ஆண்டின் பொதுக்காலம், இருபத்தைந்தாம் ஞாயிறு

இன்று நாம் ஒரு எளிய, ஆனால் ஆழமான காட்சியோடு தொடங்குவோம். ஒரு திராட்சைத் தோட்டத்தின் உரிமையாளர், காலை வேளையில் வேலையாட்களைத் தேடிச் செல்கிறார். பின்னர் ஒன்பது மணி, நண்பகல், மாலை மூன்று மணி எனத் தொடர்ந்து சென்று, இறுதியாக மாலை ஐந்து மணிக்கு, வேலை கிடைக்காமல் சும்மா நின்றுகொண்டிருந்தவர்களைப் பார்த்து, 'ஏன் நாள் முழுவதும் சும்மா நின்றுகொண்டிருக்கிறீர்கள்?' என்று கேட்கிறார். அவர்கள், 'எங்களை யாரும் வேலைக்கு அமர்த்தவில்லை' என்று பதிலளிக்கிறார்கள். இந்தச் சிறிய உரையாடலில் ஒரு பெரிய உண்மை ஒளிந்திருக்கிறது. அந்த உரிமையாளர் அவர்களைக் குறை கூறவில்லை; மாறாக, 'நீங்களும் என் திராட்சைத் தோட்டத்திற்குச் செல்லுங்கள்' என்று அழைக்கிறார். இந்தத் திராட்சைத் தோட்டம் என்பது இந்த உலகம், நம் வாழ்வு, ஏன், நம்முடைய ஒவ்வொரு நாளும் கூட.

நண்பர்களே, நம் அன்புச் சிறுவன் பெஞ்சமின் வோ நம்மைவிட்டுப் பிரிந்து மூன்று மாதங்கள் ஆகின்றன. ஆலன், தாவோ, ரியான்... உங்கள் வீட்டின் அந்த அமைதி, பெஞ்சமினின் சிரிப்பொலியைத் தேடுகிறது என்பதை நான் அறிவேன். பெஞ்சமின், அவன் ஒரு விமானியைப் போல, தன் பதினைந்து ஆண்டுகால வாழ்வை ஒரு பெரிய பயணமாகவே வாழ்ந்தான். அவன் தொழில்நுட்பத்தின் நுணுக்கங்களை, மேகங்களுக்கு அப்பால் இருக்கும் அந்த AWS சூழல்களைப் புரிந்துகொண்ட அந்த மேதமை ஒரு பக்கம் இருந்தாலும், அவனது இதயம் எப்போதும் ஒரு சிறு பறவையைப் போல சுதந்திரமாகப் பறக்கவே ஆசைப்பட்டது. விமான நிலையங்களில் தன் தந்தையுடன் சேர்ந்து விமானங்களைப் பார்த்த அந்தத் தருணங்கள், அவன் ஒரு 'கான் சிம் ஏர்லைன்ஸ்' (Con Chim Airlines) என்ற கம்பெனியைத் தொடங்க வேண்டும் என்று கனவு கண்டு சிரித்த அந்தப் பொழுதும், அவனது தூய இதயத்தின் வெளிப்பாடுகள். அந்தப் பையன், தன் மாமா வில்லியம் உடல்நலமில்லாமல் இருந்தபோது, தன் உண்டியலில் இருந்த முழுப் பணத்தையும் அவருக்காகக் கொடுக்க முன்வந்தானே... அவன் அந்த உண்டியலை உடைக்கவில்லை, பணத்தை எடுத்துத் தரவில்லை; ஆனால் அந்தப் பையன் தன் piggy bank-ஐத் திறந்து எல்லாவற்றையும் கொடுக்கத் தயாராக இருந்த அந்த மனம் இருக்கிறதே, அதுதான் உண்மையான அன்பு. அது எதையும் தனக்கென்று வைத்துக்கொள்ளாமல், தன் குடும்பத்திற்காகத் தன் இதயத்தையே திறந்து காட்டிய ஒரு சிறுவன் அவன். இன்று, அந்தப் பெஞ்சமின், அந்தப் பறவை, இப்போது விண்ணகத்தின் நீல வானத்தில் சுதந்திரமாகப் பறந்துகொண்டிருக்கிறான்.

ஆனால், நாம் இன்று ஒரு உண்மையை நேர்மையாகப் பேச வேண்டும். துயரம் என்பது ஒரு பாரமான மூட்டை. மூன்று மாதங்கள் கடந்தும், அந்த மூட்டை குறையவில்லை என்று நீங்கள் நினைக்கலாம். குறிப்பாக, இரவின் அமைதியில், 'ஏன்?' என்ற கேள்வி உங்கள் இதயத்தை ஒரு சிறிய கத்தியைப் போலக் குத்தலாம். 'நான் எதையாவது தவறவிட்டுவிட்டேனோ? இன்னும் கொஞ்சம் கவனமாக இருந்திருக்கலாமோ?' என்ற அந்த சுய-குற்றச்சாட்டு இருக்கிறதே... அதுதான் மிகக் கொடியது. ஆலன் மற்றும் தாவோ, நான் மிகத் தெளிவாகச் சொல்கிறேன்: உங்கள் மகனின் அந்த நோய் உங்கள் தவறு அல்ல. நீங்கள் எதையும் தவறவிடவில்லை. நீங்கள் அவனுக்கு உலகின் மிகச் சிறந்த அன்பைக் கொடுத்தீர்கள். நீங்கள் அவனுக்குக் கொடுத்த அந்தப் பாதுகாப்பான, அன்பான வீடுதான், அவன் விண்ணகத்தை நோக்கிப் பயணிக்கத் தேவையான வலிமையைத் தந்தது. நோய் என்பது இந்த உலகில் தற்செயலாக வரும் ஒரு கொடூரமான புயல்; அது இறைவனின் தண்டனையும் அல்ல, உங்கள் கவனக்குறைவும் அல்ல. நீங்கள் முற்றிலும் குற்றமற்றவர்கள். நீங்கள் எதற்காகவும் உங்களை நீங்களே குற்றம் சாட்டிக்கொள்ள வேண்டாம். இறைவன் உங்களை உங்கள் மகனைப் போலவே நேசிக்கிறார். ஏசாயா இறைவாக்கினர் இன்று சொல்வது போல, 'என் சிந்தனைகள் உங்கள் சிந்தனைகள் அல்ல; என் வழிகள் உங்கள் வழிகள் அல்ல.' வானம் பூமிக்கு மேலே எவ்வளவு உயர்ந்து இருக்கிறதோ, அவ்வளவு உயர்வானது இறைவனின் வழி. நாம் புரியாத அந்த வழியில், பெஞ்சமின் இன்று இறைவனின் மடியில் இருக்கிறான்.

இன்றைய நற்செய்தியில், அந்த உரிமையாளர் மாலை ஐந்து மணிக்கு வந்தவர்களுக்கும் முழு ஊதியத்தைக் கொடுக்கிறார். இது மனித நீதிக்கு அப்பாற்பட்டது. இது இறைவனின் தாராளத்தன்மை. பெஞ்சமின் வாழ்ந்த பதினைந்து ஆண்டுகள், குறுகியதாகத் தெரியலாம். ஆனால் இறைவனின் கணக்கில், அது முழுமையான வாழ்வு. அவன் தன் வாழ்வின் ஒவ்வொரு கணத்தையும் அன்பினால் நிரப்பினான். அவன் தன் தந்தையின் கதைகளைக் கேட்பதில் காட்டிய ஆர்வம், அவன் பிறருக்கு உதவத் துடித்த அந்த உள்ளம்—இவை அனைத்தும் அவன் இயேசுவின் பாதையில் நடந்ததற்கான அடையாளங்கள். அந்த உரிமையாளர், 'நான் என் பணத்தைக் கொண்டு எனக்கு விருப்பமானதைச் செய்யக் கூடாதா? நான் தாராளமாக இருப்பதால் நீ பொறாமைப்படுகிறாயா?' என்று கேட்கிறார். ஆம், இறைவன் தாராளமானவர். அவர் பெஞ்சமினைத் தன் திராட்சைத் தோட்டத்திற்கு முன்கூட்டியே அழைத்துக்கொண்டார். அங்கே அவனுக்குக் களைப்பு இல்லை, வலி இல்லை, கவலை இல்லை.

ரியான், என் அன்புத் தம்பியே... நீ உன் அண்ணனின் அந்தப் புன்னகையை உனக்குள் சுமந்துகொள். நீ சோர்ந்து போகும்போதெல்லாம், வானத்தைப் பார். பெஞ்சமின் ஒரு விமானியைப் போல விண்ணகத்திலிருந்து உன்னைப் பார்த்துச் சிரித்துக்கொண்டிருக்கிறான். உங்கள் குடும்பம் ஒன்றாக இணைந்து, பெஞ்சமின் விட்டுச் சென்ற அந்த அன்பின் நறுமணத்தை இந்த உலகத்திற்குத் தொடர்ந்து வழங்க வேண்டும். வியட்நாமில் பெஞ்சமினின் நினைவாக அமைக்கப்பட்ட அந்த நீரூற்று (Giếng Gioan Baotixita) எப்படி வறண்ட நிலத்திற்கு உயிர் ஊட்டுதோ, அதுபோல உங்கள் அன்பும் பலருக்கு வாழ்வைத் தரட்டும். அவன் பெயர் 'பெஞ்சமின் Đại Dương' - 'பெரிய கடல்'. அவனது அன்பு ஒரு கடலைப் போல உங்கள் இதயங்களை நிரப்பட்டும். அவன் புனித கார்லோ அகுத்திஸோடு இணைந்து, இந்த உலகத்தின் நோயுற்ற குழந்தைகளுக்காகவும், அவர்களைக் காக்கும் மருத்துவர்களுக்காகவும் பரிந்து பேசிக்கொண்டிருக்கிறான்.

புனித பவுல் பிலிப்பியருக்கு எழுதிய கடிதத்தில், 'எனக்கு வாழ்வு கிறிஸ்துவே, சாவு ஆதாயமே' என்று கூறுகிறார். பெஞ்சமின் இப்போது கிறிஸ்துவோடு இருக்கிறான். அதுதான் அவனுக்குக் கிடைத்த மிகப்பெரிய லாபம். ஆலன், தாவோ, உங்கள் இதயத்தில் இருக்கும் அந்த வெற்றிடத்தை, பெஞ்சமின் உங்கள் மேல் வைத்திருந்த அந்த அன்பைக் கொண்டு நிரப்புங்கள். அவன் உங்களை விட்டுப் போகவில்லை; அவன் உங்கள் ஒவ்வொரு மூச்சிலும், ஒவ்வொரு நினைவிலும் வாழ்கிறான். அவன் ஒருமுறை கனவில் வந்து, 'அப்பா, கவலைப்படாதே, நான் உங்களைக் கவனித்துக்கொண்டிருக்கிறேன்' என்று சொன்ன அந்த வார்த்தையை நினைவில் கொள்ளுங்கள். அது வெறும் கனவல்ல, அது ஒரு வாக்குறுதி.

இறுதியாக, நீங்கள் இந்த இடத்தை விட்டு வெளியே செல்லும்போது, ஒரு சிறிய காரியம் செய்யுங்கள். உங்கள் வீட்டில் இருக்கும் ஒரு புகைப்படத்தையோ அல்லது அவன் பயன்படுத்திய விமான மாடலையோ பார்க்கும்போது, அமைதியாக மூச்சை இழுத்துவிட்டுச் சொல்லுங்கள்: 'பெஞ்சமின், நீ கடவுளின் அன்பில் இருக்கிறாய், நானும் அந்த அன்பில் இருக்கிறேன்.' அந்தச் சிறிய வாக்கியம், உங்கள் இதயத்தில் ஒரு பெரிய மாற்றத்தை உருவாக்கும். கடவுள் அவனது வாழ்க்கையை அழகான ஒரு மலராக வளர்த்து, அதைத் தன் தோட்டத்திற்கு எடுத்துக்கொண்டார். நம்முடைய உழைப்பும், நம்முடைய கண்ணீரும், நம்முடைய அன்பும் வீணாகாது. அந்த வளரச் செய்யும் கடவுளின் கைகளில் உங்களை முழுமையாக ஒப்படைத்து, அமைதி கொள்ளுங்கள். பெஞ்சமின் வோ, நீ இறைவனின் நித்திய ஒளியில் அமைதியாய் இளைப்பாறு. உன் புன்னகை என்றும் எங்களை வழிநடத்தட்டும். ஆமென்.