Πέμπτη της Εικοστής Τρίτης Εβδομάδας της Κοινής Περιόδου

Σκεφτείτε για μια στιγμή την εικόνα ενός αγοριού που κάθεται μπροστά από μια οθόνη, με τα μάτια του να λάμπουν από τη γοητεία ενός κώδικα που μόλις έγραψε. Είναι μια εικόνα που ο Alan και η Thao γνωρίζουν καλά. Ο Benjamin, με εκείνο το λαμπρό μυαλό του, δεν έβλεπε απλώς μια οθόνη· έβλεπε δυνατότητες, έβλεπε δομές, έβλεπε έναν κόσμο που μπορούσε να οικοδομηθεί με λογική και αγάπη. Θυμηθείτε τον, εκεί στο δωμάτιό του, να καταπιάνεται με τα AWS, να ονειρεύεται την «Con Chim Airlines», να γελάει με την αθωότητα κάποιου που πιστεύει ότι τα πάντα είναι δυνατά. Αυτή η λαμπρή διάνοια, αυτή η περιέργεια που τον έκανε να θέλει να κατανοήσει τα πάντα, ήταν ένα δώρο. Όμως, σήμερα ο Απόστολος Παύλος μας προσγειώνει με μια αλήθεια που καίει: «Η γνώση φουσκώνει με υπερηφάνεια, αλλά η αγάπη οικοδομεί».

Αγαπημένοι μου Alan, Thao και Ryan, πρέπει να πούμε την αλήθεια πριν φτάσουμε στην παρηγορία: η απουσία του Ben από αυτόν τον κόσμο είναι μια πραγματικότητα που σας συνοδεύει εδώ και δύο μήνες. Δεν είναι μια θεωρία. Είναι το κενό στο κάθισμα του αυτοκινήτου, είναι η σιωπή που ακολουθεί τον ήχο της πόρτας, είναι το βάρος της μνήμης όταν βλέπετε ένα αεροπλάνο να διασχίζει τον ουρανό. Ο πόνος σας είναι βαθύς, γιατί η αγάπη σας ήταν και παραμένει αληθινή. Μην προσπαθήσετε να την κρύψετε. Μην προσπαθήσετε να την «τακτοποιήσετε» με λόγια λογικά. Ο Θεός δεν ζητά από εσάς να είστε δυνατοί με την έννοια της απάθειας. Σας ζητά να είστε αληθινοί μέσα στο δάκρυ σας.

Ο Παύλος μας λέει σήμερα: «Αν κάποιος νομίζει ότι ξέρει κάτι, δεν ξέρει ακόμα όσο πρέπει». Πόσο αληθινό είναι αυτό για εμάς που προσπαθούμε να καταλάβουμε γιατί ο Θεός επέτρεψε αυτόν τον σταυρό. Ψάχνουμε για απαντήσεις, ψάχνουμε για «γιατί», αλλά η μόνη απάντηση που αντέχει είναι η αγάπη. Ο Ben το ήξερε αυτό. Θυμάστε εκείνη τη στιγμή, όταν ήταν μόλις δεκαπέντε ετών, που ήθελε να προσφέρει όλο του το χαρτζιλίκι για να βοηθήσει τον θείο του, τον William, που υπέφερε από τα εγκεφαλικά; Δεν έσπασε τον κουμπαρά, δεν τον άδειασε, δεν τον έδωσε—αλλά η προσφορά του ήταν απόλυτη. Ήταν η κίνηση ενός αγοριού που, παρά την τεράστια ευφυΐα του, είχε καταλάβει το μεγαλύτερο μυστικό του κόσμου: ότι η γνώση χωρίς αγάπη είναι κενή, αλλά η αγάπη, ακόμα και όταν δεν ολοκληρώνεται υλικά, είναι η ίδια η ουσία της αιωνιότητας.

Και εδώ, θέλω να ακουμπήσω μια πέτρα που ίσως κουβαλάτε σιωπηλά μέσα σας. Alan και Thao, αν ποτέ η ενοχή έχει ψιθυρίσει στο μυαλό σας ότι κάτι χάσατε, ότι ίσως η ασθένεια ήταν κάποιο δικό σας λάθος ή παράλειψη, σας παρακαλώ, αφήστε αυτή την πέτρα κάτω. Όταν ο Ιησούς ρωτήθηκε για τον τυφλό, αν έφταιγε ο ίδιος ή οι γονείς του, απάντησε καθαρά: «Ούτε αυτός αμάρτησε ούτε οι γονείς του». Η ασθένεια, ο πόνος, η απώλεια, δεν είναι τιμωρία. Δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας δικής σας αποτυχίας. Είστε αθώοι. Η φροντίδα σας για τον Ben, η αγάπη σας, τα ταξίδια σας, οι στιγμές που καθόσασταν μαζί του, ήταν απόλυτα. Κανείς δεν θα μπορούσε να είχε κάνει περισσότερα. Ο Θεός δεν σας κατηγορεί· σας αγκαλιάζει μέσα στην ίδια την καρδιά του πόνου σας.

Στο Ευαγγέλιο σήμερα, ο Ιησούς μας δίνει μια εντολή που μοιάζει αδύνατη: «Αγαπάτε τους εχθρούς σας, κάνετε καλό σε εκείνους που σας μισούν». Και μετά, μας καλεί να είμαστε ελεήμονες όπως ο Πατέρας. Ο Ben ήταν ένας τέτοιος «μικρός ελεήμων». Σκεφτείτε τον, με το χαμόγελό του, να προσπαθεί να καταλάβει τον κόσμο, να προσπαθεί να είναι καλός, να είναι δίκαιος. Ο Ben δεν ήταν ένας άνθρωπος που κρίνει. Ήταν ένας άνθρωπος που προσπαθεί. «Το να προσπαθείς είναι το μόνο που μετράει», έλεγε. Αυτή η πίστη του στην προσπάθεια είναι η δική σας κληρονομιά.

Ryan, αγαπημένε αδελφέ, εσύ που μοιράστηκες μαζί του τα όνειρα, τα παιχνίδια, και εκείνη την ιδιαίτερη σχέση που μόνο δύο αδέλφια μπορούν να καταλάβουν: ο Ben σε κοιτάζει από το «Συμπόσιο του Ουρανού». Ο αδελφός σου δεν είναι μακριά. Είναι στο φως. Μην φοβάσαι να συνεχίσεις να ονειρεύεσαι, να συνεχίσεις να χτίζεις, να συνεχίσεις να πετάς. Ο Ben πίστευε στο να προσπαθείς. Κάθε σου βήμα είναι και δικό του βήμα. Μην αφήνεις τη θλίψη να σου κλέψει τη χαρά της δημιουργίας.

Ο Παύλος λέει στο πρώτο ανάγνωσμα: «Αν η τροφή προκαλεί τον αδελφό μου να αμαρτήσει, δεν θα φάω κρέας ποτέ ξανά». Αυτή είναι η απόλυτη θυσία του «εγώ» για χάρη του «εμείς». Ο Ben έζησε αυτή τη θυσία. Σκεφτείτε τον στην Trevi Fountain, να χαμογελά με τα σιδεράκια του, να απολαμβάνει τη ζωή, και όμως να είναι τόσο έτοιμος να δώσει τα πάντα για τους δικούς του. Αυτή η αγάπη δεν πέθανε. Αυτή η αγάπη συνεχίζει να ζει, να ρέει, όπως το καθαρό νερό από το πηγάδι που φέρει το όνομά του στο Βιετνάμ.

Φεύγοντας σήμερα, δεν σας ζητώ να ξεχάσετε. Σας ζητώ να κρατήσετε μια μικρή, κρυφή πράξη αγάπης στο όνομά του. Μπορεί να είναι ένα χαμόγελο σε έναν άγνωστο, μια προσευχή, μια στιγμή σιωπής όπου θα αφήσετε τον Θεό να σας πει: «Δεν φταίτε, είστε αγαπημένοι μου». Ο Ben δεν χάθηκε. Είναι ασφαλής στην αγκαλιά του Πατέρα. Μέχρι να συναντηθείτε ξανά, βαδίστε με θάρρος. Ο Κύριος είναι μαζί σας, και ο Ben σας περιμένει στο φως. Αμήν.