Drieëndertigste zondag door het jaar

Stel je eens een stille, bijna gewijde avond voor, waarin het daglicht langzaam plaatsmaakt voor de diepe blauwe tinten van de schemering. In een kamer vol met de zachte geur van boeken en de stille aanwezigheid van technologie, zit een jongen. Benjamin Vo. Hij is niet zomaar aan het spelen; hij is aan het bouwen. Hij is de architect van een digitale wereld, een jongen die met een bijna ontroerende ernst de logica van systemen probeert te doorgronden. Misschien herken je die blik, die focus die hij ook had wanneer hij samen met zijn vader naar de lucht staarde, hopend op het silhouet van een Boeing 737 die geruisloos over de horizon gleed. Er was in Benjamin een diepe, innerlijke orde, een verlangen om de wereld niet alleen te begrijpen, maar om haar met zijn eigen handen en geest mooier, logischer en liefdevoller te maken. Hij was een jongen die het leven zag als een uitnodiging om erbij te horen, om deel uit te maken van het grote geheel.

Vandaag, in het boek der Wijsheid, horen we over diezelfde zoektocht. 'Resplendent and unfading is wisdom, and she is readily perceived by those who love her, and found by those who seek her.' Wijsheid is geen abstract concept. Ze is een gast die wacht bij de poort. Ze is de stille aanwezigheid die ons opzoekt in de vroege ochtend, wanneer de wereld nog in slaap gehuld is en onze eigen gedachten nog onrustig door ons hoofd tollen. De lezing vertelt ons dat wijsheid 'hastens to make herself known in anticipation of their desire'. Ze is er al voordat wij haar roepen. Ze is de stille metgezel in de momenten van ons leven die we niet kunnen verklaren, de onzichtbare hand die ons vasthoudt wanneer de grond onder onze voeten wegvalt.

Benjamin was, op zijn eigen, jonge manier, een zoeker naar die wijsheid. Hij zocht haar in de wiskunde, in de code, in de manier waarop hij zijn ouders en zijn broertje Ryan met een onvoorwaardelijke tederheid benaderde. Hij zocht haar in de eenvoud van een glimlach. Denk eens aan dat beeld, dat zo diep in het hart van zijn familie gegrift staat: de twee broers, Ben en Ryan, die samen in een tent kruipen, veilig onder een zachte, grijze deken. Het is een moment van pure vrede. Geen grote woorden, geen complexe vragen, alleen de nabijheid van elkaar. Dat is de wijsheid waar het boek van Wijsheid over spreekt: het vermogen om te rusten in de aanwezigheid van wat werkelijk telt.

Maar we moeten vandaag ook de waarheid onder ogen zien, de waarheid die we in de stilte van onze kamers soms zo pijnlijk voelen. Sinds die dertiende juni 2026 is er een leegte in jullie huis, Alan en Thao, een leegte die niet opgevuld kan worden met antwoorden of verklaringen. Het is de leegte van de ochtenden waarop de 'Goede morgen, Ba' niet meer klinkt, de leegte van de stoel waar hij zat te coderen, de stilte die soms zo zwaar is dat ze de lucht uit je longen lijkt te persen. En in die stilte, in die momenten waarop de vermoeidheid het wint van de hoop, kan de gedachte aan schuld als een ongenode gast naar binnen glippen. 'Hebben we iets gemist? Had ik beter moeten kijken? Had ik het kunnen voorkomen?' Het zijn vragen die voortkomen uit een liefde die zo immens is dat ze zichzelf de schuld wil geven voor het onvermijdelijke.

Ik wil vandaag, in de zachtheid van Gods barmhartigheid, die steen van schuld voorgoed van jullie schouders tillen. Ziekte is nooit een straf en nooit het falen van de ouders. Jullie hebben Benjamin niet alleen liefgehad met een menselijke, dagelijkse liefde, maar met een totale toewijding die hem tot aan de drempel van de eeuwigheid heeft gedragen. God beschuldigt jullie niet, en Hij vraagt dat jullie jezelf ook niet beschuldigen. Sommige beproevingen in dit leven vallen volkomen buiten elk menselijk bereik; ze komen als een onzichtbare storm uit een heldere hemel, en geen waakzaamheid ter wereld had dat kunnen tegenhouden. Laat die schuld los. Jullie waren de trouwe wachters aan zijn zijde, de liefhebbende ouders die de wereld voor hem openlegden. Niets van die liefde is verloren gegaan. Jullie zijn niet tekortgeschoten. Jullie waren de veilige haven, de warme deken, de liefdevolle aanwezigheid die hem hielp om zijn eigen weg te vinden, hoe kort die weg ook was.

Kijk nu naar het Evangelie van vandaag. Jezus vertelt de gelijkenis van de tien maagden. Vijf waren dwaas, vijf waren wijs. Het verschil? De olie. De olie die nodig is om de lamp brandend te houden in de duisternis van de nacht. De bruidegom bleef weg, en de duisternis werd dikker. De dwazen hadden geen olie; hun lampen doofden. De wijzen hadden hun flessen bij zich. Wat is die olie? Het is niet iets dat je kunt kopen op de markt. Het is de innerlijke voorraad van vertrouwen, de diepe, stille overgave aan God, de bereidheid om te wachten in de duisternis zonder de hoop te verliezen. Het is de wijsheid om te beseffen dat wij de tijd niet in handen hebben, maar dat wij wel de liefde in handen hebben.

Benjamin had die olie. Hij had die innerlijke reserve van goedheid. Denk aan zijn aanbod om zijn hele spaarpot aan te bieden voor zijn oom William. Hij hoefde die spaarpot niet te breken; het aanbod zelf was de olie. Het was de getuigenis van een hart dat niet aan zichzelf dacht, maar aan de ander. Dat is de wijsheid die 'sitting by his gate' op ons wacht. Dat is de wijsheid die ons leert dat, zelfs als de bruidegom vertraagt, zelfs als de nacht lang duurt, het licht van de liefde nooit dooft. Benjamin is nu in het feestmaal waar de deur niet meer op slot gaat. Hij is daar, in de volheid van de vreugde, verlost van de vermoeidheid van het lichaam, verlost van de onzekerheid van de wereld. Hij kijkt naar jullie, hij wacht, en hij nodigt jullie uit om de olie van jullie eigen liefde brandend te houden.

Ryan, mijn jongen, kijk naar je broer. Hij is trots op je. Hij wil dat jij leeft, dat je lacht, dat je de wereld ontdekt met dezelfde nieuwsgierigheid die jullie deelden. De liefde tussen broers houdt niet op bij een grafsteen; ze reist met je mee, diep in je hart, als een kompas dat je de weg wijst naar voren. Je hoeft niet te doen alsof het makkelijk is. Je mag verdrietig zijn, je mag de leegte voelen, maar laat die leegte niet het laatste woord hebben. Laat de herinnering aan Ben je juist aanzetten om de wereld in te gaan met dezelfde goedheid die hij altijd toonde. Hij is erbij in elke herinnering, in elke keer dat je naar de lucht kijkt en een vliegtuig ziet, in elke keer dat je voor iemand anders kiest in plaats van voor jezelf.

Weet je, er is een prachtig beeld in de Psalmen van vandaag: 'In the shadow of your wings I shout for joy.' Dat is waar Benjamin nu is. Onder de schaduw van Gods vleugels. Hij is veilig. Hij is geborgen. En diezelfde vleugels spreiden zich ook over jullie uit, Alan en Thao, in de momenten dat jullie het niet meer weten, in de momenten dat de tranen de overhand nemen. Jullie zijn niet alleen. Onze Lieve Vrouw, die zelf onder het kruis heeft gestaan en de bitterste leegte van een moeder heeft gekend, staat dichtbij jullie. Zij houdt jullie hand vast wanneer de tranen vallen. Laat haar moederlijke mantel je omringen. Vertrouw erop dat Benjamin geborgen is in het licht van Christus, waar geen pijn meer is, geen zucht en geen tranen, maar enkel eeuwig leven.

Wat nemen we vandaag mee wanneer we dadelijk de deuren van deze kerk uitstappen? We hoeven het antwoord op al die grote 'waarom'-vragen vandaag niet te hebben. Het mysterie van het leven is groter dan ons kleine menselijke verstand kan omvatten. Maar we nemen wel iets anders mee: de zekerheid dat liefde sterker is dan de dood. Elke keer dat jullie in stilte een hand uitsteken naar iemand die het moeilijk heeft, elke keer dat jullie in Ben's naam een daad van goedheid verrichten—zoals dat schone water dat stroomt uit de 'Well of Love' in Vietnam, een bron van leven voor velen—leeft hij voort. Jullie zijn niet alleen. Ben is niet weg. Hij is vooruitgegaan. Hij is de ster die schittert in de duisternis, en hij wacht op jullie, precies daar waar de vlucht eindigt en de eeuwige vrede begint. Blijf leven, blijf proberen, blijf beminnen. Want dat is wat Ben deed. En dat is wat God van ons vraagt. Amen.