Δευτέρα της Εικοστής Τρίτης Εβδομάδας της Κοινής Περιόδου

Σκεφτείτε για μια στιγμή το χέρι ενός παιδιού. Είναι μια εικόνα που όλοι γνωρίζουμε καλά. Ένα χέρι που κρατά ένα στυλό για να λύσει μια δύσκολη εξίσωση, ένα χέρι που πιάνει το χειριστήριο ενός παιχνιδιού, ένα χέρι που απλώνεται για να κρατήσει το χέρι του πατέρα του καθώς περπατούν σε έναν άγνωστο δρόμο. Στο Ευαγγέλιο σήμερα, βλέπουμε ένα χέρι που δεν μπορεί να κινηθεί. Ένας άνθρωπος στέκεται στη συναγωγή με το χέρι του ξερό, μαραμένο, ανίκανο να προσφέρει ή να λάβει. Είναι μια εικόνα της αδυναμίας, μια εικόνα του πόνου που μας αφήνει αβοήθητους.

Αγαπημένοι μου Alan, Thao και Ryan, σήμερα συμπληρώνονται δύο μήνες από τότε που ο Benjamin μας, ο γλυκός μας Ben, ολοκλήρωσε το ταξίδι του σε αυτόν τον κόσμο. Πρέπει να πούμε την αλήθεια πριν φτάσουμε στην παρηγορία: η απουσία του Ben δεν είναι μια απουσία που μπορεί να εξηγηθεί. Είναι ένα ξερό χέρι στην καρδιά της οικογένειάς σας. Είναι η σιωπή που ακολουθεί το γέλιο του, η κενή καρέκλα στο τραπέζι, η αίσθηση ότι κάποιο κομμάτι της ζωής σας έχει μαραθεί. Η θλίψη σας είναι βαθιά και αληθινή, γιατί η αγάπη σας ήταν και παραμένει αληθινή. Μην προσπαθήσετε να την κρύψετε. Μην προσπαθήσετε να την ντύσετε με ψεύτικα λόγια. Ο Θεός βλέπει το ξερό χέρι σας, και ακριβώς εκεί, σε εκείνο το σημείο της αδυναμίας, θέλει να σταθεί.

Ο Ιησούς κοιτάζει τον άνθρωπο με το ξερό χέρι. Δεν τον αγνοεί. Δεν τον κρίνει. Του λέει: «Σήκω και στάσου στο μέσο». Τον καλεί να βγει από το περιθώριο, από τη σκιά της ντροπής ή της απόγνωσης, και να σταθεί μπροστά Του. Αυτό είναι το πρώτο βήμα της ίασης: να μην κρύβουμε τον πόνο μας από τον Θεό. Να σταθούμε μπροστά Του, ακριβώς έτσι όπως είμαστε, με την καρδιά μας ραγισμένη, με το κενό που νιώθουμε, και να Του πούμε: «Κύριε, δες. Αυτό είναι το χέρι μου. Αυτό είναι το κενό μου. Αυτός είναι ο πόνος μου».

Σκεφτείτε τον Ben. Σκεφτείτε το μυαλό του, εκείνη τη λαμπρή διάνοια που μπορούσε να κατανοήσει την πολυπλοκότητα του κόσμου, των υπολογιστών, των αεροπλάνων. Σκεφτείτε την περιέργειά του, εκείνο το παιδί που ονειρευόταν την «Con Chim Airlines», που γελούσε και χαμογελούσε όταν μιλούσε για τα όνειρά του. Ο Ben δεν ήταν ποτέ «ξερό χέρι». Ήταν μια ροή ζωής. Θυμηθείτε την προσφορά του για τον θείο του, τον William. Δεν έσπασε τον κουμπαρά, δεν τον άδειασε, δεν τον έδωσε, αλλά η προσφορά του ήταν απόλυτη. Ήταν η κίνηση ενός αγοριού που, ενώ είχε το μυαλό του στα σύνθετα συστήματα, είχε την καρδιά του στραμμένη στο να φυλάει τους δικούς του ανθρώπους. Αυτή η αγάπη δεν μαράθηκε. Αυτή η αγάπη ζει.

Ακούστε με προσεκτικά: πολλοί γονείς, κουβαλώντας έναν τέτοιο σταυρό, παλεύουν με μια σιωπηλή, βασανιστική ενοχή. Ψιθυρίζουν μέσα στη νύχτα: «Μήπως έπρεπε να είχα κάνει κάτι άλλο; Μήπως η ασθένεια ήταν δικό μου λάθος;». Σας παρακαλώ, στο όνομα του Χριστού, αφήστε αυτή την πέτρα κάτω. Όταν οι μαθητές ρώτησαν τον Ιησού για τον τυφλό, αν έφταιγε ο ίδιος ή οι γονείς του, ο Κύριος απάντησε καθαρά: «Ούτε αυτός αμάρτησε ούτε οι γονείς του». Η ασθένεια δεν είναι τιμωρία, δεν είναι δικό σας λάθος, δεν είναι παράλειψη. Είστε αθώοι. Η αγάπη σας για τον Ben ήταν πλήρης, ήταν τέλεια. Δεν υπήρχε τίποτα που θα μπορούσατε να είχατε κάνει περισσότερο. Ο Θεός δεν σας κατηγορεί· σας αγκαλιάζει μέσα στο δικό σας κενό. Μην αφήνετε το σκοτάδι να σας πείσει ότι φταίτε. Είστε αγαπημένοι, είστε φυλαγμένοι.

Στο Ευαγγέλιο, ο Ιησούς λέει στον άνθρωπο: «Τέντωσε το χέρι σου». Είναι μια εντολή που μοιάζει παράλογη. Πώς να τεντώσει ένα χέρι που είναι ξερό; Και όμως, ο άνθρωπος υπακούει. Στην υπακοή του, στη θέλησή του να εμπιστευτεί τον Λόγο του Χριστού, συμβαίνει το θαύμα. Το χέρι αποκαθίσταται. Η ζωή επιστρέφει. Αγαπημένοι μου, το να τεντώσετε το χέρι σας σήμερα σημαίνει να επιτρέψετε στον εαυτό σας να συνεχίσει να ζει. Σημαίνει να μην κλειστείτε στον πόνο σας, αλλά να αφήσετε τον Θεό να σας δώσει τη δύναμη να κάνετε το επόμενο βήμα. Για τον Ryan, για τον καθένα σας, η ζωή συνεχίζεται. Ο Ben δεν θέλει να σας βλέπει μαραμένους. Θέλει να σας βλέπει να ζείτε, να ονειρεύεστε, να πετάτε.

Ο Παύλος μας λέει στο πρώτο ανάγνωσμα: «Καθαρίστε την παλιά ζύμη». Η παλιά ζύμη είναι η πικρία, η ενοχή, η απελπισία. Πετάξτε τα. Γίνετε μια νέα ζύμη, η ζύμη της ειλικρίνειας και της αλήθειας. Η αλήθεια είναι ότι ο Ben είναι τώρα στο «Συμπόσιο του Ουρανού». Είναι ελεύθερος. Είναι υγιής. Είναι ο Ben που ο πατέρας του είδε στο όνειρο, δυνατός και χαρούμενος. Αυτή η αλήθεια είναι το ψωμί που σας τρέφει. Δεν είστε μόνοι. Ο Ben σας προσέχει, σας αγαπά, και σας περιμένει.

Ryan, αδελφέ του Ben, εσύ που μοιράστηκες μαζί του τα παιχνίδια και τις στιγμές, εσύ είσαι ο συνεχιστής της ιστορίας του. Ο Ben πίστευε ότι το να προσπαθείς είναι το μόνο που μετράει. Συνέχισε να προσπαθείς. Κάθε σου βήμα, κάθε σου χαμόγελο, είναι μια συνέχεια της ζωής του. Μην φοβάσαι να ζήσεις τη ζωή σου στο έπακρο. Ο αδελφός σου είναι το φως σου.

Τι μπορείτε να κρατήσετε σήμερα, φεύγοντας από εδώ; Μια μικρή, κρυφή πράξη αγάπης στο όνομα του Ben. Μπορεί να είναι ένα χαμόγελο σε έναν άγνωστο, μια προσευχή για κάποιον που υποφέρει, μια στιγμή σιωπής όπου θα αφήσετε τον Θεό να σας πει: «Δεν φταίτε, είστε αγαπημένοι μου». Ο Ben είναι εδώ, σε κάθε σας ανάσα, σε κάθε σας βήμα. Μέχρι να συναντηθείτε ξανά, βαδίστε με θάρρος. Ο Κύριος είναι μαζί σας, και ο Ben σας περιμένει στο φως. Αμήν.