Κυριακή Εικοστή Πέμπτη της Κοινής Περιόδου

Σκεφτείτε για μια στιγμή την εικόνα μιας πυξίδας. Όχι της ψηφιακής πυξίδας που έχουμε στα κινητά μας, αλλά μιας παλιάς, αξιόπιστης πυξίδας, με τη βελόνα της να τρέμει ελαφρά πριν σταθεροποιηθεί προς τον Βορρά. Ο Benjamin Vo, ο δικός μας Ben, είχε μέσα του μια τέτοια εσωτερική πυξίδα. Δεν ήταν μόνο η ευφυΐα του, εκείνο το μυαλό που μπορούσε να διαπεράσει την πολυπλοκότητα του κώδικα και των συστημάτων cloud με την ευκολία που άλλοι διαβάζουν ένα παραμύθι. Ήταν η κατεύθυνση της καρδιάς του. Θυμάμαι την εικόνα του, εκεί στο αεροδρόμιο, με το πολύχρωμο σακίδιο στους ώμους, έτοιμος για μια νέα περιπέτεια, με εκείνο το γλυκό, αφοπλιστικό χαμόγελο που φώτιζε ολόκληρο το χώρο. Ο Ben δεν κοίταζε ποτέ προς τα πίσω με φόβο. Κοίταζε πάντα προς τον ορίζοντα, προς το επόμενο ταξίδι, προς την επόμενη ανακάλυψη. Σήμερα, καθώς στεκόμαστε εδώ, τρεις μήνες μετά την επιστροφή του στην αγκαλιά του Θεού, αυτή η εικόνα της πυξίδας μας καλεί να αναπροσανατολίσουμε τη δική μας καρδιά μέσα στη θύελλα του πόνου.

Πρέπει να πούμε την αλήθεια πριν φτάσουμε στην παρηγορία: ο πόνος σας, Alan, Thao, και εσύ Ryan, είναι αληθινός, γιατί η αγάπη σας ήταν αληθινή. Δεν είναι μια ιδέα που διαβάζουμε σε βιβλίο. Είναι η σιωπή στο σπίτι, είναι το κενό στο κάθισμα του αυτοκινήτου, είναι η αίσθηση ότι ο κόσμος συνεχίζει να κινείται ενώ η δική σας καρδιά μοιάζει να έχει σταματήσει σε εκείνη την ημέρα του Ιουνίου. Ο πόνος σας είναι μια ομολογία αγάπης. Μην προσπαθήσετε να τον νικήσετε με λογικά επιχειρήματα ή με πνευματικές θεωρίες. Ο Θεός δεν σας ζητά να μην πονάτε. Σας ζητά να μην πονάτε μόνοι σας. Σας ζητά να επιτρέψετε στον πόνο σας να γίνει η γέφυρα που σας ενώνει με τη δική Του καρδιά, μια καρδιά που γνωρίζει τι σημαίνει να χάνεις έναν αγαπημένο Υιό.

Στο πρώτο ανάγνωσμα, ο Ησαΐας μας προσφέρει μια υπόσχεση που μοιάζει να έρχεται από έναν άλλο κόσμο: «Όσο απέχουν οι ουρανοί από τη γη, τόσο απέχουν οι οδοί μου από τις οδούς σας και οι σκέψεις μου από τις σκέψεις σας». Αυτό είναι το κλειδί της σημερινής μας προσευχής. Πόσες φορές αναρωτηθήκαμε: γιατί; Γιατί ένα αγόρι με τόση περιέργεια, με τόση δίψα για ζωή, με τόση ικανότητα να χτίζει γέφυρες ανάμεσα στους ανθρώπους, να φύγει τόσο νωρίς; Ο Θεός δεν μας δίνει μια απάντηση που να χωράει στο ανθρώπινο μυαλό. Μας δίνει τον Εαυτό Του. Μας λέει ότι οι δικές Του σκέψεις – εκείνες που βλέπουν την αιωνιότητα – είναι πέρα από τη δική μας περιορισμένη οπτική. Ο Ben δεν ήταν ένα λάθος της ιστορίας. Ήταν ένα δώρο που ολοκλήρωσε τον σκοπό του, όσο κι αν εμείς δεν μπορούμε να τον κατανοήσουμε ακόμη.

Και εδώ, θέλω να ακουμπήσω μια πέτρα που ίσως κουβαλάτε σιωπηλά μέσα σας. Alan και Thao, αν ποτέ η ενοχή έχει ψιθυρίσει στο μυαλό σας, αν αναρωτηθήκατε αν θα μπορούσατε να είχατε κάνει περισσότερα, αν η ασθένεια ήταν κάποιο δικό σας λάθος, ακούστε με πολύ προσεκτικά. Όταν οι μαθητές ρώτησαν τον Ιησού για τον τυφλό, αν έφταιγε ο ίδιος ή οι γονείς του, ο Κύριος ήταν κατηγορηματικός: «Ούτε αυτός αμάρτησε, ούτε οι γονείς του». Η ασθένεια και ο θάνατος δεν είναι τιμωρία. Δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας δικής σας παράλειψης. Είστε εντελώς αθώοι. Η αγάπη σας, η φροντίδα σας, η αφοσίωσή σας στον Ben ήταν απόλυτη. Κανείς δεν θα μπορούσε να είχε κάνει περισσότερα. Ο Θεός δεν σας κατηγορεί. Μην κατηγορείτε εσείς τον εαυτό σας για όσα ήταν πέρα από κάθε ανθρώπινο έλεγχο. Αφήστε αυτή την πέτρα κάτω. Δεν σας ανήκει.

Στο Ευαγγέλιο σήμερα, ακούμε την παραβολή του ιδιοκτήτη του αμπελώνα. Είναι μια ιστορία που προκαλεί τη λογική μας. Γιατί να πληρωθούν το ίδιο εκείνοι που δούλεψαν μια ώρα και εκείνοι που μόχθησαν όλη την ημέρα; «Είσαι φθονερός επειδή εγώ είμαι αγαθός;», ρωτά ο ιδιοκτήτης. Η δικαιοσύνη του Θεού δεν είναι η δικαιοσύνη των ανθρώπων. Η δικαιοσύνη των ανθρώπων μετράει τις ώρες, τον κόπο, τα χρόνια. Η δικαιοσύνη του Θεού μετράει την αγάπη. Ο Ben έζησε δεκαπέντε χρόνια, αλλά η αγάπη που έδωσε και η αγάπη που έλαβε ήταν τόσο βαθιά, τόσο συμπυκνωμένη, που ξεπερνά κάθε χρονικό περιορισμό. Σκεφτείτε την προσφορά του προς τον θείο του William. Εκείνο το παιδί, που ήθελε να δώσει όλο του το χαρτζιλίκι – το piggy bank του – για να βοηθήσει κάποιον που υπέφερε. Δεν έσπασε τον κουμπαρά, δεν τον άδειασε, δεν τον έδωσε – αλλά η προσφορά του ήταν απόλυτη. Ήταν η κίνηση μιας καρδιάς που είχε καταλάβει ότι η ζωή δεν μετριέται με τα αποκτήματα, αλλά με την προσφορά. Αυτή η κίνηση δεν χάθηκε. Είναι η πέτρα πάνω στην οποία ο Θεός συνεχίζει να χτίζει τη μνήμη του.

Ryan, αγαπημένε αδελφέ, εσύ που μοιράστηκες τόσα όνειρα με τον Ben, εσύ που ξέρεις πόσο του άρεσαν τα αεροπλάνα και η ιδέα της «Con Chim Airlines»: ο αδελφός σου δεν έχει φύγει. Είναι στο φως. Μην φοβάσαι να συνεχίσεις να ονειρεύεσαι, να συνεχίσεις να χτίζεις, να συνεχίσεις να πετάς. Ο Ben πίστευε ότι «το να προσπαθείς είναι το μόνο που μετράει». Κάθε σου βήμα, κάθε σου επιτυχία, κάθε σου χαμόγελο είναι και δικό του. Ο Ben είναι ζωντανός στην αγάπη που μοιραστήκατε, και αυτή η αγάπη είναι πιο δυνατή από τον θάνατο. Μην αφήσεις τη θλίψη να σε εμποδίσει να ζήσεις τη δική σου ζωή με την ίδια τόλμη και περιέργεια που είχε ο αδελφός σου.

Σκεφτείτε το πηγάδι στο Βιετνάμ, το «Giếng Gioan Baotixita», που φέρει το όνομά του. Καθαρό, ζωντανό νερό τρέχει εκεί για τους διψασμένους. Η αγάπη του Ben δεν σταμάτησε τον Ιούνιο· συνεχίζει να ξεδιψά τους άλλους μέσα από την καλοσύνη που συνεχίζει να ρέει στο όνομά του. Αυτό είναι το μυστήριο της ζωής: όταν δίνουμε τα πάντα, όπως ο Ben, γινόμαστε πηγές ζωής για τους άλλους. Ο Θεός δεν μας αφήνει ποτέ μόνους. Σας κρατά στην αγκαλιά Του, ακριβώς όπως ο πατέρας στο όνειρό σας, Alan, που σας έσφιξε στην αγκαλιά του. Εκείνος είναι ασφαλής. Εκείνος είναι ελεύθερος. Και εσείς είστε αγαπημένοι του Θεού.

Αδελφοί μου, ο Παύλος μας καλεί σήμερα: «Πολιτεύεσθε αξίως του ευαγγελίου του Χριστού». Τι σημαίνει αυτό για εμάς σήμερα; Σημαίνει να ζούμε με την πίστη ότι η ζωή μας δεν τελειώνει στον τάφο. Σημαίνει να ζούμε με την ελπίδα ότι ο Ben μας περιμένει. Σημαίνει να μην αφήνουμε τον φόβο ή τον θυμό να καθορίζει τα βήματά μας. Σημαίνει να συνεχίζουμε να αγαπάμε, ακόμη και όταν η καρδιά μας είναι ραγισμένη. Ο Ben ήταν ένας μαθητής της ζωής, ένας εξερευνητής που έμαθε να πετάει πριν καν μάθει να περπατάει. Τώρα, πετάει σε ουρανούς που δεν χρειάζονται καύσιμα, σε ύψη που δεν έχουν όρια. Δεν είναι μακριά. Είναι μέσα στο φως του Θεού, που είναι η πηγή κάθε ζωής.

Φεύγοντας σήμερα από αυτόν τον ιερό χώρο, δεν σας ζητώ να ξεχάσετε. Σας ζητώ να κρατήσετε μια μικρή, κρυφή πράξη αγάπης στο όνομά του. Ένα χαμόγελο σε έναν άγνωστο, μια προσευχή για έναν άρρωστο, μια στιγμή ειρήνης στην καρδιά σας. Ο Ben δεν χάθηκε. Είναι ασφαλής. Και εσείς είστε αγαπημένοι του Θεού. Αμήν.