Përkujtimi i Shën Karl Borromeut, Ipeshkëv

Shpesh herë, kur shohim një ndërtesë të madhe që po ngrihet, ose kur vështrojmë një projekt të ndërlikuar që kërkon kohë dhe përkushtim, ne mendojmë për themelet. Ne mendojmë për atë që është e padukshme, për atë që mban gjithçka mbi supet e veta. Sot, në Ungjillin e Shën Lukës, Jezusi na flet për një kullë. Ai na flet për llogaritjen e kostos. Ai na flet për një ndërtim që duhet të përfundojë. Por, nëse ndalemi pak, do të shohim se kulla për të cilën flet Jezusi nuk është prej guri apo çeliku. Kulla është jeta jonë. Kulla është zemra jonë. Dhe themelet e saj? Ato janë vetë dashuria e Zotit, një dashuri që nuk kërkon llogari, por kërkon prani.

Benjamin Vo, djali ynë i dashur, e kuptonte mrekullisht këtë gjuhë të ndërtimit dhe të strukturës. Ai ishte një djalë që e donte logjikën, që zhytej në botën e teknologjisë me një pasion që na linte pa frymë. Ai ndërtonte aplikacione, kodonte lojëra, vizitonte botën me atë kuriozitet të pashtershëm të një inxhinieri të ri. Por mbi të gjitha, Beni ndërtonte marrëdhënie. Ai ishte ai djalë që, me një thjeshtësi që të prekte shpirtin, e shihte botën si një vend ku çdo gjë mund të lidhet. Ai e donte 'Con Chim Airlines', jo sepse donte të zotëronte diçka, por sepse ëndërronte të bashkonte njerëzit, të fluturonte mbi kufij, të shihte horizontin.

Shën Pali, në leximin e parë, na drejtohet sot me një ftesë që duket e rëndë, por që në të vërtetë është një përqafim: 'Përpiquni ta arrini shpëtimin tuaj me frikë e me dridhje. Sepse Hyji është ai që, sipas pëlqimit të vet, bën në ju edhe dëshirën edhe veprimin'. Kjo është e vërteta e madhe. Ne nuk ndërtojmë vetëm. Ne nuk jemi arkitektë të vetmuar në një shkretëtirë. Çdo përpjekje e jona, çdo dëshirë për mirësi, çdo lot që derdhim është vepër e Zotit brenda nesh. Kur Beni donte të ndihmonte xhaxhain e tij William, kur ai ofroi kursimet e tij të vogla, ai nuk po bënte thjesht një gjest human. Ai po lejonte që dëshira e Hyjit për dashuri të vepronte përmes tij. Ai nuk e theu arkën, nuk e zbrazi atë me bujë; ai thjesht ofroi. Dhe në atë ofertë, ai ndërtoi një themel që nuk do të shembet kurrë.

Alan dhe Thao, prindër të dashur, e di se në këto katër muaj që nga dita e 13 qershorit, ju shpesh ndjeheni si njerëzit që kanë mbetur me një kullë të papërfunduar. Karrigia bosh e Benit në tryezën tuaj është një vend që askush nuk mund ta mbushë. Dhe në atë heshtje, shpesh depërton ajo hije e rëndë, ajo ndjenjë e fshehtë e fajit që shumë prindër e mbajnë në shpirt: 'A mos humba ndonjë shenjë? A mund të kisha bërë më shumë?'. Dua t'ju shikoj në sy sot, me butësinë e Krishtit, dhe t'ju them: hiqeni atë gur nga supet tuaja. Ju nuk keni gabuar asgjë. Sëmundja e Benit nuk ishte pasojë e asgjëje që keni bërë ose keni lënë pa bërë. Zoti nuk është një gjykatës që kërkon fajtorë aty ku ka vetëm lot të pastër. Sëmundja vjen nganjëherë si një stuhi e papritur, përtej çdo kontrolli njerëzor, përtej çdo vigjilence. Ju keni qenë për Benjaminin gjithçka që një fëmijë mund të dëshironte: streha e tij, krahët e tij, jeta e tij. Ai u largua sepse e thërriti Ati, jo sepse dashuria juaj u ndal. Ju jeni të absoluar nga çdo faj. Lëreni atë barrë të bjerë në tokë dhe merrni frymë në paqen e Zotit.

Jezusi na thotë në Ungjill: 'Kush nuk e merr kryqin e vet e nuk vjen pas meje, nuk mund të jetë nxënësi im'. Ne shpesh mendojmë se kryqi është vetëm vuajtje. Por kryqi është gjithashtu pesha e dashurisë. Beni e mbajti kryqin e tij me një dinjitet që na mëson të gjithëve. Ai nuk u ankua, ai nuk u mbyll. Ai vazhdoi të buzëqeshë, të vëzhgojë aeroplanët, të ëndërrojë për 'Con Chim Airlines'. Ai na mësoi se edhe kur trupi është i lodhur, shpirti mund të fluturojë. Ai na mësoi se të ndjekësh Krishtin do të thotë të jesh i gatshëm të japësh gjithçka, ashtu siç ai ishte i gatshëm të jepte gjithçka për xhaxhain e tij. Kjo është forca e vërtetë. Kjo është ndërtimi që mbetet përjetë.

Ryan, vëllai i tij i dashur, ti që ke qenë shoku i tij më i mirë, ti që ke ndarë me të ëndrrat për aeroplanët, për lojërat, për jetën, ti je pjesë e këtij misteri. Ndoshta ndjen se një pjesë e jotja ka ikur me të. Por mos harro: Beni është gjallë në Zotin. Ai është atje, duke të pritur, duke të buzëqeshur, duke të vështruar me një dashuri që nuk ka më kufij. Kur kthehesh në shtëpi, kur sheh ëndrra, kur mendon për të, dijeni se lidhja juaj nuk është thyer nga vdekja. Ju jeni vëllezër për përjetësinë. Vazhdo të jetosh me atë kuriozitet që Beni e donte aq shumë. Vazhdo të kërkosh bukurinë në botë, sepse ajo bukuria që ju të dy e ndatë është drita e Zotit që ndriçon errësirën.

Shën Pali na thotë se ne duhet të jemi 'si dritat në botë'. Beni ishte një dritë e tillë. Ai nuk kishte nevojë të thoshte shumë; ai thjesht ishte. Ai ishte i sjellshëm, i respektueshëm, i gëzuar. Dhe kjo dritë nuk është shuar. Ajo vazhdon të rrjedhë në gjestet e vogla të mirësisë që bëhen në emër të tij. Mendoni për atë pus uji në Cà Mau, që tani mban emrin e tij. Një pus që sjell ujë të pastër për ata që kishin etje. Kjo është dashuria e Benit që vazhdon të rrjedhë. Kjo është jeta që nuk ndalet. Beni nuk është larg; ai është në çdo gjest mirësie që bëni ju, në çdo buzëqeshje që ndani, në çdo lutje që thoni.

Kur të dilni nga kjo lutje sot, mos kërkoni përgjigje të mëdha filozofike përse jeta ndonjëherë është kaq e shkurtër. Bëni vetëm një gjest të vogël mirësie për dikë që ka nevojë – një ndihmë për një mik, një fjalë të mirë për dikë që është vetëm, një lutje e thënë në heshtje. Bëjeni në emër të Benit. Kështu 'Con Chim Airlines' do të vazhdojë fluturimin e saj, jo në qiellin e kësaj toke, por në zemrat e atyre që nuk e harrojnë kurrë. Beni është gjallë në Zotin, dhe ju jeni të mbështjellë përgjithmonë në dashurinë e Tij. Mos kini frikë. Zoti është me ju, në çdo hap, në çdo frymëmarrje, në çdo lot që derdhni. Ai nuk ju lë kurrë vetëm. Ai është Shkëmbi juaj, streha juaj, dhe krahët e Tij janë gjithmonë hapur për t'ju mbledhur, për t'ju ngushëlluar, për t'ju mbajtur. Beni është atje, duke pritur, në dritën që nuk perëndon kurrë. Amen.