An Cúigiú Domhnach Fiche sa Tréimhse Saor

Smaoinigh ar an gcaoi a bhféachann feirmeoir ar a chuid oibre ag deireadh an lae. Tá na lámha garbh, tá an allas fós ar an gclár éadain, agus tá an ghrian ag dul faoi thar na cnoic. An lá sin, bhí gach uile nóiméad den saothar sin ina phróiseas, ina thuras, ina rud a bhí riachtanach. Ach nuair a thagann an t-úinéir agus nuair a thosaíonn sé ag íoc na n-oibrithe, ní de réir na n-uaireanta a dhéantar an íocaíocht, ach de réir a fhlaithiúlachta féin. Is íomhá í seo den fhlaithiúlacht nach dtuigimid go minic, íomhá a chuireann dúshlán roimh ár gciall féin ar an gceartas. Tá sé seo ag croílár an Soiscéil inniu, ag croílár ár gcaidrimh le Dia, agus ag croílár an bhróin atá á iompar againn le trí mhí anuas.

Nuair a smaoiním ar ár mBenjamin Vo, smaoiním ar bhuachaill a bhí i gcónaí ag féachaint chun cinn. Ní raibh sé riamh ag seasamh ar an gclaí; bhí sé i gcónaí ag iarraidh an chéad chéim eile a ghlacadh, cibé acu a bhí sé ag códáil ar GitHub nó ag pleanáil a chuid eitleán le haghaidh 'Con Chim Airlines'. Bhí an intinn ghéar sin aige, an intinn a raibh grá aige do loighic agus do na matamaiticí, ag obair i gcónaí. Ach an rud a bhí chomh hálainn sin faoi Ben ná nach raibh a intinn riamh níos mó ná a chroí. Bhí sé ina bhuachaill a bhí chomh bog sin, chomh cineálta sin. Cuimhnigh ar an uair sin, nuair a bhí sé ag smaoineamh ar a uncail William a bhí ag fulaingt, a dúirt sé go raibh sé sásta a bhanc múc ar fad a thairiscint. Níor bhris sé an banc, níor ghlac sé an t-airgead, ach bhí an tairiscint ann. Sin é an cineáltas a bhí ann: buachaill a bhí réidh chun a chuid go léir a thabhairt uaidh ar son duine eile, gan choinníoll.

Ach caithfimid an fhírinne a rá sula dtairgimid compord. Tá sé trí mhí anois ó d’fhág Benjamin an saol seo. Do Alan agus Thao, agus do Ryan, tá an phian sin fíor agus domhain. Níl aon chiall i ndaoine a rá go bhfuil an t-am ag leigheas gach rud nuair a bhíonn an cathaoir sin folamh, nuair nach gcloisear an gáire sin ar an staighre, nó nuair a bhíonn an t-uaigneas ag titim isteach san oíche. Tá an bhrón sin ann toisc go raibh an grá ann. Ná déanaigí iarracht an bhrón sin a chur i bhfolach, agus ná lig do éinne a rá leat go bhfuil tú ag caoineadh anlathach. Is é an caoineadh sin an t-aon chomhartha amháin atá fágtha den ghrá sin nach bhfuil áit eile le dul aige. Tá an pian seo ina scáthán ar an ngrá a bhí agaibh do Benjamin. Ní gá duit a bheith láidir an t-am ar fad. Tá cead agat a bheith briste.

Agus anseo, a Alan agus a Thao, caithfimid an chloch throm sin a bhaint de bhur gcroíthe. B’fhéidir go bhfuil sibh ag fiafraí san oíche an ndearna sibh go leor, an raibh rud éigin a d’fhéadfadh a bheith déanta difriúil. Éistigí go han-chúramach: Níor pheacaigh an duine seo ná a thuismitheoirí. Níor thip oraibh in aon chor. Ní raibh aon rud a d’fhéadfadh sibh a dhéanamh a d’athródh an toradh. Uaireanta, tagann an tinneas isteach sa saol, rud nach bhfuil aon mhíniú air, rud atá thar ár n-acmhainn. Ná cuir an t-ualach sin de chiontacht ort féin. Tá sibh glan, tá sibh saor, agus tá grá Dé ag clúdach gach uile nóiméad den chúram a thug sibh do Ben. Níor tháinig an tinneas seo ó aon easnamh i bhur gcúram. Tá sibh saor ón ualach sin. Ní raibh aon fhiach agaibh le híoc; bhí sibh ag tabhairt gach rud a bhí agaibh.

Sa chéad léacht inniu, deir an Tiarna: 'For my thoughts are not your thoughts, nor are your ways my ways.' Seo an hinge, an áit a n-osclaíonn an solas. Uaireanta, feicimid an saol mar chuntas matamaitice – má dhéanaimid an rud ceart, ba chóir go mbeadh an toradh ceart. Ach ní oibríonn saol an spioraid ar an mbealach sin. Tá slite Dé i bhfad níos airde ná ár slite féin, agus tá a chuid smaointe i bhfad níos doimhne ná ár gcuid féin. Nuair a d’fhág Ben an saol seo, bhraith sé mar bhuille a bhí ró-throm le hiompar. Ach tá sé anois ag féachaint ar an saol seo ó láthair Dé, áit a bhfuil gach rud soiléir, áit a bhfuil gach rud iomlán.

Smaoinigh ar an aisling sin a bhí ag a athair, áit a raibh Ben ag rith, ag labhairt, ag rá: 'Ba, tá gach rud go maith.' Agus tá sé go maith, a chairde. Ní hé go bhfuil an phian imithe, ach tá an grá fós beo. Tá sé beo sa tobar uisce sin i Vítneam, an 'Giếng Gioan Baotixita' a tugadh in ainm Ben, a thugann uisce glan do dhaoine atá i ngátar. Tá sé beo i ngach gníomh cineáltais a dhéantar in ainm Ben. Nuair a théann sibh amach an doras inniu, ná bíodh eagla oraibh an grá a thabhairt arís. Tá an praghas íoctha ag Críost cheana féin. Tá sibh saor, tá sibh grámhar, agus tá sibh á n-iompar ag lámha an Athar anois agus go deo. Tóg an síol seo, cuir é i bhur gcroí, agus tugaigí an solas sin amach sa domhan. Tá Ben ag fanacht libh, agus tá an t-Athair ag coinneáil an dorais ar oscailt. Amen.