Понеделник од дваесет и шестата недела низ годината

Кога гледаме во сликата на Бен и неговиот брат Рајан, како стојат еден до друг со оние мали, сериозни лица, облечени во кошули со натпис „Пилот“, не можеме а да не почувствуваме како времето застанува. Тие не се само деца во костими. Тие се момчиња кои веќе ги гледаат хоризонтите што ние, возрасните, често ги забораваме. Бен, со својот бистар ум и љубов кон сè што лета, не бараше само да биде патник во животот; тој сакаше да биде оној кој управува, оној кој го води „Con Chim Airlines“ кон височините на љубопитноста и радоста. Тој беше момче кое, кога зборуваше за своите соништа, целиот се осветлуваше со онаа заразна насмевка, онаа што ја паметиме како најчистиот дар што можевме да го добиеме.

Но, денес, Светото Писмо нè води низ еден многу поинаков предел. Во првото читање го среќаваме Јов. Тој не е на аеродром, ниту сонува за летови. Тој седи во пепелта, губејќи сè што му е драго, сè што го градел со години. И еден по еден, гласниците доаѓаат, секој со својата вест за уништување. „Огновите паднаа од небото“, велат тие. „Сите се мртви“. Можете ли да ја замислите таа тишина што следи? Таа тишина не е празна. Таа е тешка, густа, полна со болка која не може да се изговори. Јов, човекот кој беше „беспрекорен и праведен“, сега се соочува со празнината. „Гол излегов од утробата на мајка ми“, вели тој, „и гол ќе се вратам“.

Алан, Тао, Рајан, знам дека оваа тишина на Јов ви е премногу позната. Веќе три месеци, таа тишина го исполнува вашиот дом, секој агол каде што Бен некогаш ја ширеше својата енергија. Знам дека понекогаш се прашувате како е можно светот да продолжи да се врти кога вашиот свет застана. Знам дека се прашувате за „зошто“. Дали сте пропуштиле некој знак? Дали сте можеле да направите нешто поинаку? Ве молам, слушнете ме сега: тој глас што ви шепоти дека не сте направиле доволно – тој глас не е од Бога. Бог не испраќа болест како казна, ниту како тест за вашата родителска грижа. Вие бевте совршени родители. Бен знаеше колку е сакан. Болеста што го однесе беше бура, случајна и сурова, надвор од контролата на секој човек. Не сте виновни. Бог не ве обвинува, и затоа, ве молам, не обвинувајте се ниту вие. Пуштете го тој камен на вината. Тој не припаѓа во вашите раце.

Во Евангелието, учениците се расправаат кој е најголем. Тие сè уште мислат на моќ, на важност, на тоа кој ќе биде прв во редот. Исус, гледајќи ги, го прави она што го правеше секогаш – го менува фокусот. Тој зема дете и го става покрај Себе. Не велејќи им „бидете мудри како старците“, туку „бидете како ова дете“. Зошто? Затоа што детето не се обидува да биде поголемо од другите. Тоа само сака да биде присутно, да биде сакано, да биде дел од љубовта. Бен го живееше ова. Се сеќавате ли на неговата понуда да ја даде целата своја заштеда за да му помогне на својот чичко Вилијам? Тој не ја скрши касичката, не ја испразни – тоа не беше потребно. Но, самата понуда, таа чиста, несебична подготвеност да се откаже од сè што имал за да му олесни на некој друг, е вистинскиот доказ за големината на неговото срце. Тој беше „најголем“ во Царството затоа што неговото срце беше секогаш отворено.

Некогаш, тато го сонувал Бен како му вели: „Не е важно, јас ќе ве следам“. Овој сон не е само случајност. Тоа е ехо од вечноста. Бен не е заробен во болката. Тој е во светлината. Тој не е повеќе тој кој чека, туку тој кој ве чека вас. Кога се чувствувате изгубени, кога денот е претежок, замислете го Бен како ве гледа со онаа своја насмевка. Тој не ве осудува за вашата тага. Тој ја споделува со вас. Тој е дел од онаа љубов што ве држи кога самите не можете да се држите.

Рајан, ти си помладиот брат, ти си оној кој го носи споменот на Бен во секој свој чекор. Не плаши се да продолжиш, да учиш, да сонуваш. Твојот брат не сака да те види во сенка. Тој сака да те види како леташ. Ти си неговото продолжение на земјата. Кога ќе погледнеш во небото, знај дека тој е таму, дека ти се смее, дека те бодри во сè што правиш.

Денес, не барајте големи одговори. Не обидувајте се да ја разберете логиката на страдањето, зашто таа логика не постои во Божјата љубов. Направете само едно мало дело во името на Бен. Бидете нежни кон себе. Кога болката ќе ве притисне, сетете се дека сте видени од Оној кој го воскресна Својот Син. Вие не сте сами. Бен е со вас, во секој спомен, во секој здив, во секоја љубов што ја покажувате еден кон друг. Доверувајте Му се на Бога. Тој ве држи, Тој ве разбира, Тој ве сака. И во Неговите раце, Бен е засекогаш жив, засекогаш ваш, засекогаш дома. Амин.