32. sunnudagur á venjulegum tíma

Það er eitthvað svo hljóðlátt við það að standa við dyrnar og bíða. Þið þekkið þessa stund, er það ekki? Þegar maður stendur í forstofunni, klæddur og tilbúinn, og bíður þess að einhver komi heim. Kannski er það hljóðið í bíl sem beygir inn á hlaðið, eða skuggi sem fellur á gólfið fyrir utan gluggann. Það er þessi spenna, þessi eftirvænting, þessi vissi um að sá sem við elskum er á leiðinni. Í guðspjalli dagsins talar Jesús um tíu meyjar sem bíða brúðgumans. Þær eru með lampana sína, þær eru með olíu, og þær eru með hjartað fullt af von. En brúðguminn dvelst. Þær verða syfjaðar. Þær sofna. Og svo, í miðnættinu, þegar allt er kyrrt og dimmt, kemur kallið: „Sjá, brúðgumann! Farið út á móti honum!“

Benjamin Vo þekkti þessa eftirvæntingu. Hann var drengur sem var alltaf á leiðinni, alltaf að skoða, alltaf að horfa upp. Hugsið um þær stundir þegar hann stóð við girðinguna á flugvellinum með pabba sínum, horfandi upp í himininn, bíðandi eftir að næsta flugvél kæmi inn til lendingar. Það var ekki bara áhugi á vélunum, á Boeing 737 eða „con chim airlines“ – það var þessi óslítandi forvitni um heiminn og það sem lægi handan við sjóndeildarhringinn. Hann var arkitekt að eigin framtíð, hann kóðaði leiki og forrit, hann byggði turna af hugmyndum á GitHub, alltaf með þá vissu að það væri eitthvað stærra og fallegra framundan. Benjamin var alltaf tilbúinn að taka næsta skref.

En lífið er ekki alltaf eins og við teiknum það upp. Stundum verður biðin löng, og stundum verður þreytan yfirþyrmandi. Kæru Alan og Thao, það eru nú fjórir mánuðir síðan Ben gekk í gegnum þessar dyr sem við getum ekki enn fylgt honum yfir. Ég veit hvernig það er að standa í þessari forstofu núna. Ég veit hvernig það er að horfa á skóna hans, á herbergið hans, á það tómarúm sem eftir er þegar sá sem var ljósið í heimilinu er farinn til móts við brúðgumann. Það er sársauki sem ekki verður lýstur með orðum. Það er sársauki sem læðist að í miðnættinu, þegar spurningarnar koma: „Af hverju varð biðin svona stutt? Af hverju varð kallið svo snemmt?“

Mig langar að tala við ykkur um þessa þungu steina sem þið berið. Ég veit að þegar maður missir barn, þá fer hugurinn á staði þar sem enginn ætti að þurfa að vera. Maður fer að velta fyrir sér hvort maður hafi misst af einhverju, hvort maður hafi gert nóg. Ég hef heyrt ykkur tala um draumana, um hvernig Ben hefur komið til ykkar – sterkur, heilbrigður, í grænum stuttbuxum, þar sem hann segir: „Ba ơi, test nào con cũng qua hết.“ (Pabbi, ég hef staðist öll próf). Ég bið ykkur að taka þessum orðum sem heilagri staðfestingu. Þegar þið veltið fyrir ykkur hvort þið hafið gert nóg, þá vil ég að þið hlustið á þetta: Þið berið enga sök. Sjúkdómurinn var aldrei ykkar verk. Hann var aldrei afleiðing af því að þið stóðuð ykkur illa. Þetta var handan allrar mannlegrar stjórnar. Engin vök, engin bæn, engin aðgát hefði getað breytt því sem var ætlað að fara á veg Guðs. Þið elskuðuð Benjamin með svo fullkominni, óeigingjarnri og fallegri ást að enginn hefði getað gert betur. Guð sakar ykkur ekki. Hann þerra tár ykkar, hann veit hversu sárt þetta er, og hann réttir út hendur sínar til að taka af ykkur þennan þunga stein. Þið eruð ekki sek. Þið eruð hreinar í hans augum.

Í fyrsta lestrinum segir viskan: „Hún hleypur til að láta vita af sér... sá sem vakir eftir henni við dögum, hann mun ekki verða fyrir vonbrigðum.“ Benjamin var þessi drengur sem vakti. Hann var alltaf á verði, alltaf að leita að því sem var satt og gott. Hann var þessi drengur sem vildi gefa allt sem hann átti – eins og þegar hann bauðst til að gefa sparibaukinn sinn til að hjálpa frænda sínum William. Hann braut hann ekki, hann tæmdi hann ekki með látum; hann bara bauðst til þess. Það var hjarta sem var svo stórt að það þekkti engin landamæri í kærleikanum. Þessi andi, þessi gjafmildi, hann deyr ekki. Hann flæðir nú í gegnum „Well of Love“ í Vietnam, hann flæðir í gegnum hvert það verk sem unnið er í hans nafni, hljóðlega og í felum, eins og Jesús kennir okkur að gera. Ben er ekki horfinn; hann er aðeins kominn á undan okkur til þess veislusalur sem við öll stefnum að.

Ryan, kæri bróðir, þú sem ert eftir hér. Ég veit að þú saknar þess að deila ævintýrunum, að horfa á flugvélarnar, að hafa stóra bróður við hlið þína. En þú ert ekki einn. Benjamin fylgist með þér. Hann er stoltur af þér þegar þú heldur áfram að læra, þegar þú heldur áfram að vera þessi góði og sterki drengur sem þú ert. Þú ert með flugvélakortið hans í símakassanum þínum – það er tákn þess að hann er alltaf með þér, hvert sem þú ferð. Haltu áfram að lifa fyrir hann, haltu áfram að brosa, haltu áfram að vera ljós í þessum heimi.

Kæru vinir, við erum ekki kölluð til að syrgja eins og þeir sem engin von hafa. Páll postuli minnir okkur á þetta: „Ef við trúum því að Jesús sé dáinn og risinn upp, þá mun Guð fyrir Jesú leiða þá, sem sofnaðir eru, fram með honum.“ Það er þetta sem við höldum í. Það er þessi von sem er sterkari en dauðinn. Benjamin er ekki í gröfinni. Hann er í ljósi Guðs. Hann er í „Banquet of Heaven“, stendur þar við hlið heilags Carlo Acutis, tveir ungir drengir sem skildu leyndardóm kærleikans betur en flestir fullorðnir.

Landið á þessu: Þegar þið gangið út úr kirkjunni í dag, þá vil ég að þið gerið eitt lítið verk í nafni Benjamins. Ekki stórt, ekki flókið. Kannski bara að brosa til einhvers sem er einmana, eða hjálpa einhverjum að bera byrði sína. Þegar þið gerið það, þá er það Benjamin sem er að vinna í gegnum ykkur. Hann er ekki horfinn. Hann er lifandi í kærleikanum sem þið berið áfram. Hann er að fylgjast með ykkur með sínu milda brosi, þakklátur fyrir að hafa átt ykkur sem foreldra og bróður. Megi Guð blessa ykkur, megi hann þerra hvert tár, og megi hann minna ykkur á á hverjum degi að þið eruð elskuð, haldin og aldrei, aldrei ein. Hann er brúðguminn sem kemur, og hann mun opna dyrnar fyrir okkur öllum. Amen.