Dé Sathairn den Tríochaidhe Seachtain sa Ghnáth-Am

Smaoinigh ar an gcaoi a bhreathnaíonn tú ar léarscáil mhór, leathnaithe ar bhord, áit a bhfuil gach aerfort, gach bealach eitilte, agus gach ceann scríbe marcáilte amach le cúram. Bhí an domhan sin, an domhan a bhí lán de theicneolaíocht agus de bhrionglóidí faoi na scamaill, ina áit lúcháire do Benjamin Vo. Bhí an intleacht sin aige—an intleacht a bhí ag rith roimh aois a cheithre bliana déag, ag scríobh cód, ag tuiscint AWS, agus ag pleanáil a chuid 'con chim airlines' le gáire agus le gigilt ar an gcaoi a n-eitilfeadh na haerárthaí sin go dtí na háiteanna is faide i gcéin. Ach níos doimhne ná an intleacht sin, bhí an croí a bhí aige, croí a bhí chomh hoscailte sin nár theastaigh uaidh go n-iompródh aon duine eile ualach ina n-aonar. Smaoinigh ar an uair sin a thairg an buachaill cúig bliana déag d'aois sin a bhanc muc ar fad chun cabhrú le huncail William a bhí thíos le tinneas. Níor bhris sé an banc, níor scrios sé é; thairg sé é. Sin é an rud a bhí ann: buachaill a raibh a chroí chomh mór sin nár theastaigh uaidh go mbeadh aon duine i bpian.

Sa chéad léacht inniu, labhraíonn Naomh Pól go soiléir faoin mbealach a fheiceann sé an saol agus an bás. Deir sé: 'Mar is é Críost mo bheatha, agus is gnóthachan an bás.' Agus anseo, a Alan agus a Thao, caithfimid an fhírinne a rá sula dtairgimid aon chompord. Tá an chathaoir sin folamh, agus tá an bhrón sin chomh trom le cloiche. Níl aon úsáid ann a bheith ag ligean air nach bhfuil an t-uafás den chailliúint seo ag brú ar bhur gcroíthe gach maidin. Nuair a dhúisíonn sibh, agus nuair a bhíonn an ciúnas sin sa teach, mothaíonn sibh an méid a cailleadh. Nílimid anseo chun an phian sin a cheilt; tá sí fíor mar gheall go raibh grá fíor ann. Agus éistigí go han-chúramach: níor tháinig an tinneas seo ó rud ar bith a rinne sibh. Níor thip oraibh in aon chor. Ní raibh aon rud a d'fhéadfadh sibh a dhéanamh a d'athródh an toradh. Bhí sibh ag tabhairt grá a bhí chomh foirfe agus a d'fhéadfadh daoine a thabhairt. Scaoil an t-ualach sin anois. Tá sibh glan agus saor ó aon chiontacht. Níor theip oraibh riamh.

Sa Soiscéal inniu, feicimid Íosa ag dinnéar i dteach an Phairisínigh, ag breathnú ar na daoine ag roghnú na n-áiteanna is onóraí ag an mbord. Deir sé leo: 'Nuair a thugtar cuireadh duit, téigh agus suigh sa láthair is ísle.' Seo an hinge, an áit a n-osclaíonn an solas isteach. Tá Íosa ag múineadh dúinn nach sa mhéid a thógann muid dúinn féin atá an fhírinne, ach sa chaoi a dtugann muid sinn féin ar láimh do Dhia. Bhí Ben ina dhuine a thuig an fhírinne sin go nádúrtha. Ní raibh sé ag lorg áiteanna onóra; bhí sé ag lorg na fírinne, ag lorg an eolais, ag lorg an ghrá. Nuair a smaoiním ar Ben, smaoiním ar an gcaoi ar bhreathnaigh sé ar an domhan, ar an gcaoi ar thaitin sé leis a bheith ag 'airport spotting' lena athair. Bhí sé ag lorg na háite sin a bhfuil a fhios aige go bhfuil sé slán, agus anois, tá sé féin ag an mbord sin, i láthair an Athar, i bhfad níos sláine ná mar a bheadh sé in aon áit eile ar domhan.

Ryan, a dheartháir, tá a fhios agam go bhfuil na laethanta ann nuair a bhíonn an t-uaigneas sin ag teacht, nuair a bhreathnaíonn tú ar an seomra agus a mhothaíonn tú an t-easnamh. Ach cuimhnigh ar na heitleáin sin, ar na cluichí a d'imir sibh, agus ar an gcaoi a raibh Ben i gcónaí ag gáire. Níl sé imithe i gcéin. Tá sé ag fanacht leat i solas an Athar. Agus do gach duine agaibh atá ag éisteacht, atá ag iompar an chros sin san oíche, bíodh fhios agaibh go bhfuil sibh á n-iompar ag lámha an Athar. Níl sibh singil. Tá an grá sin a bhí ag Ben fós ag obair sa saol seo, sna gníomhartha cineáltais a dhéantar go ciúin, san uisce a shrutheann sa well i gCà Mau a thug beatha do dhaoine nach raibh aithne acu air, sa chineáltas a leanann d'fhás. Níor chríochnaigh an saol sin an 13ú lá de Mheitheamh; níor thosaigh sé ach i ndáiríre i láthair Dé.

Smaoinigh ar an íomhá sin arís: an buachaill a bhí ag pleanáil 'con chim airlines', ag gáire faoi na rudaí beaga, ag tairiscint a bhanc muc chun cabhrú le huncail. Ní raibh sé ag lorg ardaithe; bhí sé ag lorg na seirbhíse. Agus anois, tá sé ag an áit is airde ar fad, ag an mbord sin nach bhfuil aon deireadh leis. Nuair a théann sibh abhaile inniu, smaoinigh ar Ben mar bhuachaill atá ag fanacht libh, ag breathnú anuas le gáire, ag rá libh go bhfuil gach rud go maith, go bhfuil an t-aistear críochnaithe agus go bhfuil an t-aerárthach tar éis teacht i dtír go sábháilte. Tá sé slán, tá sé sa bhaile, agus tá sé ag fanacht libh sa solas sin a bhfuil gach deoir scriosta as. Ná bíodh eagla oraibh, ná bíodh ualach an bhrón chomh trom sin oraibh go ndéanann sibh dearmad ar an ghrá a bhí ann. Tá an grá sin beo. Téigí slán, a chairde, agus cuirigí bhur muinín sa Tiarna a thugann neart do gach croí briste. Amen.