Maandag van die Drie-en-twintigste Week in Gewone Tyd

Daar is 'n beeld wat elke ouer en elke kind ken, 'n beeld so eenvoudig dat ons dit dikwels miskyk: die beeld van 'n hand wat uitgestrek word. Dink aan 'n oggend in die kombuis, die lig wat deur die venster val, en 'n seun wat sy hand na sy pa uitreik om 'n stukkie tegnologie te wys, of dalk net om die hand van sy broer te vat terwyl hulle deur 'n besige stad loop. In die Evangelie vandag sien ons Jesus in die sinagoge. Daar is 'n man met 'n verskrompelde hand. Hy staan daar, stil, in die teenwoordigheid van die Fariseërs wat soos jagters na 'n fout soek. Hulle kyk nie na die man se pyn nie; hulle kyk na die reëls. Hulle kyk of Jesus iets sal doen wat hulle kan aankla. Maar Jesus kyk na die mens. Hy sê vir die man: 'Kom staan hier voor.' En dan, met 'n gesag wat die hele sinagoge laat bewe, sê Hy: 'Strek jou hand uit.'

Benjamin Vo was 'n seun wat sy hande altyd uitgestrek het na die lewe. Sy lewe was 'n konstante beweging van nuuskierigheid en liefde. Of dit nou was om komplekse AWS-omgewings te bemeester, of om met sy pa te sit en droom oor 'con chim airlines', hy het die wêreld nie net gade geslaan nie; hy het dit aangegryp. Hy het sy hande gebruik om te skep, om te leer, en bowenal, om lief te hê. Onthou julle die dag toe hy sy spaarvarkie wou aanbied om sy oom William te help? Hy het dit nooit gebreek nie, dit was nie nodig nie, maar die offer was in sy hart gemaak. Dit is die beeld van 'n hand wat nie vashou nie, maar uitreik. Dit is die beeld van 'n seun wat die wet van die liefde geleef het lank voordat hy die ouderdom van vyftien bereik het.

Maar vandag moet ons die waarheid in die oë kyk voordat ons die troos kan toelaat. Die waarheid is dat daar 'n hand is wat nou leeg voel. Dit is twee maande sedert Benjamin na die Hemel teruggekeer het. Alan en Thao, ek weet dat daar aande is waar die stilte in julle huis so swaar wees dat dit voel of julle nie kan asemhaal nie. Julle kyk na Ryan, en julle sien die leemte waar Ben se hand in syne was. Julle vra dalk, in die donker ure van die nag, of julle iets gemis het. Was daar 'n teken? Kon julle meer gedoen het? Luister vandag na my: Julle het niks gemis nie. Die siekte wat Ben geneem het, was nie 'n straf nie, en dit was nie die gevolg van enigiets wat julle gedoen of nagelaat het nie. God is nie 'n aanklaer wat in die duisternis wag om julle te betrap nie. Hy is die Vader wat julle trane tel. Geen hoeveelheid waaksaamheid kon die verloop van daardie siekte verander het nie. Laat die Here vandag daardie swaar klip van skuldgevoel van julle harte afrol. Julle is vry. Julle het julle seun met 'n volmaakte liefde omring, en daardie liefde bly in die ewigheid voortleef.

Kyk hoe breek die Evangelie vandag in op hierdie pyn. Jesus sê vir die man: 'Strek jou hand uit.' Hy vra nie vir die man om eers sy hand te genees nie; Hy vra hom om die hand wat verskrompel is, die hand wat pynlik is, uit te strek. Dit is die enigste manier waarop genesing kan kom: deur die pyn aan die Here te wys. Wanneer julle vandag in julle gebed voor God staan, moenie julle hartseer wegsteek nie. Strek julle leë hande uit na Hom. Sê vir Hom: 'Here, dit is swaar. Here, ek mis hom.' Dit is nie 'n gebrek aan geloof nie; dit is die mees opregte gebed wat daar is. En in daardie oomblik van eerlikheid, sal julle vind dat Jesus se hand reeds daar is om julle s'n vas te hou.

Benjamin is nou by die 'Banquet of Heaven'. Hy is vry van alle pyn. Hy is saam met die heiliges, en hy kyk na julle met 'n glimlag wat nou volmaak is. Hy is nie weg nie. Hy is net aan die ander kant van 'n dun sluier. Wanneer julle aan hom dink, wanneer julle sy naam sê, is julle in gemeenskap met hom. Ryan, my broer, jy wat so baie van hom hou—jy dra sy nalatenskap in elke stap wat jy gee. Wanneer jy dapper is, wanneer jy jou bes doen op skool, wanneer jy die wêreld met dieselfde nuuskierigheid as Ben beskou, dan leef hy deur jou voort. Jy is nie alleen nie. Jy is die bewys dat liefde sterker is as die dood.

Paulus herinner ons in die eerste lesing: 'Clear out the old yeast, so that you may become a fresh batch of dough.' Ons moet die 'gis van kwaadwilligheid' uitskud—daardie gif van skuldgevoel, daardie gif van 'wat as'—en vervang met die 'ongegiste brood van opregtheid en waarheid'. Die waarheid is dat Benjamin 'n geskenk was, en hy is steeds 'n geskenk. Die 'Well of Love' in Vietnam, die skoon water wat in sy naam vloei—dit is die vrug van julle liefde. Dit is die bewys dat Ben se lewe steeds lewe gee. Sy liefde is soos daardie water: dit hou aan vloei, dit hou aan voed, dit hou aan reinig. Sy middelnaam, Đại Dương, beteken 'Groot Oseaan'. En net soos 'n groot oseaan ryk is aan lewe, so hou sy nalatenskap nie op om lewe en hoop aan ander te gee nie.

Wat neem ons vandag saam met ons by die deur uit? Ons neem die wete dat ons nooit alleen is nie. Wanneer julle vandag in die stilte van julle huis is, onthou die belofte: 'Strek jou hand uit.' Die Here vra nie vir volmaaktheid nie; Hy vra vir jou hand, net soos dit is, met al sy seer en al sy gemis. Hy sal dit genees. Hy sal dit vul met Sy vrede. Benjamin Đại Dương Vo, rus in die vrede van die Here. Bid vir ons almal, en hou jou hand uitgestrek na jou familie, totdat ons eendag weer saam mag wees in die lig wat nooit sal verdwyn nie. Amen.