Σάββατο της Εικοστής Δεύτερης Εβδομάδας της Κοινής Περιόδου

Φανταστείτε για μια στιγμή το πρωινό φως να πέφτει πάνω σε ένα χωράφι με στάχυα, τα πόδια των μαθητών να περπατούν στα χαμηλά μονοπάτια, και τα χέρια τους να μαζεύουν απαλά τους σπόρους, τριβόντας τους στις παλάμες για να γευτούν λίγο ψωμί στον δρόμο. Είναι μια εικόνα τόσο απλή, τόσο καθημερινή, και ταυτόχρονα τόσο βαθιά ανθρώπινη. Ένα Σάββατο, μια στιγμή πείνας, και η ανάγκη να ζήσεις. Και όμως, πάνω σε αυτή την απλή κίνηση πέφτουν τα βλέμματα, πέφτουν οι νόμοι, πέφτουν οι κατηγορίες: «Γιατί κάνετε αυτό που δεν επιτρέπεται;».

Σήμερα, καθώς στεκόμαστε εδώ και συλλογιζόμαστε τη ζωή και τη μνήμη του αγαπημένου μας Benjamin, του Ben μας, η καρδιά μας μοιάζει με εκείνα τα χέρια που κρατούν τα στάχυα. Α Alan, Thao, και Ryan, γνωρίζω ότι η αλήθεια αυτών των μηνών δεν είναι εύκολη. Πρέπει να πούμε την αλήθεια πριν φτάσουμε στην παρηγορία: ο πόνος της απουσίας του Ben δεν είναι κάτι που εξαφανίζεται με όμορφα λόγια. Είναι σαν ένα κενό στο τραπέζι, σαν το άκουσμα μιας φωνής που λείπει από το σπίτι, σαν μια σιωπή που βαραίνει τις νύχτες σας. Η θλίψη σας είναι πραγματική, γιατί η αγάπη σας ήταν και παραμένει αληθινή.

Στο πρώτο ανάγνωσμα, ο Απόστολος Παύλος ρωτά τους Κορινθίους μια ερώτηση που διαπερνά τους αιώνες: «Τι έχεις που να μην το έλαβες;». Σκεφτείτε το αυτό. Όλα όσα είμαστε, κάθε ανάσα, κάθε ταλέντο, κάθε δώρο, είναι κάτι που μας δανείστηκε από την αγάπη του Θεού. Ο Ben ήταν ένα τέτοιο δώρο. Ένα παιδί με ένα μυαλό λαμπρό, που μπορούσε να κατανοήσει την πολυπλοκότητα της τεχνολογίας, των συστημάτων AWS, των μαθηματικών, και την ίδια στιγμή κουβαλούσε μια απίστευτη, φωτεινή τρυφερότητα. Σκεφτείτε πόσο απλός ήταν, πόσο χαιρόταν να ακούει τον πατέρα του να του λέει ιστορίες, σαν να άκουγε το πιο σπουδαίο παραμύθι στον κόσμο. Θυμηθείτε εκείνη τη στιγμή, όταν ο Ben, στα δεκαπέντε του χρόνια, σκέφτηκε να προσφέρει όλο του το χαρτζιλίκι από τον κουμπαρά του για να βοηθήσει τον θείο του τον William που υπέφερε. Δεν έσπασε τον κουμπαρά, δεν τον άδειασε, δεν τον έδωσε —αλλά η προσφορά του ήταν απόλυτη. Ήταν η καρδιά ενός αγοριού που ήξερε τι σημαίνει να νοιάζεσαι για τους άλλους, χωρίς δεύτερη σκέψη.

Και όμως, ξέρω ότι μέσα σε αυτόν τον πόνο, πολλοί γονείς κουβαλούν σιωπηλά μια βαριά πέτρα. Alan και Thao, αν ποτέ η ενοχή έχει ψιθυρίσει στο μυαλό σας ότι κάτι χάσατε, ότι κάτι θα μπορούσατε να είχατε κάνει διαφορετικά, ακούστε με προσεκτικά: αφήστε αυτή την πέτρα κάτω. Όταν ο Ιησούς ρωτήθηκε για τον τυφλό, απάντησε καθαρά ότι ούτε ο ίδιος ούτε οι γονείς του έφταιγαν. Η ασθένεια δεν είναι τιμωρία, δεν είναι δικό σας λάθος, δεν είναι παράλειψη. Είστε αθώοι. Η αγάπη σας για τον Ben ήταν πλήρης, βαθιά, και αδιάκοπη. Κανείς δεν θα μπορούσε να είχε κάνει περισσότερα. Ο Θεός δεν σας κατηγορεί· σας αγκαλιάζει.

Στο Ευαγγέλιο, ο Ιησούς θυμίζει τον Δαβίδ που έφαγε τους άρτους της πρόθεσης όταν πείνασε, και δηλώνει: «Ο Υιός του Ανθρώπου είναι κύριος του Σαββάτου». Ο Ιησούς δεν έρχεται να μας δέσει με κανόνες που συνθλίβουν την καρδιά· έρχεται να μας δώσει ζωή. Στο όνειρο που είδε ο πατέρας του, ο Ben φάνηκε δυνατός, όρθιος, να λέει: «Ba ơi, test nào con cũng qua hết. Con tự thở được bình thường mà... Không sao đâu, con sẽ dõi theo ba mẹ». Αυτή η ανάσα, αυτή η ελευθερία, είναι η αλήθεια του Ben τώρα. Βρίσκεται στο Banquet of Heaven, ελεύθερος, χαμογελαστός, μαζί με τον Άγιο Κάρλο Ακούτις, προσευχόμενος για όλους εσάς.

Ryan, αγαπημένε αδελφέ, εσύ που μοιράστηκες τα ταξίδια, τα παιχνίδια και τα όνειρα με τον Ben: ο αδελφός σου σε κοιτάζει και θέλει να σε βλέπει να προχωράς. Ο Ben πίστευε ότι το να προσπαθείς είναι το μόνο που μετράει. Συνέχισε να προσπαθείς, συνέχισε να ονειρεύεσαι, κουβαλώντας το φως του στην καρδιά σου.

Τι μπορείτε να κρατήσετε καθώς φεύγετε σήμερα; Μια μικρή, κρυφή πράξη αγάπης. Ένα χαμόγελο σε κάποιον που το έχει ανάγκη, μια προσευχή, μια σιωπηλή καλοσύνη στο όνομα του Ben. Ας είναι αυτή η πράξη το δικό σας στάχυ που προσφέρετε στον κόσμο. Ο Ben δεν χάθηκε. Είναι στο φως, και σας περιμένει. Μέχρι τότε, βαδίστε με θάρρος. Ο Κύριος είναι μαζί σας.

Αμήν.