Mánudagur í tuttugustu og sjöttu viku ársins

Við stöndum í dag frammi fyrir Job. Við sjáum hann sitja þar, í ösku sinni, eftir að stormurinn hefur rifið allt frá honum – eignirnar, hirðana, og það sem sárast er: börnin hans. Hann rífur skikkju sína, hann sker af sér hárið. Þetta er ekki leikrit; þetta er hljóðlátur, óbærilegur veruleiki manns sem hefur misst allt sem gaf lífi hans lit og merkingu. Hann segir: „Nakinn kom ég af móðurlífi og nakinn mun ég aftur þangað fara. Drottinn gaf og Drottinn tók, lofað sé nafn Drottins.“

Það er auðvelt að lesa þessi orð sem eins konar huggunarorð, en þau eru miklu meira en það. Þau eru viðurkenning á því að lífið er lán, ekki eign. Það er svo auðvelt að gleyma því þegar við höfum það gott, þegar við horfum á myndir af Benjamín og bróður hans, Ryan, þar sem þeir standa hlið við hlið í sínum hvítu pólóbolum, stoltir sem flugmenn, eða þegar við sjáum þá brosa í fjallarennibrautunum. Það var svo mikið líf, svo mikil framtíð, svo mikil forvitni í þessum dreng. Og þegar sá veruleiki breytist – þegar tómi stóllinn verður að áþreifanlegu minnismerki – þá spyr hjartað: hvernig á ég að lofa Guð þegar hjartað er brotið?

Alan og Thao, ég veit að þið berið þessa þungu spurningu með ykkur á hverjum degi. Ég veit að það eru stundir þar sem þið veltið fyrir ykkur hvort þið hafið misst af einhverju, hvort þið hefðuð getað gripið inn í, hvort eitthvað hefði getað verið öðruvísi. Ég vil að þið hlustið vel á mig núna: Þið eruð ekki sek. Það er engin ástæða til að leita að sök hjá ykkur sjálfum. Veikindi eru aldrei refsing og þau eru aldrei afleiðing af því að einhver hafi vanrækt eitthvað. Það var ekkert sem þið gátuð gert öðruvísi. Þið elskuðuð Benjamín með slíkri fórnfýsi að enginn getur krafist meira. Þið voruð honum allt. Þegar þið hugsið um hann, ekki hugsa um það sem þið gátuð ekki bjargað, heldur hugsið um þá ást sem þið gáfuð honum. Sú ást er ekki horfin; hún er geymd í Guði. Þið eruð ekki aðeins foreldrar sem misstu son, þið eruð foreldrar sem elskuðu hann til himins.

Í guðspjalli dagsins sjáum við lærisveinana rífast um hver sé mestur. Þeir eru uppteknir af sjálfum sér, af stöðu sinni, af því hver eigi að fá heiðurinn. Og hvað gerir Jesús? Hann tekur barn. Hann setur það við hlið sér. Hann segir: „Hver sem tekur við þessu barni í mínu nafni, tekur við mér.“ Í því augnabliki breytir Jesús öllu. Hann sýnir okkur að það sem er „minnst“ í augum heimsins – barnið, hið viðkvæma, hið hljóðláta – er það sem er mest í augum Guðs. Benjamín var ekki bara drengur með ótrúlega greind, drengur sem kóðaði leiki og dreymdi um „Con Chim Airlines“. Hann var drengur með hjarta sem var svo stórt að hann vildi gefa allt sem hann átti til að hjálpa frænda sínum, William. Hann braut ekki sparibaukinn, hann tæmdi hann ekki, hann bara bauðst til þess. Þetta var ekki gjörð drengs sem vissi ekki hvað hann var að gera; þetta var gjörð drengs sem skildi að það sem við eigum er ekki okkar eigið, heldur gjöf sem á að nota til að létta byrðar annarra.

Þessi gjafmildi er spegilmynd af Guði sjálfum. Jesús tók barnið og sagði: „Hver sem er minnstur meðal ykkar allra, hann er mestur.“ Benjamín er núna í „veislu himinsins“, eins og þið hafið svo fallega orðað það. Hann er ekki lengur bundinn við takmarkanir þessa heims. Hann er ekki lengur að velta fyrir sér hvers vegna hann þurfti að þjást. Hann er í ljósi þess Guðs sem tók barnið í faðm sinn og sagði: „Þetta er mitt.“

Ryan, bróðir minn, ég veit að það er svo erfitt að vera hér án hans. Ég veit að það eru stundir þar sem þú vilt geta talað við hann, geta sýnt honum eitthvað nýtt, kannski nýja flugvél eða eitthvað sem þú hefur lært í skólanum. Mundu að Benjamín er ekki horfinn. Hann er í ljósinu. Hann er að fylgjast með þér. Hann er stoltur af þér. Hann vill að þú haldir áfram að vera þú sjálfur, að þú haldir áfram að dreyma. Þið eruð tengdir á þann hátt sem dauðinn getur aldrei rofið. Þegar þú ert einn, þá ertu ekki einn. Þú ert hluti af ást sem nær yfir landamæri himins og jarðar.

Við skulum læra af Job í dag. Hann rífur ekki skikkju sína af því að hann sé að gefast upp, heldur af því að hann þorir að vera hreinskilinn við Guð. Hann segir: „Drottinn gaf og Drottinn tók.“ Þetta er ekki uppgjöf; þetta er trú. Það er trúin sem segir: „Ég skil ekki, en ég treysti.“ Jesús segir við lærisveinana: „Hver sem er ekki á móti ykkur, hann er með ykkur.“ Þetta er boð um að vera opin fyrir því hvernig Guð vinnur, jafnvel þegar við sjáum það ekki. Guð vinnur í gegnum ykkur, í gegnum þá ást sem þið sýnið hvert öðru, í gegnum þá góðvild sem þið sýnið öðrum í nafni Bens.

Það er svo fallegt að hugsa til þess að í nafni Benjamíns er núna vatn að renna í Cà Mau, vatn sem gefur líf, vatn sem er tákn um þá lífsorku sem hann bar með sér. Þetta er ekki bara verkefni; þetta er ást sem heldur áfram að streyma. Þetta er Benjamín að gera það sem hann gerði best: að vera til staðar fyrir aðra. Þegar þið gangið út í dag, þá langar mig að þið gerið eitt lítið, hljóðlátt verk í nafni hans. Það þarf ekki að vera stórt. Kannski er það að brosa til einhvers sem þú veist að á erfitt. Kannski er það að hringja í einhvern sem þú veist að er einmana. Leyfið kærleika hans að flæða í gegnum ykkur.

Þið eruð ekki ein. Þegar sorgin kemur eins og bylgja, þá skuluð þið minnast þess að Jesús stendur við hlið ykkar. Hann er sá sem þurrkar hvert tár. Hann er sá sem heldur á ykkur þegar þið getið ekki haldið á sjálfum ykkur. Benjamín er kominn heim. Og við, sem erum eftir, erum kölluð til að halda áfram að elska, halda áfram að gefa, og halda áfram að horfa upp – þangað til við hittumst aftur, augliti til auglitis. Amen.