Në emër të Atit, e të Birit, e të Shpirtit të Shenjtë. Paqja e Zotit qoftë me të gjithë ju që jeni mbledhur sot për të kërkuar dritën e Tij në mes të errësirës.
Zot, mëshiroi ata që janë të lodhur e të ngarkuar: Zot, ki mëshirë. Krisht, ti je drita që nuk perëndon kurrë: Krisht, ki mëshirë. Zot, ti je shpresa jonë e vetme në vdekje e në jetë: Zot, ki mëshirë.
Shpesh herë, kur jemi në një aeroport, sytë tanë ndalen te dritaret e mëdha të xhamit. Shikojmë avionët që nisen, ata gjigantë metalikë që presin në pistë, gati për të shkëputur lidhjet me tokën dhe për të kërkuar qiellin. Benjamin Vo, djali ynë i dashur, e njihte këtë pritje më mirë se kushdo. Ai nuk ishte thjesht një vëzhgues; ai ishte një dashamirës i thellë i fluturimit. Ai e dinte se një avion nuk është thjesht një makinë, por një premtim për një destinacion, një ëndërr që merr krahë. Ai e donte aq shumë këtë botë, saqë ëndërronte të krijonte kompaninë e tij, 'Con Chim Airlines', një emër që në buzët e tij sillte gjithmonë një buzëqeshje të pastër, një gaz që ndriçonte dhomën. Për Benin, çdo aeroplan që ulej ishte një takim, një mundësi për të parë diçka të re, për të qenë pjesë e një udhëtimi që nuk mbaron kurrë.
Sot, në Ungjillin e Shën Mateut, Jezusi na flet për një pritje tjetër. Ai na tregon për dhjetë virgjëra që presin dhëndrin. Ato kanë llambat e tyre, kanë dëshirën e tyre, por ndryshimi qëndron te vaji. Pesë ishin të mençura, pesë ishin të pamenda. Ato të mençurat kishin marrë vaj me vete, një rezervë për kohën kur nata do të bëhej më e errët dhe pritja më e gjatë. "Atëherë të gjitha ato virgjëra u çuan e i rregulluan llambat e veta", na thotë Ungjilli. Kjo është thelbi i jetës sonë: të jemi gati, të kemi atë vaj të brendshëm, atë besim që nuk shteron as kur nata zgjatet, as kur dhëndri duket se vonon.
Le të ndalemi te ky imazh i llambës. Beni ishte një djalë që e mbante llambën e tij ndezur përmes kureshtjes së tij të mprehtë dhe zemrës së tij të butë. Ai nuk ishte vetëm një mendje brilante që zhytej në kodet e AWS apo në infrastrukturën e cloud, por ishte një shpirt që e dinte se çfarë kishte vlerë. Kur ai ofroi kursimet e tij për xhaxhain William, ai nuk e bëri për shfaqje. Ai e bëri sepse kishte vaj në llambën e tij, kishte dashuri që rridhte nga një burim i pashtershëm. Ai nuk e theu arkën, nuk e zbrazi atë me bujë; ai thjesht ofroi. Dhe në atë ofertë të thjeshtë, ai tregoi se sa i mençur ishte. Ai e dinte që pasuria e vërtetë nuk është ajo që grumbullojmë, por ajo që jemi të gatshëm të ndajmë kur dikush ka nevojë.
Por sot, ndërsa jemi mbledhur katër muaj pas asaj dite të 13 qershorit, duhet të jemi të sinqertë. Ka netë kur llamba jonë duket se po shuhet. Kur karrigia e Benit mbetet bosh, kur shtëpia duket shumë e heshtur, kur mëngjeset nuk sjellin më atë 'Mirëmëngjes, ba' që ishte rituali i tij i shenjtë, ne ndihemi si ato virgjëra të pamenda, me llambat që po zbehen. Ne pyesim: 'Zot, ku je? Pse pritja është kaq e gjatë? Pse dhëndri nuk po vjen?'. Kjo është dhimbja e vërtetë, dhe ne nuk duhet ta fshehim atë. Është e drejtë të ndjesh peshën e kësaj mungese. Është e drejtë të ndjesh se vaji yt po mbaron. Por dëgjoni fjalët e Shën Palit në leximin e dytë: 'Ne nuk duam që ju të jeni në padije, o vëllezër, për ata që kanë rënë në gjumë, që të mos hidhëroheni si të tjerët që nuk kanë shpresë'. Kjo është e vërteta që na mban: ne kemi shpresë.
Alan dhe Thao, prindër të dashur, e di se në këto katër muaj, shpesh jeni ndjerë sikur keni mbetur vetëm në errësirë. Dhe në atë errësirë, shpesh depërton ajo hije e rëndë, ajo ndjenjë e fshehtë e fajit që prindërit e mirë mbajnë pa të drejtë mbi supe: 'A mos harrova diçka? A mund të kisha bërë më shumë?'. Dua t'ju shikoj në sy sot, me butësinë e Krishtit, dhe t'ju them: hiqeni atë gur nga supet tuaja. Ju nuk keni gabuar asgjë. Sëmundja e Benit nuk ishte kurrë pasojë e asgjëje që keni bërë ose keni lënë pa bërë. Zoti nuk është një gjykatës që kërkon fajtorë aty ku ka vetëm lot të kulluar dashurie. Sëmundja vjen nganjëherë si një stuhi e verbër, e huaj për çdo dëshirë njerëzore, përtej çdo vigjilence dhe çdo kontrolli. Ju keni qenë për Benjaminin gjithçka që një djalë mund të ëndërronte: streha e tij, shoku i tij, jeta e tij. Ai u thirr nga Ati qiellor jo sepse dashuria juaj u ndal, por sepse shpirti i tij i bukur ishte gati për banesat e përjetshme. Jeni të absoluar nga çdo faj. Lëreni atë barrë të bjerë në tokë dhe lejoni që paqja e Zotit t'ju mbështjellë.
Beni, në ëndrrat e babait të tij, shfaqet shpesh i shëndetshëm, i fortë, duke buzëqeshur. Në një ëndërr të paharrueshme, ai i tha babait: 'Ba, testet i kalova të gjitha. Unë jam mirë'. Dhe pastaj, me një butësi që vetëm një fëmijë si Beni mund ta kishte, ai shtoi: 'Do të jem gjithmonë duke ju ndjekur'. Kjo nuk është thjesht një ëndërr; kjo është një dritare që hapet mbi realitetin e përjetësisë. Beni është te Dhëndri. Ai është në dasmën e pafundme, aty ku llambat nuk kanë nevojë më për vaj, sepse vetë prania e Zotit është drita e tyre. Ai është duke vëzhguar, duke pritur, duke buzëqeshur, ashtu siç bënte kur shikonte aeroplanët të fluturonin mbi të.
Ryan, vëllai i tij i dashur, ti që ke ndarë me Benin çdo lojë, çdo ëndërr për aeroplanët, ti e di se lidhja juaj nuk është thyer. Kur ëndërron se po udhëtoni bashkë në 'Xcelerator', dije se ajo është një e vërtetë më e madhe se ajo që shohim me sy. Beni është gjallë në Zotin. Ai të fton të mos ndalosh së ëndërruari, të mos ndalosh së kërkuari bukurinë në botë. Vazhdo të jetosh me atë kuriozitet që ai e donte aq shumë. Vazhdo të mbash gjallë kujtimin e tij, sepse në çdo gjest të mirë që bën, në çdo ndihmë që u jep të tjerëve, Beni është aty, duke fluturuar me ty.
Shën Pali na thotë në leximin e parë se 'Urtia është e shkëlqyeshme dhe nuk venitet'. Beni ishte një djalë i urtë. Ai e dinte se jeta është një dhuratë që duhet jetuar me guxim. Ai nuk kishte frikë të provonte, nuk kishte frikë të dështonte, sepse e dinte se 'të provosh është gjithçka që ka rëndësi'. Kjo është urtia e vërtetë. Kjo është llamba që ai na ka lënë si trashëgimi. Sot, ndërsa jemi këtu, le të mos kërkojmë përgjigje të mëdha përse jeta është kaq e shkurtër. Le të përqendrohemi te vaji që kemi në llambat tona. Çfarë është ai vaj? Është falja që japim, është dashuria që tregojmë për Ryan-in, është mbështetja që i japim njëri-tjetrit në këto ditë të vështira.
Beni vazhdon të japë. Në atë pus në Cà Mau, që mban emrin e tij, uji i pastër vazhdon të rrjedhë për ata që kanë etje. Ai është një 'Con Chim Airlines' që tani fluturon mbi kufijtë e tokës dhe të qiellit, duke sjellë freski aty ku ka tharje. Beni nuk është larg; ai është në çdo buzëqeshje që ndani, në çdo lutje që thoni. Ai është në dritën që ndriçon errësirën tuaj.
Kur të dilni nga kjo lutje sot, mbani me vete këtë mendim: Beni është gati. Ai është në atë dasmë të përjetshme, duke pritur që një ditë t'ju takojë përsëri. Dhe deri atëherë, ai ju kërkon të jetoni. Të jetoni me gëzim, të jetoni me kuriozitet, të jetoni me dashuri. Mos lejoni që llamba juaj të shuhet nga trishtimi. Mbajeni ndezur me lutje, me kujtime, me vepra të mira. Beni është gjallë në Zotin, dhe ju jeni të mbështjellë përgjithmonë në dashurinë e Tij. Ai nuk ju lë kurrë vetëm. Ai është Shkëmbi juaj, streha juaj, dhe krahët e Tij janë gjithmonë hapur për t'ju mbledhur, për t'ju ngushëlluar, për t'ju mbajtur. Beni është atje, duke pritur, në dritën që nuk perëndon kurrë. Amen.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
Të udhëhequr nga urdhërimi i Shëlbuesit dhe të formuar nga mësimi hyjnor, guxojmë të themi:
Ati ynë, që je në qiell, u shenjtëroftë emri yt; ardhtë mbretëria jote; u bëftë vullnesa jote si në qiell ashtu në tokë. Bukën tonë të përditshme na e jep sot; na i fal fajet tona, si i falim ne fajtorët tanë; e mos na lër të biem në tundim, por na liro prej së keqes. Amen.
Zoti ju bekoftë dhe ju ruajtë në dashurinë e Tij. Shkoni në paqe, me shpresën se jemi gjithmonë në praninë e Tij.
✝ May almighty God bless you: the Father, and the Son, and the Holy Spirit. Amen.