Geboorte van die Heilige Maagd Maria

Daar is ’n klein, alledaagse beeld wat ons vandag na die Skrif toe bring: die beeld van ’n wagkamer. Dink aan die stilte van ’n lughawe-sitplek, die lig wat sag deur die venster val, en ’n seun wat met sy oë op die horison gerig is, gereed vir die volgende vertrek. Benjamin het dit geken. Hy het die ritueel van die lughawe bemin—die afwagting, die skoonheid van die vliegtuie wat op die aanloopbaan wag, die belofte van ’n nuwe plek. Hy het dikwels daar gesit, soos in daardie foto waar hy by die vliegtuigvenster uitkyk, heeltemal op sy gemak, terwyl die lig sy gesig verlig. Hy het die wêreld gesien as ’n reeks vertrekpunte, plekke waar mens kan groei, leer en ontdek.

Vandag, op die fees van die Geboorte van Maria, staan ons in ’n ander soort wagkamer. Ons kyk na die geslagsregister van Jesus in die Evangelie—’n lang lys van name, van Abraham tot Jakob, van Dawid tot Josef. Dit is ’n lys van mense wat ook gewag het. Hulle het gewag op die belofte. Hulle het gewag op die Een wat die wêreld sou kom heelmaak. En in die middel van hierdie lang geskiedenis, breek die lig deur: Maria word gebore. Sy is die dagbreek wat die koms van die son aankondig. Sy is die wagkamer wat God self gekies het om in die menslike geskiedenis in te tree.

Maar ons moet vandag die waarheid in die oë kyk voordat ons die troos toelaat. Die waarheid is dat die wagkamer van die lewe soms pynlik is. Dit is nou twee maande sedert Benjamin na die Hemel teruggekeer het. Alan en Thao, ek weet dat daar oomblikke is waar die stilte in julle huis so swaar weeg dat dit voel asof die tyd self gaan staan het. Julle kyk na Ryan, en julle sien die leemte waar Ben se glimlag was. Julle vra dalk, in die donker ure van die nag, waarom die reis so skielik tot stilstand gekom het. Julle wonder of julle iets gemis het, of daar ’n teken was wat julle moes gesien het. Luister vandag na my: Julle het niks gemis nie. Die siekte wat Ben geneem het, was nie ’n straf nie, en dit was nie die gevolg van enigiets wat julle gedoen of nagelaat het nie. God is nie ’n aanklaer wat in die skaduwees wag om julle te betrap nie. Hy is die Vader wat julle trane tel. Geen hoeveelheid waaksaamheid kon die verloop van daardie siekte verander het nie. Laat die Here vandag daardie swaar klip van skuldgevoel van julle harte afrol. Julle is vry. Julle het julle seun met ’n volmaakte liefde omring, en daardie liefde bly in die ewigheid voortleef.

Kyk hoe breek die Evangelie vandag in op hierdie pyn. Die engel sê vir Josef: 'Moenie bang wees om Maria as jou vrou by jou te neem nie.' Dit is ’n uitnodiging om nie bang te wees vir die onverwagte nie, om nie bang te wees vir die planne wat God met ons lewens het, selfs wanneer dit ons breek nie. Benjamin was ’n seun wat nooit bang was om te probeer nie. Hy het die lewe met ’n oop hart aangepak—van sy komplekse IT-projekte tot sy drome van 'con chim airlines'. Hy het die lewe nie net gadegeslaan nie; hy het dit bemin. Hy het die wysheid gehad om te weet dat die lewe ’n geskenk is wat mens vrygewig moet uitdeel. Onthou julle hoe hy sy spaarvarkie wou aanbied om sy oom William te help? Hy het dit nooit gebreek nie, dit was nie nodig nie, maar die offer was in sy hart gemaak. Dit is die beeld van ’n seun wat verstaan het dat ons hier is om vir mekaar te sorg.

Benjamin is nou by die 'Banquet of Heaven'. Hy is vry van alle pyn. Hy is saam met die heiliges, en hy kyk na julle met ’n glimlag wat nou volmaak is. Hy is nie weg nie. Hy is net aan die ander kant van die sluier. Wanneer julle aan hom dink, wanneer julle sy naam sê, is julle in gemeenskap met hom. Ryan, my broer, jy wat so baie van hom hou—jy dra sy nalatenskap in elke stap wat jy gee. Wanneer jy dapper is, wanneer jy jou bes doen op skool, wanneer jy die wêreld met dieselfde nuuskierigheid as Ben beskou, dan leef hy deur jou voort. Jy is nie alleen nie. Jy is die bewys dat liefde sterker is as die dood.

Die profeet Miga sê vandag: 'Uit jou, Betlehem-Efrata, sal daar een voortkom wat heerser in Israel sal wees.' God kies dikwels die kleinste plekke, die mees onverwagte plekke, om Sy grootste werke te begin. Benjamin was so ’n plek van lig. Hy was klein in die oë van die wêreld, maar groot in die oë van God. Sy lewe was ’n teken van hoop. Die skoonwaterput wat in sy naam in Vietnam toegewy is—die 'Giếng Gioan Baotixita'—is ’n fisiese bewys dat sy lewe steeds lewe gee. Sy middelnaam, Đại Dương, beteken 'Groot Oseaan'. En net soos ’n groot oseaan ryk is aan lewe, so hou sy nalatenskap nie op om lewe en hoop aan ander te gee nie. Sy liefde is soos daardie water: dit hou aan vloei, dit hou aan voed, dit hou aan reinig.

Wat neem ons vandag saam met ons by die deur uit? Ons neem die wete dat ons nooit alleen is nie. Wanneer julle vandag in die stilte van julle huis is, onthou die belofte: 'God is met ons.' Emmanuel. Hy is in die kamer. Hy is in die hartseer. Hy is in die hoop. Benjamin is by Hom. En julle is by Benjamin, deur die krag van die Heilige Gees. Wees sag met julleself. Wees geduldig met die tyd. En weet dat die liefde wat julle vir Ben het, die enigste ding is wat werklik saak maak in die ewigheid. Benjamin Đại Dương Vo, rus in die vrede van die Here. Bid vir ons almal, en hou jou glimlag as ’n lig wat vir ons die pad wys, totdat ons eendag weer saam mag wees in die lig wat nooit sal verdwyn nie. Amen.