Twee-en-twintigste Sondag deur die Jaar

As jy op 'n warm, stowwerige middag teen 'n steil bergop pad stap, voel jy later hoe die sweet in jou oë inloop en hoe jou beendere begin protesteer. Elke tree word swaarder. Die versoeking om te stop, om die rugsak af te gooi en in die skaduwee te gaan sit, word amper te groot om te weerstaan. En as iemand op daardie oomblik na jou toe sou kom en sê: 'Kom, die moeilikste deel van die pad lê nog voor,' sou jou menslike natuur wil uitroep: 'Nee! Dit kan nie wees nie!'

Dink vir 'n oomblik aan Petrus in vandag se Evangelie.

Hy gryp Jesus letterlik aan die mou beet. Hy neem Hom opsy. Jy kan die ontsteltenis op sy gesig sien. Jesus het pas vir die eerste keer openlik vir Sy dissipels gesê wat op Hom wag: dat Hy na Jerusalem moet gaan, dat Hy baie sal moet ly onder die familie-hoofde, die priesterhoofde en die skrifgeleerdes, dat Hy doodgemaak sal word en op die derde dag opgewek sal word.

Petrus kan dit nie verdra nie. Hy het vir Jesus lief. Hy het Sy wonderwerke gesien. Hy het pas bely dat Jesus die Christus is, die Seun van die lewende God. En nou praat hierdie Meester van ly en van die dood? Petrus gryp Hom vas en sê: 'God behoed U, Here! Dit sal nooit met U gebeur nie!'

Dit is 'n diep menslike reaksie. Dit is die reaksie van enige iemand wat van 'n geliefde hou en hom wil beskerm teen pyn, teen die kruis, teen die donkerte. Maar Jesus draai om en sê vir Petrus die skokkendste woorde in die hele Evangelie: 'Gaan agter My uit, Satan! Jy is vir My 'n struikelblok, want jy dink nie die dinge van God nie, maar die dinge van die mense.'

Waarom so 'n harde antwoord?

Omdat Jesus weet dat die pad na Jerusalem nie vermy kan word as die wêreld gered moet word nie. Die kruis is nie 'n mislukking of 'n toeval nie; dit is die plek waar die liefde van God sy uiterste grens bereik. En wie Jesus wil volg, kan nie om die kruis om stap nie. Jy moet dit opneem.

Hierdie spanning tussen ons menslike begeerte om pyn te vermy en God se roeping om die kruis te dra, is die goue draad wat vandag deur al ons Skriflesings loop. Dit is die vlam wat in Jeremia se beendere brand. Dit is die dors van die Psalmkosbare siel. En dit is die hernuwing van ons denke waarvan Paulus in sy brief aan die Romeine praat.

Ons moet die waarheid praat voordat ons kan troos.

Vandag is dit presies twee maande sedert daardie stil Saterdag, die dertiende Junie, toe Benjamin Vo van julle weggeneem is. Twee maande. Sestig dae.

Vir die wêreld daar buite is twee maande 'n tydperk waarin die nuus oud word, waarin mense verwag dat julle weer 'terugkeer na normaal'. Maar vir julle—Alan, Thao en Ryan—is die waarheid dat twee maande dikwels die moeilikste tydperk is. Die aanvanklike skok het begin wyk, en wat oorbly, is die rauwe, daaglikse besef van afwesigheid. Die stilte in die huis is nie meer 'n rustige stilte nie; dit is 'n swaar stilte. Die leë stoel by die tafel. Die stilte in sy kamer waar sy stem en sy gelag moes wees. Die gemis van sy warm glimlag en sy teenwoordigheid.

Dit is die dors waarvan Psalm 63 praat: 'O God, U is my God wat ek soek; na U dors my siel, na U smag my liggaam in 'n dors, uitgedorde land sonder water.' Rou voel presies soos 'n woestyn. Dit voel soos 'n land sonder water waar die keel droog is en die hart moeg is van soek na troos.

En in daardie woestyn voel ons soms soos die profeet Jeremia in ons eerste lesing. Jeremia roep uit: 'U het my mislei, o Here, en ek het my laat mislei; U was te sterk vir my en U het gewen. Ek het die hele dag 'n spotlag geword; elkeen bespot my.' Jeremia het gefeel dat die roeping van God vir hom net pyn en smaad gebring het. Hy het selfs vir homself gesê: 'Ek sal nie meer aan Hom dink nie, ek sal nie meer in sy Naam praat nie.'

Het julle al so gevoel in die afgelope sestig dae? Het julle al in die stilte van die nag gevoel dat die pyn te swaar is, dat die kruis te groot is, dat julle nie meer wil praat of bid nie?

Dit is menslik. Jeremia het dit gefeel. Petrus het dit gefeel. Maar kyk wat sê Jeremia verder: 'Maar dan word dit in my hart soos 'n brandende vuur, opgesluit in my beendere; ek word moeg om dit in te hou, ek kan dit nie uithou nie.'

Daar is 'n vuur wat God in die menslike hart plant—'n vuur van liefde, 'n vuur van geloof, 'n vuur wat nie deur die dood of deur hartseer uitgeblus kan word nie. Dit is die vuur wat ons dryf om aan te hou stap, selfs wanneer die pad steil is en die kruis swaar weeg.

En dit bring ons by die wendepunt van vandag se liturgie.

Jesus sê in die Evangelie: 'As iemand agter My wil kom, moet hy homself verloën, sy kruis neem en My volg. Want wie sy lewe wil red, sal dit verloor; maar wie sy lewe ter wille van My verloor, sal dit vind.'

Wat beteken dit om jou kruis te neem? Dit beteken nie dat ons die lyding moet soek of dat God vreugde vind in ons trane nie. Nee! Om jou kruis te neem, beteken om die werklikheid van die lewe met al sy gebrokenheid in liefde te omhels, en om te weier dat die donkerte die laaste woord sê. Dit beteken om te kies om lief te hê, selfs wanneer liefde seermaak. Dit beteken om te hou by Christus, selfs wanneer die pad na Jerusalem deur die vallei van die skaduwee van die dood loop.

Wanneer ons na die vyftien jaar van Benjamin Vo se lewe kyk, sien ons 'n seun wat hierdie vuur van toewyding in sy eie hart gedra het. Ben was 'n seun van 'n ongelooflike verstand, 'n ware 'fotokopie' van sy pa in sy prestasies, sy logika en sy drome. Maar bo alles was hy 'n seun wat met sy hele hart geleef het. Hy het nie geaarsel om te probeer nie.

Ben het 'n motto gehad wat sy familie altyd sal onthou: *'Om te probeer is al wat saak maak.'*

Dink vir 'n oomblik aan daardie eenvoudige, maar diep frase: *Om te probeer is al wat saak maak.* Dit is die woorde van iemand wat nie bang is vir die kruis van moeite of die risiko van mislukking nie. Dit is die ingesteldheid van 'n ware kampioen.

Ons sien dit op die pluimbalbaan. Ben het nie net gespeel om tyd te verdryf nie; hy het alles gegee wat hy gehad het. Hy het hard gewerk, hy het gesweet, hy het homself gedruk. En toe hy die pluimbalspan gemaak het, was dit nie net 'n uiterlike sukses nie; dit was die vrug van 'n hart wat geweier het om op te gee. Ons sien dit in sy drome van die lugruim. Ben het 'n passie gehad vir vliegtuie, veral die Boeing 737. Hy kon ure lank saam met sy pa by lughawens staan en na die vliegtuie kyk wat opstyg en land—'airport spotting' in stede oor die hele wêreld. Hy het gelief om te kyk hoe daardie swaar masjiene die swaartekrag van die aarde oorwin en die lugruim inskiet. Hy het selfs gegiggel en geglimlag toe hy praat oor sy droom om eendag sy eie lugredery, 'con chim airlines', te stig.

Daardie droom van vlieg, van opstyg bo die aarde, was nie net 'n kinderlike fantasie nie. Dit was 'n refleksie van sy siel. Benjamin was 'n seun wie se gees nie deur die swaartekrag van hierdie gebroke wêreld vasgehou kon word nie. Hy het geleef met sy oë op die lug gerig.

En toe die kruis van sy siekte na hom toe gekom het, het hy dit nie met bitterheid gedra nie. Hy het aangehou probeer. Hy het aangehou glimlag. Hy het sy ouers gerespekteer en sy broer Ryan liefgehad tot op die heel laaste oomblik. Hy het sy eie lewe 'verloor' in die oë van die wêreld, maar in die oë van Christus het hy dit vir ewig gevind.

Ek wil vandag direk met julle praat, Alan en Thao.

Daar is 'n stil, donker versoeking wat dikwels by die deur van 'n treurende ouer se hart kom klop. Dit is die stem wat in die nag fluister: *'Het ons genoeg gedoen? Het ons die regte besluite geneem? Kon ons op een of ander manier hierdie kruis gekeer het?'*

Dit is die stem van valse skuldgevoel. Dit is 'n gewig wat nie van God kom nie.

Luister vandag na die woorde van Jesus in die Evangelie volgens Johannes, toe die dissipels vir Hom gevra het oor die man wat blind gebore is: *'Nóg hierdie man, nóg sy ouers het gesondig.'*

Ek sê vandag vir julle met die hele gesag van die Kerk en die Evangelie: Julle is nie te blameer nie. Benjamin se siekte was nie 'n straf van God nie. Dit was nie die gevolg van enige tekortkoming in julle sorg, enige besluit wat julle geneem het, of enigiets wat julle gedoen of nagelaat het nie. Sommige dinge in hierdie gebroke wêreld gebeur buite alle menslike beheer. Geen waaksaamheid, geen menslike krag kon die verloop van die natuur verander het nie.

Julle het vir Benjamin die mooiste lewe gegee wat 'n seun kon begeer. Julle het hom omring met liefde, julle het sy drome ondersteun, julle het die wêreld saam met hom verken as die 'perfekte vier'. Julle het hom liefgehad met 'n totale, onvoorwaardelike Liefde. Laat die Here vandag daardie swaar klip van skuldgevoel van julle harte afrol. Julle hoef nie daardie las te dra nie. Julle is absoluut vry om te treur sonder die vergiftiging van selfbeskuldiging. Julle liefde vir Ben was perfek, en dit bly vir ewig staan.

En Ryan, my liewe jonge broer, ek praat vandag met jou.

Jou boetie Ben het jou met sy hele hart liefgehad. Julle twee was onskeidbaar—of julle nou in julle hoodies gesit en speletjies gespeel het, of saam by die lughawens na die vliegtuie gekyk het. Ben is nou by die ewige Banket van die Hemel. Hy is saam met die jong Sint Carlo Acutis—nog 'n modern seun wat die digitale wêreld liefgehad het en wie se lewe ook op vyftienjarige ouderdom voltooi is.

Ben is nie meer beperk deur enige swakheid of pyn nie. Hy het opgestyg bo al die wolke. Hy vlieg nou hoër as enige Boeing 737 ooit kon vlieg. En hy wil hê dat jy, Ryan, moet aanhou lewe. Hy wil hê jy moet jou sport doen, jou skoolwerk doen, jou drome najaag en glimlag. Elke keer as jy probeer, elke keer as jy nie opgee nie, meen jy die gees van jou boetie eer. Jy dra sy fakkel voort. Hy waak oor jou vanaf die altare van die hemel.

En vir almal wat vandag van ver af luister en saam met ons bid—veral vir ander families wat 'n swaar kruis van verlies dra, en vir kinders wat op hierdie oomblik in hospitale ly...

Weet dat julle nie alleen is in die woestyn nie. Die Here sien julle trane. Paulus skryf in die tweede lesing: 'Moenie julle aan hierdie wêreld gelykvormig maak nie, maar laat julle verander deur die hernuwing van julle denke, sodat julle kan onderskei wat die wil van God is—wat goed en welgevallig en volmaak is.' Die wil van God is nie dat ons moet ondergaan in wanhoop nie, maar dat ons ons harte moet oopstel vir Sy genade wat ons dra wanneer ons eie kragte op-is.

In Benjamin se naam vloei daar vandag lewe in Cà Mau, Vietnam. Die skoonwaterput wat in sy naam toegewy is—die 'Giếng Gioan Baotixita'—bring daagliks lewensgewende water aan mense wat dit die nodigste het. Benjamin se middelnaam, Đại Dương, beteken 'Groot Oseaan'. En net soos 'n groot oseaan nie opdroog nie, so vloei sy nalatenskap van liefde en deernis voort op hierdie aarde. Sy lewe was kort in jare, maar dit was diep en vol vrugte.

Wat neem ons vandag saam met ons by die deur uit?

Wat is daardie een klein, konkrete ding wat ons in ons hande kan hou wanneer ons hier weggaan?

Dit is dít: **Neem jou kruis vandag op met die ingesteldheid van Ben: *Om te probeer is al wat saak maak.***

Moenie vir die hele toekoms probeer sorg nie. Moenie probeer om die berg van môre vandag te klim nie. Kies net om vandag getrou te wees. Vandag, wanneer die pyn swaar voel, probeer om nog een tree te gee. Wanneer die moedeloosheid dreig om te wen, probeer om een klein daad van liefde te doen. Sê vir jou familie dat jy hulle liefhet. Reik uit na iemand wat alleen is. Bied jou hart vir God aan, presies soos dit is—stukkend, moeg, maar gewillig.

Jeremia kon nie die vuur in sy beendere stilmaak nie, want dit was die vuur van God se teenwoordigheid. Laat daardie selfde vuur van liefde in jou brand.

Benjamin Vo, jy het jou ras voltooi. Jy het probeer, en jy het die goeie stryd gestry. Jou lugredery van drome het opstyg na die ewige hemel. Waak oor jou pa Alan, jou ma Thao, en jou broer Ryan. Hou hulle vas in jou gebede voor die troon van God, totdat ons almal eendag saam met jou mag aansit by die ewige banket, waar daar geen afskeid meer sal wees nie, geen trane nie, en waar die liefde vir ewig heers.

Amen.