Déardaoin den naoú seachtain is fiche sa Tréimhse Choitianta

Smaoinigh ar an gcaoi a bhfanann buachaill óg, Benjamin Vo, ag breathnú amach ar an spéir, a shúile fixáilte ar scaird-eitleán a ghearrann tríd na scamaill. Bhí an spéir sin ina bhaile dó, ina áit a raibh a intleacht gheal—an t-intleacht sin a bhí in ann cód a scríobh agus AWS a thuiscint fad is a bhí sé ina bhuachaill óg—ag taisteal i gcónaí. Is cuimhin leat an gáire sin a bhí air agus é ag caint faoina 'con chim airlines', an comhlacht aerlíne a shamhlaigh sé lena athair, ag gigilt le lúcháir ag an smaoineamh go n-eitilfeadh na héin agus na haerárthaí le chéile faoi ghrá Dé. Bhí Ben ina bhuachaill a bhí ag foghlaim conas cód a scríobh, ach b’é an rud ba mhó a bhí ann ná a chumas chun a chroí a thairiscint gan choinníoll—cosúil leis an uair sin a thairg sé a bhanc muc ar fad dá uncail William a bhí tinn, gan fiú briseadh air, ag rá le croí iomlán gur mhaith leis cabhrú lena mhuintir. Sin é an cineáltas a bhí ann: buachaill a bhí réidh chun a chuid go léir a thabhairt uaidh ar son duine eile.

Sa chéad léacht inniu, cloiseann muid Naomh Pól ag scríobh chuig na hEphesianaigh: 'Iarraim ar an Athair... go dtuga sé daoibh, de réir saibhreas a ghlóire, a bheith neartaithe le cumhacht tríd a Spiorad sa duine istigh.' Smaoinigh ar an bhfocal sin—'an duine istigh.' Nuair a bhreathnaíonn Alan agus Thao thart ar an teach anois, agus an ciúnas sin ann tar éis ceithre mhí ó d'fhág Ben an saol seo an 13ú lá de Mheitheamh, 2026, is furasta a mhothú go bhfuil an t-achar idir an saol seo agus an neamh ró-fhada. Tá an chathaoir sin folamh, agus tá an phian sin fíor. Caithfimid an fhírinne a rá sula dtairgimid compord. Nílimid anseo chun an bhrón sin a ghlanadh amach le focail éadroma nó le habairtí nach mbaineann leis an scéal; tá an caoineadh sin ann toisc go raibh grá ann, grá chomh cumhachtach sin nár thit as a chéile nuair a tháinig an t-aláram deireanach. Nuair a bhíonn an mhaidin ann agus a mbíonn na cuimhní ag teacht gan choinne — mar an t-am a bhí Ben ag caint le d'athair nó ag éisteacht le do chuid scéalta — mothaíonn tú an méid a cailleadh. Buachaill a bhí an-speisialta, a bhí ag tabhairt a chroí do gach duine timpeall air.

Agus anseo, a Alan agus a Thao, éistigí go han-chúramach. Le haghaidh gach athair agus máthair a iompraíonn an t-ualach sin san oíche, an cheist sin an ndearna sibh go leor, an raibh rud éigin eile a d'fhéadfadh a bheith déanta: éistigí le guth an Tiarna. Níor pheacaigh an duine seo ná a thuismitheoirí. Níor thip oraibh in aon chor. Níor tháinig an tinneas seo ó aon easnamh i bhur gcúram, ó aon rud a rinne sibh nó nár rinne sibh. Tá sibh glan, tá sibh saor, agus níl aon fhreagracht ort féin as an dorchadas a tháinig. Scaoil an t-ualach sin anois. Ní raibh aon fhiach agaibh le híoc le saol a bhí níos mó ná mar a d'fhéadfadh duine ar bith a choinneáil. Tá sibh saor ó aon chiontacht, agus tá grá Dé ag clúdach gach aon deoir a shil sibh san oíche. Ní raibh aon rud a d'fhéadfadh sibh a dhéanamh a d'athródh an toradh. Bhí sibh ag tabhairt grá, ag tabhairt aire, ag tabhairt gach rud a d'fhéadfadh tuismitheoir a thabhairt. Ná bíodh an t-ualach sin oraibh níos mó. Tá sibh saor.

Sa Soiscéal inniu, insíonn Íosa dúinn: 'Tá baisteadh le fáil agam, agus mo chroí ag crith le himní go dtí go mbeidh sé críochnaithe!' Seo an hinge, an áit a n-osclaíonn an solas isteach sa seomra. Ní hé an t-achrann a labhraíonn Íosa faoi rud a scarann sinn ó ghrá Dé; is é an t-achrann é a chruthaíonn an tine a ghlanann an saol. Tá Ben ag an mbord sin anois, i láthair an Athar. Ní raibh Ben ag stóráil seoda dó féin; bhí sé ag tógáil stór i láthair Dé trína chineáltas, trína chumas grá a thabhairt, agus trína chumas a bheith ina dheartháir iontach do Ryan. Nuair a deir Íosa, 'An dóigh libh gur tháinig mé chun síocháin a thabhairt don talamh? Ní hea, a deirim libh, ach deighilt,' tá sé ag cur in iúl dúinn go bhfuil an saol seo lán de bhriseadh, ach go bhfuil a ríocht féin, an ríocht a bhfuil Ben anois ina chónaí inti, iomlán agus gan briseadh.

Ryan, a dheartháir, tá a fhios agam go bhfuil na laethanta uaigneach, nuair a bhreathnaíonn tú ar na rudaí a roinn tú le Ben, ar an eitleán sin a choinníonn tú i do ghuthán, nó ar na cuimhní ar an gclós súgartha. Ach cuimhnigh: tá an nasc sin fós beo. Tá sé beo i ngach gníomh cineáltais a dhéantar go ciúin san oíche, i ngach uair a roinneann sibh cuimhne, i ngach uair a bhreathnaíonn sibh ar na spéartha agus a smaoineann sibh ar a 'con chim' beag ag eitilt i láthair Dé. Níor imigh Ben i bhfolach; tá sé ag coimeád súil oraibh, ag gáire an gáire sin a bhí chomh geal, agus ag fanacht libh sa solas sin a bhfuil a fhios aige go mbeidh sibh le chéile arís. Ní hé an saol seo an deireadh; is é an tús é. Tá an t-uisce ag sreabhadh sa well i gCà Mau in ainm Benjamin Đại Dương — an t-Aigéan Mór — mar shíniú go bhfuil a ghrá fós ag obair sa saol seo, ag tabhairt beatha do dhaoine nach bhfuil aithne acu air. Níl sé imithe go deo. Tá sé sa bhaile, ag fanacht leat sa solas sin a bhfuil gach deoir scriosta as. Téigí slán, agus cuirigí bhur muinín sa Tiarna. Tá sibh saor, tá sibh grámhar, agus tá sibh á n-iompar ag lámha an Athar anois agus go deo. Amen.