Vrydag van die twee-en-twintigste week in gewone tyd

As jy vandag op ’n stil oggend dieper in die Skrif sou kyk, sou jy dalk ’n beeld raakloop wat ons in die eerste lesing vind: die beeld van die ‘steward’, die bestuurder of rentmeester. Paulus praat daaroor met die Korintiërs. Hy sê dat ons, as dienaars van Christus, bestuurders van die geheimenisse van God is. En wat word van bestuurders verwag? Dat hulle getrou moet wees.

Getrouheid. Dit is ’n woord wat vandag aanklank vind, nie waar nie? Dit is ’n woord wat ons hoor in die huwelik, in die vriendskap, in die roeping wat ons ontvang. Maar wanneer ons na die Evangelie vandag kyk, sien ons ’n ander soort getrouheid, of eerder, ’n ander soort verwagting.

Jesus word gekonfronteer met die vraag: Hoekom vas Sy dissipels nie, soos dié van Johannes en die Fariseërs? En Jesus antwoord met ’n beeld: Kan jy die bruilofsgaste laat vas terwyl die bruidegom by hulle is? Nee. Maar die dae sal kom, en wanneer die bruidegom van hulle weggeneem word, dan sal hulle vas.

En Hy vertel verder: Niemand skeur ’n stuk van ’n nuwe kleed af om ’n ou een te lap nie. Want as hy dit doen, sal hy die nuwe kleed skeur, en die stuk van die nuwe pas nie by die ou nie. Net so gooi niemand nuwe wyn in ou wynsakke nie. Anders sal die nuwe wyn die sakke laat bars, en die wyn sal uitloop, en die sakke sal bederf word. Nee, nuwe wyn moet in vars wynsakke gegooi word. En niemand wat ou wyn gedrink het, wil nuwe hê nie, want hy sê: Die ou is goed.

Hierdie beeld van die nuwe wyn en die vars wynsakke, die nuwe lap op die ou kleed, is die kern van Jesus se boodskap. Dit gaan oor nuwe lewe, oor ’n nuwe verbond, oor die vreugde en die oorvloed wat Hy bring. Dit is die vreugde van die bruilof, die vreugde van die teenwoordigheid van die Bruidegom.

Ons moet die waarheid praat voordat ons kan troos vind. En die waarheid is, daar is ’n diep, menslike pyn wat ons soms oorval, ’n gemis wat so groot is dat dit voel asof die wêreld stilgestaan het. Dit is die pyn van verlies.

Dit is vandag presies twee maande sedert daardie dertiende Junie, toe Benjamin Vo huis toe is na die Here. Twee maande. Sestig dae. Vir die wêreld daar buite is twee maande ’n tydperk waarin die nuus verander, waarin die daaglikse roetine weer sy loop neem. Maar vir julle—Alan, Thao en Ryan—is twee maande die tydperk waarin die stilte sy ware gewig begin wys. Die eerste skok het begin wyk, die stroom van besoekers het dalk minder geword, en wat oorbly, is die rauwe, daaglikse werklikheid van die leë stoel. Dit is die oomblik wanneer jy besef dat jy nie meer sy stem in die gang hoor nie, dat sy vlymskerpe verstand nie meer besig is om nuwe idees met jou te deel nie, en dat sy helder, opregte glimlag nou net in foto’s en herinneringe leef.

Dit is ’n diep, skrynende seer. Dit is die leemte van ’n teenwoordigheid wat te vroeg verdwyn het. En as ons vandag hier saamkom, probeer ons nie om daardie seer weg te praat met maklike woorde nie. Ons erken dit. Ons staan saam met julle in daardie stilte.

Maar kyk hoe breek die Evangelie vandag in op hierdie stilte. Nie as ’n harde argument nie, maar as ’n lig wat saggies in ’n donker kamer skyn. Jesus praat van die bruilofsgaste, van die vreugde wat die teenwoordigheid van die Bruidegom bring. En Hy praat van die nuwe wyn wat in vars wynsakke moet kom.

Wanneer ons na die vyftien jaar van Benjamin se lewe kyk, sien ons ’n seun wat hierdie nuwe wyn in sy hart gedra het. Ben was nie net ’n seun van buitengewone intellek nie. Hy was ’n seun met ’n “briljante verstand en ’n sagte siel”. Hy was die “sweetste seun—altyd gelukkig, en diep respekvol” teenoor sy ouers. Sy empatie was diep. Op twaalfjarige ouderdom het hy reeds geween uit vrees om sy pa te verloor. Dit is die hart van ’n kind, ’n hart wat die liefde van God reeds begin verstaan het.

Hy het ’n passie gehad vir die lug, vir vliegtuie, vir die Boeing 737. Hy het daarvan gedroom om sy eie lugredery, ‘con chim airlines’, te stig, en hy sou giggel en glimlag wanneer hy daaroor gepraat het. Hierdie droom van vlieg, van opstyg bo die wolke, was ’n simbool van sy eie gees—’n gees wat nie deur die swaartekrag van hierdie wêreld vasgehou kon word nie. Hy het geleef met sy oë op die lug gerig.

En hierdie seun, wat soveel vreugde en nuwe lewe gebring het, het nou sy plek ingeneem by die Banket van die Hemel. Sy lewe was soos daardie nuwe wyn—vol lewe, vol potensiaal, vol belofte. En alhoewel sy tyd hier kort was, het hy die vars wynsakke van ons harte met sy liefde gevul.

Ek wil vandag direk met julle praat, Alan, Thao en Ryan.

Daar is oomblikke in die afgelope twee maande wanneer die stilte dalk gevul is met vrae. In die nag, wanneer die gedagtes begin maal, kan die menslike hart ’n swaar plek wees. Julle vra dalk: “Waarom moes dit gebeur? Het ons iets gemis? Kon ons meer gedoen het?” Dit is ’n gewig wat so baie treurende ouers in stilte dra—’n misplaaste skuldgevoel wat die siel wil verteer.

Luister na my, en luister na die stem van die waarheid: Julle het niks gemis nie. Julle is nie te blameer nie. Toe die dissipels vir Jesus gevra het oor ’n man wat blind gebore is, en wou weet wie gesondig het, hy of sy ouers, het Jesus geantwoord: “Nóg hierdie man, nóg sy ouers het gesondig.”

Die storms en die tragedies van hierdie wêreld kom soms sonder dat enigiemand dit kon verhoed. Dit is nie ’n straf van God nie, en dit is nie die gevolg van enigiets wat julle gedoen of nagelaat het nie. Geen hoeveelheid waaksaamheid, geen menslike sorg kon die verloop van die natuur verander het nie. Julle het vir Benjamin die mooiste, mees liefdevolle lewe gegee wat ’n seun hom ooit kon voorstel. Julle het hom die wêreld gewys, julle het sy drome gekoester, en julle het hom omring met ’n onvoorwaardelike liefde wat hom gevorm het tot die engel wat hy was. Laat die Here vandag daardie swaar klip van skuldgevoel van julle harte afrol. Julle hoef nie daardie las te dra nie. Julle liefde vir hom was volmaak, en dit bly vir ewig staan.

En Alan, ek wil jou herinner aan daardie pragtige droom wat jy op die drie-en-twintigste Julie vanjaar gehad het. Jy het gedroom dat jy en Ben in ’n rykie gestaan het om roomys te koop. En in daardie droom het Ben vir die roomys betaal.

Dink aan die diep betekenis van daardie beeld. In ons aardse lewe is dit die ouers wat vir die kinders sorg, wat vir hulle betaal, wat hulle beskerm. Maar in die droom het die rolle omgedraai. Ben het betaal. Dit is die Gees wat saggies vir jou fluister dat Benjamin nou in die plek van volmaakte oorvloed is. Hy het nie meer nodig dat ons vir hom sorg nie; hy is nou die een wat ryk is in die hemel. Hy is by die ewige Banket van die Hemeel, saam met die jong Sint Carlo Acutis—twee briljante, moderne seuns wat die digitale wêreld verstaan het, maar wat bowenal die hart van Jesus geken het. Ben sorg nou vir julle met sy gebede. Hy kyk af op julle, nie met hartseer nie, maar met die vrede van iemand wat reeds die ewigheid besit.

En Ryan, my jonge broer, ek praat vandag met jou. Jou boetie Ben was jou beste maat. Julle het saam gelag, saam gespeel, en die wêreld verken. Ben is nou vry van alle bande, en hy vlieg hoër as enige Boeing 737 ooit kan vlieg. Maar hy wil hê dat jy moet aanhou lewe. Hy wil hê jy moet sterk wees, nie net vir jou ma en pa nie, maar vir jouself. Elke keer as jy jou bes gee op skool, elke keer as jy glimlag, elke keer as jy dapper is, dra jy sy nalatenskap voort. Jy dra sy lig in jou hart.

Vir almal wat vandag van ver af inskakel en saam met ons bid—veral ander gesinne wat ’n swaar kruis dra, wat dalk ook treur oor ’n kind of ’n geliefde, of wat deur donker dae van onsekerheid gaan:

Weet dat julle nie alleen is nie. Die Here is naby die gebrokenes van hart. Sy Gees deursoek julle diepste pyn, nie om dit te oordeel nie, maar om dit te genees. Ons het nie die gees van die wêreld ontvang wat ons in wanhoop laat agterbly nie, maar die Gees van God wat vir ons hoop gee.

In Benjamin se naam vloei daar vandag lewe op hierdie aarde. Die skoonwaterput wat in sy naam toegewy is—die „Giếng Gioan Baotixita” in Vietnam—bring daagliks skoon water aan mense wat dors is. Sy middelnaam, Đại Dương, beteken „Groot Oseaan”. En net soos ’n groot oseaan ryk is aan lewe, so hou sy nalatenskap nie op om lewe en hoop aan ander te gee nie. Sy kort lewe het ’n ewige vrug gedra.

Wat neem ons vandag saam met ons by die deur uit?

Ons neem nie ’n ingewikkelde teologiese teorie saam nie. Ons neem ’n eenvoudige, konkrete ding saam: **Laat ons die nuwe wyn van Christus se vreugde in vars wynsakke van ons harte ontvang.**

Wanneer die hart swaar is, wanneer die gemis ondraaglik voel, onthou die bruilofsgaste. Onthou die teenwoordigheid van die Bruidegom. Laat Sy vreugde jou dra. En onthou daardie droom van die roomyslyn. Benjamin is veilig. Hy is gelukkig. Hy het reeds “betaal” en wag vir ons by die ewige fees.

Laat ons vandag kies om mekaar sagter vas te hou, om mekaar te respekteer soos Ben sy ouers gerespekteer het, en om met hoop vorentoe te kyk, wetende dat die liefde sterker is as die dood.

Benjamin Đại Dương Vo, jy het jou vlug voltooi. Jy het opgestyg na die hoogtes waar daar geen storms meer is nie. Rus nou in die vrede van die Vader se huis, en waak oor jou pa Alan, jou ma Thao en jou broer Ryan, totdat ons almal eendag saam met jou mag aansit by die ewige banket van die liefde.

Amen.