Четврток од дваесет и деветтата недела во обичното време

Понекогаш, кога ќе се погледне во едно дете, човек гледа цела една вселена. Се сеќавам на една фотографија од Бен – онаа на која како мало дете седи во скутот на мајка си, гледајќи кон камерата со онаа своја карактеристична, мирна сосредоточеност. Во тие темни очи немаше ништо случајно; имаше љубопитност, имаше длабочина, имаше еден мал човек кој веќе го набљудуваше светот како некој што сака да го разбере, да го состави, да го направи подобар. Тој не беше само син или брат; тој беше еден постојан повик кон нас да гледаме подлабоко од површината на нештата.

Денес, додека се собираме четири месеци откако Бен се врати во прегратките на Отецот, зборовите на свети Павле до Ефесјаните ни се нудат како лек за душата. Павле вели: „Клекнувам пред Отецот... да ви даде според богатството на Својата слава да се зацврстите со сила преку Неговиот Дух во внатрешниот човек“. Оваа „сила во внатрешниот човек“ не е онаа тврда, студена сила што ја бара светот. Тоа е силата да се остане нежен кога сè околу тебе е грубо. Тоа е силата да се сака, дури и кога срцето е скршено.

Бен го имаше тоа. Тој беше момче кое живееше со таа внатрешна сила. Неговиот ум беше како прецизен инструмент – било да се работи за математика, за сложени AWS средини или за соништата за неговата „con chim airlines“. Но, она што го дефинираше Бен, она што останува како траен отпечаток во нашите животи, не беа неговите технички вештини, туку таа тивка, речиси невидлива добрина. Се сеќавате ли на онаа понуда? Тој, на петнаесет години, сакаше да ја даде целата своја заштеда за да му помогне на чичко му. Тој не ја скрши касичката, не ја испразни – тоа не беше ни потребно – но самата помисла, таа желба на едно момче да се откаже од сето свое за да олесни нечија мака, е самата суштина на евангелската љубов. Тоа беше Бен. Тој не штедеше кога требаше да се сака.

Алан и Тао, знам дека во овие денови, кога есенското сонце поинаку паѓа низ прозорците и кога тишината во домот понекогаш станува претешка, вашето срце често се навраќа на она што беше и што можеше да биде. Знам дека во тие тивки моменти, кога сеќавањето на Бен ве преплавува, честопати се провлекува онаа најтешка, најнемилосрдна мисла – онаа тивка, отровна лага што ви шепоти: „Дали можев да направам нешто повеќе? Дали пропуштив некој знак? Дали ова е некаква моја вина?“

Ве молам, застанете на момент и слушнете ме со сета татковска нежност на Црквата: тој глас на вина не доаѓа од Бога. Тој не е вистината. Болеста што го однесе Бен не беше казна, ниту беше резултат на некој ваш пропуст или недоволна грижа. Вие бевте, и останувате, најдобрите родители што еден син може да ги посака. Бог не ве обвинува. Не постои ниту еден момент во кој вие не сте го сакале со сета сила на своето битие. Некои таги во овој свет се случуваат надвор од секаква човечка контрола, надвор од секоја будност. Ве молам, симнете го тој камен од градите. Не сте пропуштиле ништо. Вие му дадовте живот исполнет со љубов, со патувања низ светот, со онаа чиста семејна топлина што засекогаш останува врежана во вечноста.

Исус во денешното Евангелие ни вели: „Јас дојдов да запалам оган на земјата“. Овој оган не е оган што уништува, туку оган што прочистува. Исус зборува за поделбите, за тешкотијата да се живее во свет кој честопати не ја разбира љубовта на Бога. Но, токму во тој оган, ние сме повикани да бидеме „вкоренети и втемелени во љубовта“. Бен го живееше тој оган. Неговиот живот, иако краток, беше како пламен што ја осветли просторијата. Тој не се плашеше да се даде себеси. Тој не се плашеше да сонува.

Рајан, ти си оној кој ја носи таа светлина понатаму. Твојот брат те гледа од вечноста со неизмерна гордост. Не плаши се да сонуваш, да се смееш, да продолжуваш напред низ деновите што доаѓаат. Кога ќе се сетиш на деновите минати заедно, кога ќе се сетиш на неговите насмевки и на неговите разговори, знај дека тој живот сè уште тече низ тебе. Ти не си сам во ова патување. Бог те држи за рака, исто како што го држи и Бен во своите раце. Твојот живот е продолжение на она што Бен го започна со својата љубов.

Браќа и сестри, кога ќе излезете од оваа молитва во секојдневниот метеж, не барајте сложени одговори на големите прашања. Погледнете ги малите работи. Погледнете ги птиците на небото, сетете се на неговите авиони, на неговите соништа, на неговата тивка насмевка. Бен сега е во Банкетот на Небесата, ослободен од секој болен здив, исполнет со онаа совршена слобода што ја ветува Христос. Останете блиски до нашата Мајка Марија, која стоеше под Крстот и ја знае секоја човечка болка. Нека таа ви ја спушти својата мирна рака на рамениците и нека ви ја врати надежта во срцата. Нека Божјиот мир ги чува вашите мисли и вашиот дом денес и секогаш. Одете во мир, носејќи ја во себе таа љубов што никогаш не престанува, таа љубов што Бен толку великодушно ја делеше со сите нас. Амин.