader sorg.

Is dit nie presies hoe die koninkryk van die hemel werk nie? In die koninkryk van God is dit die kinders, die rein van hart, wat vir ons die deur na die Vader se teerheid oopmaak.

In ons tweede lesing roep Sint Paulus uit: *“O, die diepte van die rykdom en wysheid en kennis van God! Hoe deurgrondelik is sy oordele en hoe onnaspeurlik sy weë!”*

Sommige dae, wanneer die hartseer swaar weeg, wonder 'n mens: *Waarom? Waarom moes 'n lewe wat so helder gebrand het, so vroeg al die aardse grens oorsteek? Waarom hierdie siekte?*

Daar is oomblikke waar ouers of geliefdes in die stilte van die nag wonder of hulle iets gemis het, of daar iets was wat anders gedoen kon word. Miskien dra 'n mens onwillig 'n gewig van onsekerheid of skuldgevoel. Maar luister vanoggend na die stem van Jesus. Toe die dissipels vir Hom vra oor die man wat blind gebore is en wou weet wie gesondig het, het Jesus duidelik gesê: *“Nóg hy, nóg sy ouers.”*

Siekte is nooit 'n straf van God nie. Dit is nooit die skuld van ouers wat hul kind met elke vesel van hul wese liefgehad, versorg en beskerm het nie. God stuur nie siekte nie. Soms kom die gebrokenheid van hierdie wêreld bloot oor ons pad—buite alle menslike beheer, buite enige iets wat enigiemand kon voorsien of keer. Alan en Thao, julle het niks gemis nie. Julle het niks verkeerd gedoen nie. Julle het vir Ben 'n huis van absolute liefde, veiligheid en vreugde gegee. Haal daardie swaar klip van julle harte af. God beskuldig julle nie; Hy omhels julle met dieselfde teerheid waarmee Hy vir Ben vasblyf.

Ben se reis op hierdie aarde was vyftien jaar lank, maar in God se oë word 'n lewe nie gemeet aan die aantal jare op 'n kalender nie. Dit word gemeet aan die liefde wat daarin geleef is. Ben se lewe was 'n voltooide meesterstuk. Hy het die pad geloop wat hom voorberei het vir die ewige Vaderhuis.

En nou sit hy aan daardie hemelse banket waarvan die Skrif praat. Hy sit daar saam met die jong heilige Carlo Acutis—nog 'n vyftienjarige seun wat lief was vir rekenaars, wat die digitale wêreld verstaan het, maar wie se hart heeltemal oopgesluit was vir Jesus Christus. Twee jong siele wat nou voor die troon van God staan, omring deur die liefde van die Moeder Maria, waar geen siekte, geen pyn en geen trane meer bestaan nie.

Ek wil vandag direk met julle praat.

Alan en Thao … die sleutel van julle ouerskappe het nie gebreek toe Ben sy oë gesluit het nie. Die liefde wat julle vir hom gegee het—die reise wat julle saam onderneem het, die 'airport spotting' waar julle langs mekaar gestaan en kyk het na die vliegtuie wat die lugruim deurbreek, die verhale wat vertel is—daardie liefde is in die hemel bewaar. Niks daarvan is verlore nie. Dit is 'n ewige band. Wanneer julle stil word en hom mis, onthou dat Christus die deur tussen hemel en aarde oopgehou het. Ben is nie ver nie; hy is net aan die ander kant van die deur wat Jesus vir hom oopgemaak het, en hy wag daar met sy kenmerkende, sagte glimlag.

En vir jou, Ryan … jou boetie was jou beste vriend. Daardie band tussen julle twee is 'n heilige ding. Ben se liefde vir jou het nie opgehou nie. Hy is nou jou beskermengel. Wanneer jy skool toe gaan, wanneer jy sport maak, wanneer jy droom oor jou eie toekoms—weet dat Ben saam met jou trots is op elke stap wat jy gee. Leef jou lewe ten volle, Ryan. Leef met vreugde en moed, want jou boetie wil sien dat jy die lewe omhels met dieselfde helder hart wat hy gehad het.

En vir almal wat vandag van ver af inskakel—vir die familie, die ooms, tantes, vriende, en veral vir die gesinne wat op hierdie oomblik by die bed van 'n siek kind sit, of wat self 'n swaar kruis dra …

Miskien voel jy vandag asof die deur voor jou op slot is. Miskien voel die lewe vir jou soos 'n donker grot. Hoor die belofte van vandag se Evangelie: Christus hou die sleutels. Hy verlaat nooit die werk van sy hande nie. U is nie alleen in die donker nie; Hy is daar om die deur na hoop en vrede vir u oop te sluit.

In die stil dade van barmhartigheid wat in Benjamin se naam voortvloei—soos daardie skoonwaterput, die “Giếng Gioan Baotixita”, wat in Cà Mau gegrawe is om lewensgewende water na 'n gemeenskap te bring wat niks gehad het nie—sien ons hoe Ben se lewe steeds deure oopmaak vir ander. Skoon water wat vloei. Honger mense wat gevoed word. Dit is die rimpelstroom van 'n vyftienjarige seun se gulle hart wat steeds in hierdie wêreld voortleef en harte aanraak.

Wat neem ons dan vandag saam met ons wanneer ons by hierdie virtuele kapel uitstap?

Wat is die een klein, konkrete ding wat jy vandag in jou hand kan hou?

Dit is dít: **Word vandag 'n sleutel van God se liefde vir iemand anders.**

Wanneer jy vandag jou eie voordeursleutel uit jou sak haal om jou huis oop te sluit, stop vir een sekonde. Kyk na daardie sleutel in jou hand en sê vir jouself:

*“Christus het die deur van die ewige lewe vir ons oopgemaak. Vandag sal ek my hart oopmaak vir iemand wat troos nodig het.”*

Wees die een wat 'n deur oopmaak vir 'n vreemdeling. Wees die een wat 'n vriendelike woord spreek vir iemand wat alleen is. Wees die een wat luister, wat vergewe, wat gee sonder om terug te verwag—net soos Ben bereid was om sy spaarvarkie te gee.

Die Here is ons rots. Sy liefde is ewig, en Hy sal nooit die werk van sy hande verlaat nie.

Benjamin is veilig in die arms van die Vader, waar die deure van vreugde nooit weer gesluit sal word nie.

Mag die Here julle harte vult met sy vrede, vandag en vir ewig.

Amen.