Fees van die Verheffing van die Heilige Kruis

Daar is ’n beeld in die eerste lesing van vandag wat so ongemaklik is, so rou, dat dit byna moeilik is om dit aan te kyk: die volk in die woestyn, moeg van die reis, met voete wat seer is van die warm sand, wat begin kla. Hulle sê vir Moses: 'Waarom het julle ons uit Egipte gebring om in hierdie woestyn te sterf?' Hulle is moeg vir die pad. Hulle is moeg vir die kos. Hulle is moeg vir die hoop wat al hoe verder weg lyk. En dan, in daardie oomblik van uiterste frustrasie, stuur God nie ’n straf nie, maar die werklikheid van die woestyn kom na hulle toe: die slange. Dit is ’n prentjie van die lewe self wanneer die pad te lank word, wanneer die pyn van die verlies soos ’n gif in die are loop, en wanneer die hart begin vra: 'Waarom?'

Ek wil vandag met julle praat oor daardie 'Waarom'. Dit is nou drie maande sedert Benjamin na die Hemel teruggekeer het. Alan, Thao, Ryan—ek weet dat daar dae is wanneer die woestyn so wyd voel dat julle nie die horison kan sien nie. Julle dink aan Ben, aan sy briljante verstand, aan daardie seun wat op vyftienjarige ouderdom reeds met die kompleksiteit van wolk-infrastruktuur gewerk het, maar wat ook die sagste hart gehad het wat mens jou kan voorstel. Julle dink aan sy glimlag, daardie glimlag wat soos ’n ligstraal deur die moeilikste tye gebreek het. En in die stilte van julle huis, in die oomblikke wanneer die gemis soos ’n fisiese gewig op julle skouers rus, kom die vraag: 'Waarom?'

Ek moet vandag vir julle iets sê wat uit die diepte van die Evangelie kom. Ons lees vandag in Johannes: 'God het die wêreld so liefgehad dat Hy sy enigste Seun gegee het.' En Jesus sê: 'God het sy Seun nie na die wêreld gestuur om die wêreld te veroordeel nie, maar dat die wêreld deur Hom gered kan word.' Hierdie woorde is nie net teologie nie; dit is die enigste anker wat ons het. Wanneer die slange van die lewe—die onverklaarbare siektes, die verliese wat geen menslike logika kan verklaar nie—ons tref, is die antwoord nie dat God ons straf nie. God stuur nie siekte nie. God stuur nie die dood nie. God is die Een wat in die woestyn saam met ons loop. Hy is die Een wat sy eie Seun aan die Kruis gehang het, sodat Hy presies weet wat dit beteken om te ly. Hy weet wat dit beteken om ’n kind te verloor.

Benjamin was ’n seun van die lig. Hy het die wêreld verken, van die strate van Beijing tot die grottoes van Lourdes. Hy het die skoonheid van die lewe raakgesien, selfs in die klein dingetjies. Onthou julle hoe hy en sy pa, Alan, ure lank na vliegtuie gekyk het? Daardie droom van 'con chim airlines'—dit was nie net ’n speletjie nie; dit was Ben se manier om sy vlerke uit te sprei, om uit te reik na die oneindige. Hy was ’n seun wat altyd vorentoe gekyk het. En nou, in die Hemel, is hy vry. Hy is vry van die siekte, vry van die pyn, vry van die toetse. Hy is by die 'Banquet of Heaven', en hy kyk na julle met ’n glimlag wat nou volmaak is. Hy is nie weg nie. Hy is net aan die ander kant van die sluier.

Daar is ’n beeld wat ek vandag wil hê julle moet vashou. In die woestyn het Moses ’n koperslang op ’n paal gesit. Almal wat daarna gekyk het, het gelewe. Jesus sê: 'Soos Moses die slang in die woestyn verhef het, so moet die Seun van die mens verhef word.' Die Kruis is nie ’n teken van dood nie; dit is die teken van die omgekeerde wêreld. Waar die wêreld sê: 'Dit is die einde', sê die Kruis: 'Dit is die begin.' Waar die wêreld sê: 'Waarom het dit gebeur?', sê die Kruis: 'Ek is hier, en Ek sal jou dra.'

Alan en Thao, ek weet julle dra die gewig van 'wat as'. Julle wonder of julle iets gemis het, of daar iets was wat julle anders kon doen. Luister vandag na my: Julle het niks gemis nie. Die siekte wat Ben geneem het, was nie ’n straf nie, en dit was nie die gevolg van enigiets wat julle gedoen of nagelaat het nie. God is nie ’n aanklaer wat in die skaduwees wag om julle te beskuldig nie. Hy is die Vader wat julle trane tel. Geen hoeveelheid waaksaamheid kon die verloop van daardie siekte verander het nie. Laat die Here vandag daardie swaar klip van skuldgevoel van julle harte afrol. Julle is vry. Julle is nie te blameer nie. God beskuldig julle nie, en julle moet julleself ook nie meer beskuldig nie.

Ryan, my broer, jy wat so baie van Ben hou—jy dra sy nalatenskap in elke stap wat jy gee. Jy was sy maat, sy mede-ontdekkingsreisiger. Wanneer jy dapper is, wanneer jy die wêreld met dieselfde nuuskierigheid as Ben beskou, dan leef hy deur jou voort. Jy is nie alleen nie. Jy is die bewys dat liefde sterker is as die dood. Die 'Well of Love' wat in sy naam in Vietnam geboor is—die 'Giếng Gioan Baotixita'—is ’n fisiese bewys dat sy lewe steeds lewe gee. Sy middelnaam, Đại Dương, beteken 'Groot Oseaan'. Sy liefde is soos daardie water: dit hou aan vloei, dit hou aan voed, dit hou aan reinig. Dit is die manier waarop Ben steeds vir die wêreld sê: 'Ek is hier. Ek het julle lief.'

Benjamin het eendag, sonder enige aansporing, sy hele spaarvarkie wou aanbied om sy oom William te help. Hy het dit nooit gebreek nie, dit was nie nodig nie, maar die offer was in sy hart gemaak. Dit is die kern van wie Ben was. Hy het nie net gelewe vir homself nie; hy het gelewe vir die liefde. En dit is presies wat God van ons vra. Ons lewe nie vir onsself nie; ons lewe vir mekaar, in Christus.

Wanneer julle vanaand in die stilte van julle huis sit, kyk na die Kruis. Nie as ’n teken van pyn nie, maar as ’n teken van die liefde wat alles oorwin. Benjamin is nou in daardie liefde. Hy is veilig. Hy is tuis. En hy wag vir julle. Hou vas aan die herinnering van sy glimlag, aan die geluid van sy lag wanneer hy oor vliegtuie gepraat het, en weet dat daardie liefde nooit sal vergaan nie. Benjamin Đại Dương Vo, rus in die vrede van die Here. Bid vir ons almal, en hou jou glimlag as ’n lig wat vir ons die pad wys, totdat ons eendag weer saam mag wees in die lig wat nooit sal verdwyn nie. Amen.